SA/Bd 3534/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik, Asesor WSA Mirella Łent (spr.), Protokolant Magdalena Gadecka, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę W dniu 29 grudnia 2003r., J. W. złożył skargę na postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] nr [...] o umorzeniu postępowania zażaleniowego od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w wydanym przez niego postanowieniu z [...] nr [...], w sprawie wstrzymania prowadzenia bez zgłoszenia, robót budowlanych związanych z ułożeniem przez T. P. S.A. kabla telefonicznego na prawym poboczu ul. [...] w Z. na odcinku od narożnika działki 156/2 do skarpy strugi J. Sprostowanie objęło zmianę oznaczenia działki ze 156/2 na 152/6. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiło ustalenie, że J. W. nie posiadał statusu strony w prowadzonym postępowaniu, gdyż legalizacja robót budowlanych polegających na ułożeniu kabla telefonicznego w rowie biegnącym na terenie przylegającym do terenu skarżącego nie dotyczy jego interesu prawnego. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie, że jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego ułożenia na granicy jego nieruchomości kabla telefonicznego bez wymaganych zezwoleń. Skarżący podniósł, że tereny, których jest właścicielem leżą w strefie oddziaływania kabla, co wynika z załączonej mapy. Wskazał, że organ administracji uznał go za stronę postępowania prowadzonego w sprawie budowy rowu, w którym ułożono kabel. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie naruszyło przepisów prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy. Na początku należy stwierdzić, że sprostowanie błędów i omyłek stosownie do art. 113 kpa, staje się integralną częścią prostowanego orzeczenia i, dla jako takiego, określenie kręgu stron pokrywa się z określeniem stron postępowania zakończonego pierwotnym orzeczeniem. Istotą problemu w sprawie jest prawidłowość ustaleń organu w zakresie przyjęcia, iż właściciel działki sąsiadującej z drogą, na której są prowadzone w linii rozgraniczającej, roboty budowlane polegające na układaniu w rowie kabla telefonicznego, nie jest stroną postępowania prowadzonego w celu legalizacji robót. W sprawie, stosownie do art. 28 kpa, stroną będzie ten czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie mające za przedmiot wstrzymanie robót budowlanych. Treścią pojęcia interesu prawnego jest publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnej korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, bo orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej (por.: Janusz Borkowski, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 194). Interes prawny czy uprawnienie skarżącego, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. W związku z tym, ponieważ wstrzymanie robót polegających na układaniu kabla telefonicznego w rowie położonym w linii rozgraniczającej drogę, ma na celu doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem, nie można stwierdzić, że dotyczy ono interesu prawnego właściciela działki sąsiadującej z drogą, gdyż brakuje normy prawa materialnego, która dawałaby podstawy do twierdzenia przeciwnego. W szczególności, wstrzymanie robót w jego prawnym pojęciu, nie powoduje uszczerbku w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej, w tym dostępu do drogi publicznej. Wprawdzie efektem układania kabla telekomunikacyjnego w rowie oddzielającym działkę skarżącego od drogi może być (i było) uniemożliwienie dojazdu, to jednak, było to wynikiem nieprawidłowego działania inwestora, a wstrzymanie robót, w świetle przepisów, nie dawało prawa do odcięcia skarżącego od drogi. Tym samym należało uznać, że w sprawie doszło do naruszenia interesu faktycznego, a nie sfery uprawnień wynikających z własności nieruchomości. W związku z czym, skarżący nie był stroną w postępowaniu administracyjnym i organ słusznie przyjął, że zażalenie pochodzi od osoby nieuprawnionej. Nie może takiej oceny zmienić to, że organ pierwotnie uznał skarżącego za stronę postępowania, gdyż status strony wynika z przepisów prawa i nie leży we władczej kompetencji organu. Odnosząc się do hipotezy skarżącego, iż z załączonej przez niego mapy wynika, że jego nieruchomość leży w strefie oddziaływania kabla, sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż takie twierdzenie jest uprawnione. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały i orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.