I SA/Gd 1003/11

Dnia 17 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej M.K. – K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2005 r. p o s t a n a w i a: przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. M.K.-K. wniosła w dniu 26 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę na decyzję z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2005 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że osoba upoważniona zgłosiła się do urzędu pocztowego po odbiór awizowanej przesyłki w ostatnim dniu odbioru wskazanym na awizo, tj. w dniu 5 lipca 2011 r., gdzie otrzymała informację, że przesyłka została już zwrócona do nadawcy. Pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 sierpnia 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że powyższa przesyłka zawierała wyżej opisaną decyzję z dnia [...]. Strona wskazała, że zatem dopiero w dniu 19 sierpnia 2011 r. dowiedziała się o wydaniu powyższej decyzji. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono kopię pisma z Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego fakt nieprawidłowego wskazania przez pracownika wystawiającego powtórne zawiadomienie daty odbioru awizowanej przesyłki, a także kopię pisma z dnia 25 lipca 2011 r., w którym pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu o ponowne doręczenie przesyłki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przytoczone przez skarżącą okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Organ podniósł, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 17 czerwca 2011 r., a zatem termin odbioru przesyłki, zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), upłynął w dniu 1 sierpnia 2011 r. Fakt błędnego oznaczenia przez doręczyciela końcowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej nie usprawiedliwia uchybienia terminu, bowiem strona reprezentowana jest przez zawodowego pełnomocnika, który powinien w pierwszej kolejności uwzględniać unormowania zawarte w ogólnie obowiązujących przepisach prawnych, a nie treść pisma pocztowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 w/w ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że spełniony został warunek wynikający z art. 87 § 1 P.p.s.a., bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca nie miała wiedzy o uchybieniu terminu do czasu uzyskania w dniu 19 sierpnia 2011 r. od organu podatkowego informacji, iż awizowana i nie odebrana przesyłka zawierała będącą przedmiotem skargi decyzję, w tym też zatem dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została zaś złożona w dniu 26 sierpnia 2011 r. Jak podkreślono wyżej kolejną przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została awizowana po raz pierwszy w dniu 17 czerwca 2011 r., po raz drugi w dniu 27 czerwca 2011 r., i została zwrócona do nadawcy w dniu 5 lipca 2011 r. Słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, że w tej sytuacji skutek doręczenia nastąpił w dniu 1 sierpnia 2011 r., zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 Ordynacji podatkowej. Z przepisów tych wynika, że poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (a więc po upływie 14 dni). Jednocześnie jednak należy stwierdzić, że strona skarżąca została błędnie pouczona przez doręczyciela o terminie odbioru przesyłki, co jest bezsporne w świetle przedstawionego pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 9 sierpnia 2011 r. Na powtórnym zawiadomieniu z dnia 27 czerwca 2011 r., wskazano z winy pracownika poczty jako ostatni termin odbioru przesyłki dzień 5 lipca 2011 r. W tym też dniu osoba upoważniona do odbioru przesyłki stawiła się na poczcie, ale została powiadomiona o jej odesłaniu do nadawcy. W ocenie Sądu bezzasadne wydłużenie przez doręczyciela terminu do odbioru przesyłki zawierającej decyzję podatkową nie może powodować negatywnych konsekwencji dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu bez względu na to, że adresatem przesyłki był profesjonalny pełnomocnik. Należy bowiem zauważyć, że pełnomocnik podjął próbę odbioru przesyłki na podstawie powtórnego zawiadomienia, z którego nie wynika data pierwotnego awizowania, a jedynie błędnie wskazana data upływu terminu do odbioru przesyłki. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik mógł sam ustalić datę upływu terminu odbioru korespondencji stosując przepisy Ordynacji podatkowej tym bardziej, że na zawiadomieniu o pozostawieniu pisma na poczcie nie wskazuje się ani nadawcy ani rodzaju pisma. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, wina w uchybieniu terminu leży po stronie poczty a nie pełnomocnika. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności w ocenie Sądu zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. strona wystąpiła w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi z wnioskiem o jego przywrócenie, w którym uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy, a jednocześnie dopełniła czynności, dla której zakreślony był termin, tj. wniosła skargę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.