I SA/Gd 101/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.C. na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 stycznia 2026 r. nr WBMIP-V.3160.9.2026.KT w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego postanawia: odrzucić skargę. P.C. (dalej: "Strona", "Skarżący"), za pośrednictwem Prezydenta Miasta Gdańska wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie ww. organu z dnia 15 stycznia 2026 r., w którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Do skargi dołączone zostały załączniki. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2026 r., pismem z dnia 19 lutego 2026 r. przesłano Skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia z pouczeniem, iż nieusunięcie tego braków w podanym wyżej terminie spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie Strona nadesłała wniosek o przyznanie jej prawa pomocy, który następnie zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 kwietnia 2026 r. został pozostawiony bez rozpoznania (sygn. akt ISPP/Gd 54/26). Jak wynika z akt sprawy do dnia rozpatrzenia niniejszej sprawy od Strony nie wpłynęła żadna korespondencja. W dokumentacji akt sądowych nie ma też dowodu na uiszczenie przez Stronę wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż w postępowaniu przed sądem administracyjnym, merytoryczne rozpoznanie zasadności wniesionej skargi poprzedzone musi zostać badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W aktualnym stanie prawnym obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia i jego wypełnienie należy do przesłanek dopuszczalności skargi. Nieskorzystanie z tego uprawnienia i zażądanie sądowej kontroli administracji bezpośrednio wobec podlegającego zaskarżeniu w ramach postępowania administracyjnego aktu skutkuje odrzuceniem skargi (zob. J. Wegner (red.), Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, opubl.: WKP 2026). Powyższe oznacza zatem, że wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Jest to podyktowane założeniem dwuinstancyjności postępowania. Z treści art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 268 ze zm.) wynika, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z art. 17 § 1 tej ustawy wynika, że o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Art. 54 § 5 ustawy dodatkowo wskazuje, że na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie. Na gruncie rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga, iż od zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 stycznia 2026 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku – za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty jego otrzymania, o czym Skarżący został pouczony przez organ w treści kwestionowanego postanowienia. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący z tego uprawnienia skorzystał. Natomiast, jak wskazano wyżej, Skarżący wniósł skargę na postanowienie organu pierwszej instancji do Sądu. W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że skarga wniesiona na obecnym etapie jest przedwczesna. Dopiero rozpoznanie przez organ odwoławczy zażalenia otwiera możliwość wniesienia skargi do tut. Sądu w omawianym przedmiocie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1 – 5) tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdzając, że skarga z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu tej skargi.