I SA/Gd 1/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2013 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr w dniu 27 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), strona skarżąca "A" zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań można przyznać osobie prawnej prawo pomocy w zakresie całkowitym tylko w sytuacji, gdy wykaże ona, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Z oświadczenia spółki o jej majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez nią wraz z wnioskiem dokumentów źródłowych (odpisów: tytułów wykonawczych z dnia 9 i 15 lutego 2018 r., upomnień z dnia 15 lutego 2018 r., zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 13 i 15 lutego 2018 r., zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 19 lutego 2018 r. i zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 14 lutego 2018 r.) wynika, że ubiegły rok obrotowy spółka zakończyła stratą w wysokości 334.024,91 zł (przy przychodach w wysokości 187.712,49 zł i kosztach ich uzyskania w kwocie 521.737,40 zł), bilansowa wartość jej środków trwałych na dzień 31 grudnia 2017 r. wynosiła 0 zł, jej majątek stanowi działka o powierzchni 7.252 m2 zabudowana budynkiem z halą produkcyjną i częścią biurową, zamortyzowane maszyny i narzędzia, komputery (5 sztuk) oraz samochód [...] (rok produkcji 2006). Spółka nie posiada żadnych środków pieniężnych, posiada natomiast zaległości podatkowe oraz zadłużenie względem ZUS, dochodzone w drodze egzekucji, w ramach których zajęto wierzytelności z jej rachunków bankowych, wierzytelności pieniężne od jej kontrahenta oraz nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego nieruchomości). Kwota egzekwowanego zadłużenia na dzień 15 lutego 2018 r. wynosiła 11.529.285,47 zł. Składały się na nią należności wobec organu podatkowego w wysokości 11.484.543,47 zł oraz wobec ZUS w wysokości 44.742 zł. Spółka nie wywiązuje się terminowo z uiszczania bieżących składek na ubezpieczenie społeczne – z tych względów została wezwana (upomnieniami z dnia 15 lutego 2018 r.) do uregulowania zadłużenia w łącznej kwocie 5.966,24 zł. Nadto, jak wskazała, utraciła płynność finansową i nie uiszcza wymagalnych zobowiązań finansowych względem pracowników, kontrahentów i dostawców mediów. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka oświadczyła, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Sytuacja finansowa wnioskodawczyni była już przedmiotem oceny w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 622/17 i I SA/Gd 623/17, w której prawomocnymi postanowieniami z dnia 11 sierpnia 2017 r. przyznano jej prawo pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie referendarza sądowego przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne, poparte załączonymi dowodami źródłowymi, pozwalają uznać, iż wnioskodawczyni nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. Świadczy o tym ujemny wynik finansowy, rozmiar posiadanego i egzekwowanego zadłużenia oraz brak zasobów finansowych. Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (w tym należnego wpisu od skargi w wysokości 81.098 zł). Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.