SA/Bd 3350/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Starosty B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie prawa jazdy oddala skargę Pismem z dnia [...] nr [...] Starosta B. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z wnioskiem o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] na podstawie której wydano T. G. po zdanym egzaminie kontrolnym prawo jazdy kat. A,B,C,E, nie potwierdzone tym egzaminem w zakresie kat. C i E. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 i § 2 k.p.a. stwierdziło, że decyzja Burmistrza K. z dnia [...] w sprawie uprawnień T. G. w zakresie prawa jazdy kat. A,B,C,E wydana została z naruszeniem prawa, jednakże od jej doręczenia upłynęło ponad 10 lat, co powoduje niemożność stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu wskazano, iż powołana decyzja Burmistrza K. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tzn. uprawnienie przyznane stronie winno być wynikiem zdania egzaminu kontrolnego na wszystkie wymienione w decyzji kategorie. W aktach sprawy brak jest dowodów zdania egzaminu kontrolnego uprawniającego do posiadania prawa jazdy kat. C, zatem decyzja ta narusza prawo, jednakże nie można stwierdzić jej nieważności na skutek upływu czasu (art. 156 § 2 k.p.a.). Oświadczenie strony która podaje nowe fakty i okoliczności uzyskania uprawnienia kat C i E winny być wzięte pod uwagę przy weryfikacji dokumentów prawa jazdy. Na skutek wniosku złożonego przez Starostę Powiatowego w B. pismem z dnia [...] nr [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] w sprawie wydania T. G. uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kat. C i E. Z treści uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż przyjęta podstawa prawna do rozstrzygnięcia (art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) jest wadliwa. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność tzn., że określona w nim wadliwość decyzji jest dokładnie sprecyzowana w prawie materialnym. Powyższe stwierdzenie nie dotyczy rozstrzygnięć wydanych pod rządami ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. prawo o ruchu drogowym, gdyż brak w niej zapisu o którym mowa wyżej. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Starosta B. wnosząc o jej uchylenie, nie podzielając stanowiska zawartego w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem przepisy art. 69-85 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zmianami ) określały w sposób jednoznaczny, sposób i tryb uzyskania prawa jazdy. Skoro zatem T. G. nie zdał egzaminu w zakresie kat. C i E, nie może legitymować się uprawnieniami do kierowania pojazdami w tej kategorii., a tym samym zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie podnosząc argument, iż Starosta B. nie jest stroną w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jedną z zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych, która to zasada wyrażona została w art. 16 § 1 k.p.a. i oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, jak długo nie zostaną uchylone lub zmienione przez nowe decyzje oparte na odpowiednich przepisach prawa i jest to tak zwane domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Nieważność decyzji zmierza do wyeliminowania z obrotu decyzji dotkniętej wadą wynikającą z art. 156 § 1 k.p.a., a wyjątek od tej zasady stanowi treść art. 156 § 2 k.p.a., a mianowicie nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] uchylająca zaskarżoną decyzję z dnia [...] w uzasadnieniu wskazywała na wadliwość przyjętej wcześniej podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj. art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Nieodwracalność skutków prawnych decyzji administracyjnej winna być rozpatrywana w zakresie obowiązywania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego stosowanych przez organ administracyjny w indywidualnej sprawie. Wprawdzie inne organy państwowe, które działają na podstawie innych przepisów mogłyby obalić te skutki prawne, ( np. poprzez sygnalizację skierowaną do prokuratury ), ale takie działania nie są dostępne organowi administracyjnemu jako wykraczające poza jego uprawnienia. W myśl art. 28 k.p.a., "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Zatem zgodnie z cytowanym wyżej przepisem, stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Odnosi się to także do organu I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi. Nie można w tej samej sprawie wpierw występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności skoro skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi, podlega ona oddaleniu a nie odrzuceniu i dlatego też Sąd w oparciu o dyspozycję przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) skargę oddalił.