SA/Bd 3529/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta T. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6.2 i 7.5 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zmianami ) zgłosił sprzeciw od zgłoszenia J. Z. reprezentowanego przez M. M. dostarczonego w dniu 26.08.2003 r., dotyczącego wykonania robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia działki nr 235/8 wzdłuż granicy działki nr 235/1, 235/7 i 235/6 oraz ulicy [...] zlokalizowanych przy ul. [...] w T., a nadto nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na roboty budowlane ( w formie decyzji administracyjnej ) dla w/w zakresu prac związanych z wykonaniem ogrodzenia w/w działki. W uzasadnieniu powyższej decyzji powołano się na uchwałę Rady Miejskiej T. nr [...] z dnia [...] na podstawie której Miejska Pracownia Urbanistyczna w latach 1995 -2001 sporządzała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla K. w T. Rada Miasta T. podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] w której to odrzuciła zarzut wniesiony przez E. i K. B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarzut dotyczył projektowanej szerokości dojazdu - zlokalizowanego na części działki nr 235/8 - do działek 235/1 i 235/7, nieruchomości przy ul. [...] w T. Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 r. ( sygn. akt II SA/Gd 1130/01 ) oddalił skargę uczestników w przedmiocie odrzucenia zarzutu do przedmiotowego projektu. W ocenie organu I instancji realizacja ogrodzenia w zaproponowanym przez inwestora miejscu naruszy zaakceptowane wcześniej przez J. Z. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spowoduje ograniczenie dostępu do działek sąsiednich. Na skutek wniesionego przez pełnomocnika J. Z. odwołania w którym kwestionował prawidłowość wydania decyzji wobec braku podstawy prawnej z uwagi na nie istniejący przepis prawny, oraz z uwagi na względy merytoryczne ( brak dostępu do drogi publicznej ) co winno znaleźć odzwierciedlenie w orzeczeniu cywilnym o ustanowienie drogi koniecznej, Wojewoda K. - P. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W jej uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu powołania jako podstawy rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6.2 i 7.5 prawa budowlanego zamiast z ustępu 7 punkt 4, nie może być traktowane jako brak podstawy prawnej lecz błąd pisarski, co też postanowieniem z dnia [...] zostało skorygowane. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.06.2003 r. spowodował to, iż na wniosek Prezydenta dnia [...] Rada Miasta T. uchwałą nr [...], zatwierdziła zmianę planu zawieszoną do czasu rozstrzygnięcia skargi. Zgodnie zaś z przyjętą zmianą planu, pas gruntu o szerokości 4,5 m wydzielony z części działki nr 235/8, przyległy do nieruchomości B. stanowi drogę dojazdową do ich nieruchomości i nie jest już możliwe dysponowanie nim niezgodnie z przeznaczeniem przyjętym w planie zagospodarowania miasta, które jest prawem miejscowym. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik J. Z. wskazując na zarzut wydania "postanowienia" bez podstawy prawnej i stwierdzenia nieważności zaskarżonego "postanowienia" oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] przytaczając w tej części argumentacje stanowiącą przedmiot odwołania w postępowaniu przed Wojewodą K. - P. Ponadto zdaniem skarżącego nie istniał w chwili wydawania decyzji przez Prezydenta miasta T. plan zagospodarowania przestrzennego, który przewidywałby na działce nr 235/8 drogę, bowiem decyzja ta odwołuje się do przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, tym samym nie mógł on zgłosić sprzeciwu i nakazać uzyskanie pozwolenia budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. - P. wniósł o jej oddalenie stwierdzając ponadto, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegająca na tym, iż wydzielony z części działki nr 235/8 pas gruntu o szerokości 4,5 m przyległy do nieruchomości B., stanowi odtąd drogę dojazdową do ich nieruchomości, jednakże nie pozbawia własności skarżącego do tej części nieruchomości, natomiast nie może on dysponować wydzieloną częścią niezgodnie z przeznaczeniem przyjętym w planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem. W treści art. 30 ust. 6 prawa budowlanego wymienione są sytuacje, w których właściwy w sprawie zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania obiektu lub robót budowlanych. Fakultatywne zgłoszenie sprzeciwu wiąże się zawsze z równoczesnym nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do obiektu lub robót budowlanych. Skorzystanie przez organ administracyjny z prawa sprzeciwu w trybie cytowanego art. 30 prawa budowlanego odsyłać winno wnioskodawcę na drogę procesu budowlanego na zasadach ogólnych, a jedynie sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub zamiar realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia wymagającej pozwolenia na budowę, zwalnia organ orzekający o zgłoszeniu sprzeciwu od nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu. Z treści akt administracyjnych, a zwłaszcza wypisu i wyrysu obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T., na którym to terenie znajduje się sporna działka Nr 235/8, oznaczona symbolem J82 MN wynika, że przeznaczony jest pod budownictwo jednorodzinne realizowane zgodnie z zasadami wynikającymi z ustaleń planu. Projekt usytuowania na działce Nr 235/8 drogi o szerokości 4,5 m został opracowany z zachowaniem procedury określonej w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i uwzględnia on również istniejące zainwestowanie. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegająca na tym, iż wydzielony z części działki Nr 235/8 stanowiącej własność skarżącego, pas gruntu o szerokości 4,5 m przyległy do nieruchomości E. i K. B. stanowić ma drogę dojazdową do ich nieruchomości nie pozbawiając skarżącego prawa własności ogranicza jego dysponowanie niezgodne z przeznaczeniem przyjętym w planie zagospodarowania miasta, które jest prawem miejscowym. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może, żądać odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Zarzut nieważności postanowienia w przedmiocie sprostowania decyzji z dnia [...] Prezydenta Miasta T. w trybie art. 113 § 1 i 2 k.p.a. oraz postanowienia Wojewody K. - P. z dnia [...] utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, był przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt SA/Bd 3458/03, gdzie wskazano że stosownie do regulacji art. 113 § 1 kpa, organ administracji państwowej może co prawda z urzędu sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe, ale jedynie wówczas, gdy błędy te mają charakter oczywistej omyłki, a za taki zaś trudno byłoby uznać powołanie nie istniejącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przedmiotowe rozstrzygnięcie mając na uwadze wskazane wyżej ustalenia będące przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie nie stanowią naruszenia prawa materialnego lub innego naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu by miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.