I SA/Gd 1002/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. J. L. wnioskiem z dnia 9 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o zwolnienie od wpisu od skargi określonego w kwocie 5.367 zł oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Do wniosku dołączyła potwierdzenie wypłaty emerytury za październik 2010 r. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżąca uzupełniła w dniu 25 listopada 2010 r. Rozszerzyła przy tym i sprecyzowała swoje żądanie wskazując, że wnosi o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2010 r. (doręczone w dniu 15 grudnia 2010 r.), ustalono, że wprawdzie zamieszkuje ona wspólnie z córką i jej rodziną, to jednak prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, partycypując – w miarę możliwości – w kosztach utrzymania mieszkania będącego własnością córki, jedynym źródłem jej dochodów jest emerytura wypłacana w kwocie 884,64 zł netto (1.179,59 zł brutto) miesięcznie, nie posiada jakiegokolwiek majątku. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż aktualnie nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów skarżącej, z których bez wątpienia nie jest ona w stanie poczynić oszczędności, a także brak majątku. Przy ocenie możliwości finansowych skarżącej wzięto także pod uwagę wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, która przekracza kwotę 500.000 zł. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.