SA/Bd 3371/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Buczek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę SA/Bd 3371/03 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnionym w Gospodarstwie Rolnym W. – Z. – G., dzierżawionym przez P. D. W uzasadnieniu wskazano, co następuje: W dniu 17 czerwca 2003r. P. D., w Izbie Skarbowej w B. złożył do protokołu żądanie zwrotu nieprawnie jego zdaniem, pobranych od niego - jako pracodawcy, pieniędzy za m-ce luty i kwiecień 1998r. wraz z odsetkami z tytułu podatku dochodowego od zatrudnionych osób fizycznych. Za podstawę swych żądań wskazał na fakt, że organy podatkowe nie orzekły o jego odpowiedzialności za wyżej wymienione miesiące. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., po przeprowadzeniu stosownego postępowania podatkowego odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń pracownikom wymienionego gospodarstwa rolnego. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do organu II instancji wnosząc o jej zmianę oraz zwrot za miesiąc luty kwoty [...], za kwiecień [...] wraz z naliczonymi odsetkami. Skarżący podniósł, iż organ dopuścił się szeregu uchybień w zakresie procedury polegających na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Kwestionował zakwalifikowanie przez organ jego żądania zgłoszonego do protokołu z 17 czerwca 2003r. jako wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W jego ocenie organ nadał nadmierną wagę dowodom dla niego niekorzystnym. Podatnik powoływał się na pismo Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa stwierdził, iż z dniem 24 listopada 1997r. rozwiązano z nim umowę dzierżawy i z tym dniem to właśnie AWRSP stała się pracodawcą dla zatrudnionych w dzierżawionym gospodarstwie pracowników. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z oświadczeń księgowej B. S. i skonfrontowanie ich z innymi istniejącymi w sprawie. Podkreślił, iż nie pełnił on wobec pracowników funkcji pracodawcy i w związku z tym nie był obowiązany do wypełniania obowiązków podatkowych pracodawcy. Skarżący w dniu 2 października 2003r., w związku w wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia co do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgłosił zastrzeżenia wskazując na niekompletność akt sprawy oraz brak dokumentów wskazanych przez stronę w protokole. Decyzją z dnia [...] organ II instancji utrzymał skarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 75 § 2 pkt 2 lit b Ordynacji podatkowej, w świetle którego uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje płatnikom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. Skarżący zdaniem organu wypełnił dyspozycję powyższego przepisu i w związku z powyższym interpretacja organu I instancji dotycząca wniosku złożonego do protokołu z dnia 17 czerwca 2003r. jest prawidłowa. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na fakt, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W myśl art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej prawo do złożenia przedmiotowego wniosku wygasa po upływie 5 lat od złożenia przez płatnika deklaracji. Skarżący złożył deklarację PIT - 4 za miesiące luty i kwiecień odpowiednio w dniu 9 lutego 1998 oraz 10 kwietnia 1998r. przedmiotowy wniosek strona złożyła w dniu 17 czerwca 2003r., a więc po upływie terminu. Pomimo powyższego uchybienia organ II instancji dokonał merytorycznej oceny sprawy i potwierdził słuszność ustaleń organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, co następuje: Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w B. rozwiązała ze skarżącym umowę dzierżawy nieruchomości rolnej Skarbu Państwa W. – Z. G. z dniem 21 listopada 1997r., mimo to skarżący odmówił jego wydania. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] Wojewódzkiego Sądu w B. ustanowiony został zarządca nieruchomości. Pomimo tego strona nadal odmawiała wydania gospodarstwa i w okresie od 25 listopada 1997 do 1 kwietnia 1999r. faktycznie dysponowała jego majątkiem ruchomym. Nieruchomość przejęta została od zarządcy sądowego do zasobów agencji w dniu 19 kwietnia 1999r. na podstawie spisu z natury na dzień 13 listopada 1999r. Do tego czasu skarżący, w ocenie organu , wykonywał obowiązki pracodawcy. Dowodem w przedmiotowej kwestii było zawarcie umowy o pracę z B. S., którą skarżący zatrudnił w charakterze księgowej. Kolejnym argumentem świadczącym wykonywaniu przez skarżącego zadań pracodawcy było, jak sam wskazał w piśmie skierowanym do Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2000r., wypłacanie pracownikom wynagrodzeń i na mocy przepisów ustawy o podatku od osób fizycznych pobieranie podatku dochodowego. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu wydawania przez organy podatkowe różnych rozstrzygnięć co do traktowania skarżącego jako pracodawcy wyjaśnił, co następuje: Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w kwestii nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r., zawarte w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 12 grudnia 2000r., utrzymane w mocy decyzją Izby Skarbowej z dnia 22 lutego 2001r. wydawane były na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zgromadzonego na danym etapie postępowania. Dopiero dołączane sukcesywnie do sprawy dowody były przyczyną wydania rozstrzygnięcia odmiennego. W odpowiedzi na twierdzenia strony, że w sprawie nastąpiło wydanie orzeczenia przez organy podatkowe polegające na stwierdzeniu, iż postępowanie dotyczące stwierdzenia nadpłaty za 1998r. stało się bezprzedmiotowe organ II instancji stwierdził, co następuje. Decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...] wydana została na mocy art. 208 Ordynacji podatkowej i orzekała o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. Powyższą decyzje organ II instancji utrzymał w mocy, którego to rozstrzygnięcia strona nie zaskarżyła do NSA. Wskazane decyzje nie rozstrzygały kwestii stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym możliwe było potraktowanie wniosku skarżącego z dnia 17 czerwca 2003r., jako wniosku o stwierdzenie nadpłaty za miesiące luty, kwiecień i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu w przedmiotowej sytuacji nie może być mowy o wydaniu powtórnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się także, co do zarzutu nie doręczenia skarżącemu decyzji orzekających o jego odpowiedzialności jako płatnika za pobraną, a nie wpłaconą zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od łącznej kwoty wynagrodzeń za miesiące luty i kwiecień 1998r. Skarżący nie uiścił należności za wskazane miesiące i w związku z powyższym organ I instancji wydał stosowne decyzje w tym przedmiocie. Zostały one wysłane na wskazany przez skarżącego adres. Z uwagi na nie podjęcie w terminie urząd pocztowy dokonał ich zwrotu. Mimo to skarżący dokonał należnych wpłat za miesiąc luty i kwiecień bezpośrednio w kasie Urzędu Skarbowego. Zdaniem organu nie zachodziła konieczność doręczenia przedmiotowych decyzji. Odnośnie podnoszonego przez skarżącego zarzutu braku dokumentów w aktach sprawy na które się powoływał, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż znajdują się one w aktach spraw założonych dla innych, prowadzonych wobec strony postępowań podatkowych. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Sądu administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości. Podniósł te same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, że w spornym okresie wykonywał jedynie obowiązki pracownika, a nie dzierżawcy. Wskazał na naruszenie przepisów art. 31 i 114 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji II instancji i potwierdził słuszność przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji zarzucić nie można. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy żądanie zwrotu pieniędzy (zgodnie z protokołem Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2003 r.) wpłaconych przez skarżącego za miesiąc luty 1998 r. i kwiecień 1998 r. tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłaconych pracownikom - jest żądaniem zwrotu nadpłaty oraz czy skarżący regulując powyższe zobowiązanie był zobowiązany do takich działań. W niniejszej sprawie skarżący występując w roli pośrednika pomiędzy pracownikami a organem podatkowym. Obliczał podatek i pobierał pieniądze, uiszczając je w imieniu pracowników - organowi podatkowemu. Zatem zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej był płatnikiem. "Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczania i pobierania od podatnika podatku i wpłacania go we właściwym terminie organowi podatkowemu". Płatnik, obowiązki te o charakterze materialno-technicznym wypełniał bez uszczuplenia swego majątku. Zgodnie z brzmieniem art. 75 § 2 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje płatnikom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. Ponadto zgodnie z art. 79 § 2 pkt 2 cyt. wyżej Ordynacji podatkowej prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia przez podatnika deklaracji. W ocenie Sądu organ podatkowy słusznie przyjął, że skarżący wypełnił dyspozycję art. 75 § 2 pkt 2 lit b Ordynacji podatkowej, uznając żądanie skarżącego zawarte w protokole z 17 czerwca 2003r. za wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Deklaracje PIT 4 za miesiące luty i kwiecień 1998 roku zostały złożone przez skarżącego odpowiednio w dniu 9 lutego 1998 r. oraz 10 kwietnia 1998 r. Wniosek z żądaniem zwrotu nadpłaty został złożony w dniu 17 czerwca 2003 r. a zatem wniosek złożony przez skarżącego należy uznać za złożony po terminie. Organ badając uchybienie terminowi dokonał merytorycznej oceny sprawy. W okresie od dnia 21 listopada 1997 roku skarżący był dzierżawcą nieruchomości rolnej Skarbu Państwa W. – Z. – G. w oparciu o umowę dzierżawy zawartą z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w B. W dniu 21 listopada 1997 Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa rozwiązała ze skarżącym przedmiotową umowę. Skarżący odmówił wydania przedmiotu dzierżawy, wskutek czego gospodarstwo nadal pozostawało w jego władaniu. Ten fakt spowodował ustanowienie zarządcy nieruchomości na mocy postanowienia Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 13 listopada 1998 r. Przejęcie gospodarstwa nastąpiło w dniu 1 kwietnia 1999 r. w oparciu o protokół przejęcia. Skarżący faktycznie władał majątkiem gospodarstwa przez dodatkowe 16 miesięcy do dnia 15 kwietnia 1999 r. w tzw. bezumownym okresie. Fakt władania gospodarstwem do dnia 15 kwietnia 1999 roku potwierdza adnotacja skarżącego na postanowieniu Sądu Wojewódzkiego w B z dnia 13 listopada 1998 r. o następującej treści : "Uznaję roszczenie OT AWRSP ....i wydaję gospodarstwo rolne W. – G. objęte procesem o wydanie". Uczynił to jednak jak wskazano wyżej dopiero - 15 kwietnia 1999 roku. Sąd uznał, że organ prawidłowo ocenił, iż skarżący w okresie od 21 listopada 1997 roku do 15 kwietnia 1999 r. pełnił faktycznie obowiązki pracodawcy mimo braku prawnego umocowania. Świadczą o tym działania przez niego podejmowane, takie jak: zawarcie umowy o pracę z B. S., zatrudnionej w charakterze księgowej; rozwiązanie umowy o pracę z B. S. z dnia 30 września 1998 r., wypłacanie pracownikom wynagrodzeń; oraz na mocy przepisów ustawy o podatku od osób fizycznych - pobieranie podatku dochodowego i zawiadomienie z dnia 9 lutego 1998 roku skierowane do Urzędu Skarbowego, w którym skarżący zawiadamia urząd o odpowiedzialności B. S. za obliczanie i terminowe wpłaty podatku dochodowego od wynagrodzeń osób fizycznych. Te działania w sposób szczególny świadczą o tym, iż w miesiącu lutym 1998 r. i kwietniu 1998 r. skarżący wykonywał obowiązki zastrzeżone w przepisach prawa wyłącznie dla pracodawców i w związku z tym pełnił faktycznie taką rolę. W związku z tym, iż organy ustaliły, że skarżący był pracodawcą, a więc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń, zadeklarowany i wpłacony podatek był podatkiem należnym. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny zaskarżona decyzja jest, zdaniem Sądu, zgodna z prawem i w związku z powyższym skargę należało oddalić. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w wyroku.