SA/Bd 3503/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i A. M. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę SA/Bd 3503/03 UZASADNIENIE K. i A. M. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...] o odmowie wydania decyzji nakazującej K. K. dokonanie rozbiórki podwieszanej konstrukcji wykonanej w przejeździe bramowym przy ul. [...] w B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 81 ust.1 pkt2 w związku z art. 83 ust.1 oraz art. 48, 49b i art.51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r., Nr106, poz.1126 ze zm). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2002r. ustalono, iż w bramie przejazdowej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] właściciel –P. A. R.- wykonał w 2000r. podwieszaną konstrukcję pełniącą funkcję półki na sprzęt pływający. Powołując się na treść art. 29 ust.2 pkt 1 omawianej ustawy organ I instancji stwierdził, że wykonanie przedmiotowej półki nie doprowadziło do zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych budynku, a zatem na roboty te nie było wymagane pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie. W okolicznościach faktycznych sprawy organ I instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki konstrukcji wymienione w art. 51 Prawa budowlanego, gdyż nie stwarza ona zagrożenia pod względem bezpieczeństwa w tym bezpieczeństwa pożarowego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i K. M. żądając jej uchylenia. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podnieśli, że wykonana konstrukcja w bramie przejazdowej spowodowała zmianę sposobu użytkowania przejazdu, co winno skutkować zastosowaniem w niniejszej sprawie przepisu art. 71 ust.3 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących, odmiennie niż to ocenił organ, montaż przedmiotowej konstrukcji wymagał uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z treścią art. 30 ust.1 pkt2 omawianej ustawy. W odwołaniu skarżący powołali się również na treść art. 49b ustawy i podnieśli, że zaskarżona decyzja jest z nim niezgodna. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja narusza stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także utrudnia wykonywanie przysługującej im służebności przejazdu. Podzielając stanowisko organu I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, iż w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez organ nadzoru budowlanego na podstawie oględzin dokonanych w dniu 14 listopada 2002r. i 23 grudnia 2003r. brak było podstaw zastosowania art. 48 i 49b prawa budowlanego, gdyż montaż przedmiotowej półki stanowił wykonanie robót innych niż budowa w rozumieniu art. 3 pkt6 ustawy. Konstrukcja półki wykonana jest z trzech dwuteowników stalowych o rozstawie 1,60m, osadzonych w sposób nietrwały w łącznikach prefabrykowanych typu WB16 posiadających aprobatę techniczną, które zamocowane są do ścian nośnych za pomocą czterech śrub rozporowych o średnicy 10 mm. Powyższą konstrukcję organ odwoławczy zakwalifikował jako nieskomplikowane roboty budowlane, które wykonane zostały prawidłowo, a zatem nie zachodziła potrzeba nakazania przedłożenia inwentaryzacji technicznej w trybie art. 51 ust.1 pkt2 ustawy. W ocenie organu odwoławczego wykonane roboty nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska, a realizacja przedmiotowej konstrukcji nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich. Decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. i A. M. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie powołali zarzuty zawarte w odwołaniu, a nadto podnieśli zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania administracyjnego przez zaniechanie powołania biegłego z listy Wojewody K.-P., który oceniłby prawidłowość wykonanych robót oraz ustalił, czy wykonane prace budowlane mieszczą się w granicach definicji robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Odpowiadając na skargę K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§1tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zaskarżona decyzja podjęta została po prawidłowo przeprowadzonej analizie materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Art.7ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. O zmianie ustawy-Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr80, poz.718) wprowadza generalną zasadę, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, t.j. do dnia 11 lipca 2003r., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 7 ust.2 ustawy zmieniającej przewiduje jednak wyjątek od powyższej zasady stanowiąc, że do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowe art. 48-49b prawa budowlanego. Skarżący domagali się wydania przez właściwy organ decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej konstrukcji. Stosownie do treści art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity:Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącej w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 49b tej ustawy stanowi natomiast, że nakaz rozbiórki wydawany jest w stosunku do obiektu budowlanego lub jego części będącej w budowie wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że dotyczą one wyłącznie tych obiektów budowlanych, które powstały w wyniku prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie. Z legalnej definicji budowy zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że jest nią wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że wykonanie półki podwieszonej w bramie przejazdowej nie podlega przepisom art. 48 ust.1 oraz 49b znowelizowanego prawa budowlanego jest zgodna z prawem. Słusznie zatem organy orzekające skierowały postępowanie w niniejszej sprawie na ustalenie, czy w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do wydania decyzji określonej w art. 51 ust.1 pkt2 prawa budowlanego. Stosownie do art.51 ust.4 Prawa budowlanego (w stanie prawnym obowiązującym przed powołaną wyżej nowelizacją ustawy) przepisy art. 51 ust.1-3 stosuje się także wtedy, gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust.1. Dokonując oceny sposobu wykonania robót pod kątem ich zgodności z prawem organy orzekające w sprawie uznały, że nie ma potrzeby nakładania na zarządcę nieruchomości na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Wbrew zarzutom skarżących, organy orzekające w sprawie nie uchyliły się od oceny wykonanych robót pod kątem ich zgodności z wymogami art. 5 Prawa budowlanego. Błędny jest przy tym pogląd skarżących, że ocena sprawy w tym aspekcie wymagała powołania biegłego z listy Wojewody K.-P. Orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy uzasadniły też, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonania przez biegłego oceny technicznej wykonanej konstrukcji, bądź też nałożenia na K. K. obowiązku przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Konieczność nałożenia obowiązku sporządzenia oceny technicznej nie wynika wprost z art. 51 ust.1 pkt2 Prawa budowlanego. Wskazówką pozwalającą określić przypadki, w których taka ocena jest konieczna może być art. 81c ust.2 Prawa budowlanego, który daje organowi nadzoru budowlanego uprawnienie do żądania przedstawienia oceny technicznej w razie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Nie można jednak tej reguły rozciągać na nieskomplikowane roboty, do jakich należy zaliczyć wykonanie przedmiotowej konstrukcji. Należy mieć ponadto na uwadze, że w inspektoratach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów nadzoru zatrudniane są osoby, które posiadają co najmniej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 1999r. w sprawie określania stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej- Dz.U. Nr 89, poz.996 ze zm.). Kontrolując wykonanie nieskomplikowanych robót budowlanych inspektor nadzoru budowlanego jest zatem w stanie samodzielnie określić rodzaj robót i prawidłowość ich wykonania, także w kontekście możliwości zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Wbrew odmiennym zarzutom skarżących, organy obu instancji nie naruszyły również przepisów w zakresie stosowania art. 71 ust.2 pkt2 Prawa budowlanego. Wykonanie przedmiotowej konstrukcji nie spowodowało bowiem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu tego przepisu poprzez zmianę wielkości i układu obciążeń. Pod pojęciem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy rozumieć w szczególności zmianę jego przeznaczenia (art. 71 ust.2 pkt1 omawianej ustawy), bądź też podjęcie lub zaniechanie działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń (art. 71 ust.2 pkt2). Niewątpliwie wykonanie w sposób nietrwały podwieszanej półki w bramie nie może być uznane ani za wykonanie robót budowlanych powodujących zmianę sposobu użytkowania tej części obiektu budowlanego, ani za podjęcie działalności wywołującej skutki, o których mowa w art.71 ust.2 pkt2, w tym zmieniającej wielość lub układ obciążeń. Taka czynność nie mieści się zatem w ramach w regulacji art. 71 ust.2 pkt1 i 2 Prawa budowlanego. Nadto należy podnieść, że nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący uchybienia przez organ przepisom postępowania administracyjnego przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, a w szczególności art.107§3 kpa obligującego organ administracji do uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których nie uznał za uzasadnione zarzutów zawartych w odwołaniu, a nadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał przepisy prawa będące podstawą odmowy wydania nakazu rozbiórki konstrukcji wykonanej w przejeździe bramowym. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.