SA/Bd 3524/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. i W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących kwotę 50 zł (pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 60 ust. 1 i art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), po rozpoznaniu odwołania W. D. od decyzji, znak: [...], nr rej. [...], wydanej dnia [...] przez Wójta Gminy N. W. W., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla stacji tankowania pojazdów gazem płynnym LPG, na terenie działki nr 210, położonej w miejscowości B., gmina N. W. W. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że M. i W. D., zam. w B. wnioskiem z dnia 15.07.2003 r. zwrócili się do Wójta Gminy N. W. W. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym 210 położonej w miejscowości B. W granicach oznaczonych na dołączonym załączniku graficznym (mapa w skali 1:500) zamierzają wybudować stację tankowania pojazdów gazem płynnym LPG (w tym dystrybutor gazu z wiatą, dwa zbiorniki gazu płynnego, budynek o funkcji zaplecza obsługi stacji). Rozpatrując złożony wniosek w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ odmówił spełnienia wniosku. Uzasadniając rozstrzygnięcie tym, iż wskazana we wniosku działka nr 210 położona jest w obszarze, dla którego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem przyjęto rozstrzygnięcia w trybie przepisów art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 w/w ustawy – stwierdzając, iż ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. W wyniku szczegółowego rozpoznania organ orzekający stwierdził, że przedmiotowa działka nr 210 nie spełnia warunku odpowiadającego wymogom przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a to z powodu nie możności kontynuowania na wskazanym terenie funkcji zabudowy wnioskowanej przez inwestora, w odniesieniu do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, w tym przypadku sąsiedniej działki o nr 209, na której istnieje zabudowa o funkcji zabudowy zagrodowej. W. D. w odwołaniu skierowanym dnia 05.11.2003 r. za pośrednictwem Wójta Gminy N. W. W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku, gdyż nie zgadza się z odmownym rozstrzygnięciem, a zasadniczo z postawionym w decyzji argumentem, braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze jego działki nr 210, co jest w jego odczuciu utrudnieniem zrealizowania podjętego zamierzenia – istotnego życiowo dla jego rodziny. Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze za podstawę rozstrzygnięcia sprawy zobowiązane było przyjąć przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej art. 4 ust. 1 ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 ustalenie warunków zabudowy (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie) następuje w decyzji o warunkach zabudowy. W tym przypadku wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło w trybie przepisów art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zadaniem Kolegium było rozstrzygnięcie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Wniosek inwestora zawiera rozwiązanie w zakresie budowy stacji tankowania pojazdów gazem płynnym LPG, co jak wynika z załączonych dokumentów i przeprowadzonej analizy, nie pozostaje w zgodności w odniesieniu do faktycznie istniejącego stanu zagospodarowania na sąsiednich działkach i stawianych wymogów (warunków) w art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten mówi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich 5 warunków. Nie jest spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, który określa – iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (w tym przypadku wnioskowanej zabudowy) w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonej przez organ orzekający dnia 2 września 2003 r. analizy obszaru wokół przedmiotowej działki nr 210 w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania wynika, iż sąsiednia działka o nr 209 jest zabudowana, która mogłaby stanowić spełnienie warunku kontynuacji funkcji, ale jest zabudowana o funkcji zabudowa zagrodowa, co nie pozostaje w zgodności z wyżej wymienionym wymogiem i z tego powodu rozstrzygnięto odmownie. Skład orzekający uznał, iż uzasadnienie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu dla działki nr 210 jest zgodne z przepisami prawa ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego. Podniesione w odwołaniu argumenty mimo, że są istotne życiowo dla wnioskodawcy, nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Mając na uwadze powyższe stwierdzając, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza przepisów prawa, Kolegium orzekło jak w rozstrzygnięciu. M. D. i W. D. złożyli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że nie powinni ponosić skutków tego, że nie został przez właściwe organy uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli, że wcześniej uzyskali pozytywną decyzję Wójta Gminy, w związku z którą dokonali określonych inwestycji na przedmiotowej działce. Skarżący kwestionują to, że nakazuje się im wzorowanie na sąsiedniej działce nr 209, skoro ich celem nie jest prowadzenie gospodarstwa rolnego, lecz innej działalności gospodarczej. Wskazali też, że według aktu notarialnego nabyta przez nich działka ma charakter rzemieślniczo-usługowo-budowlany, a nie rolny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie przedmiotowej skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i nie zakończenie do tego dnia postępowania w sprawie skutkowało tym, że na mocy art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) – sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 p.s.a. podstawą wyrokowania są akta sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta. W szczególności nie wynika z akt jednoznacznie data złożenia przez stronę odwołania, zwłaszcza okoliczność czy odwołanie złożone zostało wprost do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czy też do Wójta Gminy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że odwołanie skierowane było dnia 05.11.2003 r. za pośrednictwem Wójta Gminy N. W. W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Natomiast na odwołaniu oznaczonym przez stronę datą 21.10.2003 r., istnieje prezentata sekretariatu Biura Samorządowego Kolegium Odwoławczego, według której pismo wpłynęło 24.10.2003 r. Podane powyżej daty wskazywałyby na to, że odwołanie złożone zostało po upływie czternastodniowego terminu, skoro doręczenie stronom decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiło w dniu 12.09.2003 r. Do jednoznacznego stwierdzenia uchybienia omawianego terminu niezbędne byłoby jednak ustalenie, do jakiego organu odwołanie wpłynęło oraz czy odwołanie złożone zostało osobiście przez stronę, czy też nadeszło do organu drogą pocztową. Okoliczności te mają istotne znaczenie, jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 kpa jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołanie wniesione zostało przez stronę w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Brak w aktach administracyjnych wspomnianych danych sprawił, że niemożliwym było jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu, a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć w tym miejscu należy, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.s.a.. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.s.a.