I SA/Gd 1010/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za maj 2004 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 26 sierpnia 2011 r., B. G. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez pełnomocnika wnioskodawczyni oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 25 sierpnia 2011 r. oraz przedłożonego na zarządzenie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia z dnia 9 listopada 2011 r. i dokumentów źródłowych (kopii decyzji z 14 października 2011 r. o nieprzyznaniu zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na dzieci oraz decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego, decyzji z 25 sierpnia 2011 r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, zawiadomienia z 9 czerwca 2010 r. o wszczęciu egzekucji podwyższonych alimentów, zaświadczenia z 30 sierpnia 2011 r. o wysokości dochodów za 2010 r., informacji PIT-8C i PIT-11 za 2010 r., dowodów zapłaty za prąd i usługi telekomunikacyjne, faktur za gaz i prąd) ustalono, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 650 zł netto po uwzględnieniu dokonywanych z niego potrąceń egzekucyjnych, ma na utrzymaniu dwie córki, otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznane na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. w łącznej wysokości 800 zł miesięcznie, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie jest właścicielką nieruchomości ani pojazdów mechanicznych, zamieszkuje w lokalu o powierzchni 49,57 m2, korzysta z dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału, przyznanych jej na okres od 1 sierpnia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. w łącznej wysokości 165,70 zł miesięcznie, w ubiegłym roku umorzono jej zaległości z tytułu opłat czynszowych wraz z odsetkami w łącznej wysokości 3.766,46 zł. Wysokość stałych miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania zajmowanego mieszkania wnioskodawczyni określiła na kwotę 700 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodów wnioskodawczyni oraz nieposiadanie oszczędności, uznano, iż udowodniła ona, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.