SA/Bd 3458/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Wojewody K.-P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody K.-P. na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda K. - P. w związku ze złożonym przez J. Z. zażaleniem w przedmiocie sprostowania podstawy prawnej decyzji, na podstawie art. 104 i 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] znak [...] dotyczące sprostowania błędu w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane, poprzez przywołanie w podstawie prawnej art. 30 ust. 6.2 i 7.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami ) zamiast błędnie powołanego art. 30 ust. 6.2 i 7.5 cytowanej ustawy. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji w decyzji z dnia [...] w podstawie prawnej istotnie powołał się na art. 30 ust 6.2 i 7.5 prawa budowlanego, wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że realizacja ogrodzenia w zaproponowanym przez inwestora miejscu naruszy, zaakceptowane wcześniej przez J. Z. ustalenia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spowoduje ograniczenie dostępu do działek sąsiednich. Ponadto z treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, iż sprzeciw organu związany był z art. 30 ust. 7 pkt 4, a tym samym trudno jest przyjąć argumentację zawartą w zażaleniu, że zacytowanie z ustępu 7 nieistniejącego punktu 5 zamiast 4, jest brakiem podstawy prawnej, a nie błędem pisarskim, co organ I instancji postanowieniem z dnia [...] skorygował. Zdaniem organu odwoławczego nie zachodziła próba zmiany rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, lecz usunięcie oczywistego błędu pisarskiego. Na powyższe postanowienie Wojewody K. - P. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. Z., w której to zarzucił on rażące naruszenie prawa tj. art. 113 § 1 i 2 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] o sprostowaniu podstawy prawnej postanowienia wskazując, że nie jest możliwa zmiana podstawy prawnej decyzji w trybie jej sprostowania jako oczywistej omyłki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. - P. wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy w decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane dla zakresu prac związanych z wykonaniem ogrodzenia działki, powołano w podstawie prawnej art.30 ust. 6.2 i 7.5 prawa budowlanego. Treść przepisu art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zmianami ) w ust. 7 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przedmiotowy obowiązek w cytowanym przepisie w sposób taksatywny określa wymienione przesłanki w ust. 7 i to tylko w pkt 1-4. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem. Natomiast nie podlegają sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Przyjęta w art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości podlegających możliwościom korekty jest wyczerpująca. Stosownie do regulacji art. 113 § 1 kpa, organ administracji państwowej może co prawda z urzędu sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe, ale jedynie wówczas, gdy błędy te mają charakter oczywistej omyłki. Za taki zaś trudno byłoby uznać powołanie nie istniejącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Pewność obrotu prawnego wymaga, aby funkcjonowały w nim tylko te decyzje, których zgodność z prawem da się wykazać analizą ich treści. W konsekwencji uwzględniając skargę, Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 200, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.