I SA/Gd 1011/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus /spr./, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt SKO Gd 3820/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt SKO Gd/3820/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO w Gdańsku", lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – dalej jako "O.p." w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l.", po rozpatrzeniu odwołania J.H. (dalej: "Skarżący", "Podatnik" lub "Strona") od decyzji Burmistrza Gminy [...] (dalej: "Burmistrz Gminy") z dnia 1 lutego 2023 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji tego organu w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia 23 grudnia 2021 r. nr [...] ustalił J.H. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie 48.786 zł. 2.2. W dniu 9 listopada 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Strony o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2018-2021. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podatnik podniósł, że organ podatkowy wydając decyzję 23 grudnia 2021 r. nie dysponował korektami deklaracji podatkowych z dnia 25 lutego 2022 r. Organ nie miał wiedzy, że w budynku zlokalizowanym na opodatkowanej nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] prowadzona jest działalność oświatowa polegająca na prowadzeniu niepublicznej szkoły podstawowej, niepublicznego przedszkola, żłobka i klubu dziecięcego. W konsekwencji błędnie przyjął jako podstawę opodatkowania powierzchnię gruntów i budynków oraz wartość budowli. Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. Burmistrz Gminy decyzją z dnia 1 lutego 2023 r. nr [...] odmówił uchylenia w całości opisanej wyżej decyzji tego organu z dnia 23 grudnia 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2019 r., gdyż nie zostały spełnione przesłanki dla wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej z uwagi na brak nowych okoliczności nieznanych organowi w chwili wydania decyzji. 2.3. Zaskarżoną decyzją z 8 listopada 2023 r., sygn. akt SKO Gd/3820/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku po rozpoznaniu odwołania Strony działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 2a u.p.o.l. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. SKO wskazało, że okolicznościami, na które powoływał się Podatnik, które miały istnieć w dacie wydania decyzji, to złożenie korekt deklaracji podatkowych, a także okoliczność, że w budynku zlokalizowanym na opodatkowanej nieruchomości była prowadzona działalność oświatowa. Organ odwoławczy odnosząc się do powyższego stwierdził, że złożenie korekt deklaracji podatkowych nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania. Dokumenty te powstały w dniu 25 lutego 2022 r. i zostały złożone po wydaniu decyzji. Nie można zatem powiedzieć, że istniały w czasie, kiedy organ wydawał decyzję oraz, że wyszły na jaw po jej wydaniu. Odnośnie zaś prowadzenia w budynku działalności oświatowej organ wskazał, że okoliczność ta była znana organowi, kiedy podejmował on decyzję w sprawie, gdyż odwołał się do niej w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, w aktach postępowania, znajduje się m.in. zaświadczenie o wpisie w rejestrze żłobków i klubów dziecięcych z dnia 25 marca 2020 r. oraz z dnia 28 sierpnia 2020 r. o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Dokumenty te jako siedzibę placówek wskazują na ulicę [...] w [...]. Dodatkowo w dniu 14 października 2021 r. Strona przedstawiła organowi podatkowemu umowę najmu z A. z [...] stycznia 2013 r. dotyczącą lokalu przy ul. [...]. Okoliczności powyższe niezbicie dowodzą, że prowadzenie w nieruchomości działalności przez jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty było znane organowi podatkowemu w chwili wydania przez niego decyzji z 23 grudnia 2021 r. W konsekwencji, nie może ona stanowić podstawy do wznowienia postępowania, albowiem nie wyszła na jaw po wydaniu decyzji. Niezależnie od powyższego Kolegium zauważyło, że okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do zmiany decyzji w trybie wznowienia, albowiem nie miała wpływu na wynik sprawy gdyż przepis art. 7 ust. 2 pkt 2 i pkt 2a u.p.o.l. nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Podatnikiem w sprawie nie był podmiot prowadzący placówkę oświatową, tylko osoba, która wynajęła mu nieruchomość do prowadzenia takiej działalności. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że Podatnik niebędący placówką oświatową, nie może skorzystać z ww. zwolnienia podatkowego, albowiem nie jest ono do niego adresowane. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył decyzję SKO w Gdańsku z dnia 8 listopada 2023 r. wnosząc o jej zmianę oraz zmianę poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy w ten sposób, że dojdzie do wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości podatku nieruchomości za lata 2018 – 2021. Ponadto, Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że Burmistrz Gminy nie dysponował w dacie wydania decyzji podatkowej korektami deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2018 - 2021 złożonymi przez niego 25 lutego 2022 r. Organ nie wezwał Skarżącego do złożenia poprawnie wypełnionej deklaracji w trybie art. 274 § 1 pkt 2 O.p., wydając z urzędu decyzje oraz opierając się na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych. Dopiero po wydaniu i doręczeniu decyzji ustalających, Podatnik dowiedział się o wskazanych błędach organu w związku z czym samodzielnie skorygował deklaracje oraz zwrócił się o ich uwzględnienie, czego organ nie uczynił. Skarżący wyjaśnił, że w budynku zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest działalność między innymi polegająca na prowadzeniu hotelu i restauracji, jak również niepublicznej szkoły podstawowej, niepublicznego przedszkola, żłobka i klubu dziecięcego. Powyższe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody w postaci korekt deklaracji na podatek od nieruchomości są istotne dla sprawy, albowiem mają wpływ na odmienne rozstrzygniecie w zakresie podstawy opodatkowania i w konsekwencji w wysokości podatku od nieruchomości za lata 2018 - 2021. Niezależnie od powyższego, zdaniem Skarżącego, wydane decyzje podatkowe nie spełniają wymogów proceduralnych. Organ w trakcie prowadzonego postępowania wezwał Podatnika wyłącznie do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (druk N-1), samodzielnie określając mu wysokość podatku nieruchomości w oparciu o nieprawidłowe ustalenia faktyczne. Podatnik w żaden sposób nie mógł się odnieść co do błędnych ustaleń. Decyzja podatkowa nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego sprawy, a więc wskazania okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji powyższego wadliwe jest również uzasadnienie prawne wydanych decyzji. Zdaniem Skarżącego, w decyzji podatkowej błędnie ustalono powierzchnię gruntów i budynków, stanowiących podstawę opodatkowania. Organ błędnie przyjął także jako podstawę opodatkowania wartość budowli. Organ jedynie przytoczył powierzchnię gruntów i budynków oraz stawki wynikające z uchwały, w żaden sposób nie uzasadniając ich zastosowania, jak również w żaden sposób nie wyjaśniając różnic w przyjętych powierzchniach tych gruntów i budynków w porównaniu do zadeklarowanych przez Wnioskodawcę powierzchniach w korektach deklaracji. W ocenie Skarżącego decyzja podatkowa narusza także art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organ wydając rozstrzygnięcie dotyczące lat 2018 - 2021 oparł się na informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej w dniu 19 września 2012 r., nieaktualnej w dniu wydania decyzji, nie uwzględniając jednocześnie złożonych korekt deklaracji z dnia 25 lutego 2022 r. Wobec czego decyzja ostateczna winna być zgodnie z art. 254 O.p. zmieniona. 4. W odpowiedzi na skargę SKO w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga jest niezasadna. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. 5.3. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy z dnia 23 grudnia 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2019 r. wobec stwierdzenia braku zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego przepisu wynika, że nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli kumulatywnie spełniają następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W sytuacji braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała wskazana przesłanka do wznowienia. W judykaturze podkreśla się, że nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z treści tego przepisu wynika, że wymagane jest łączne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, muszą one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 35/15 – orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Odwołując się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako podstawy wznowienia postępowania podatnik, który składając wniosek o wznowienie dąży de facto do zmiany zapadłego uprzednio ostatecznego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem miał wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Nie chodzi tu o weryfikację samego zajętego wówczas merytorycznego stanowiska organu, z którym podatnik nadal się nie zgadza i próbuje je podważyć, stwierdzając te same okoliczności, które były już wówczas znane organowi, lecz o umożliwienie przeprowadzenia ponownej analizy sprawy, w sytuacji, gdy ujawniona zostanie w ramach nowego dowodu istotna dla sprawy okoliczność. Sama natomiast, nawet błędna, ocena okoliczności faktycznej, dokonana już przez organ w ramach decyzji ostatecznej mającej podlegać wznowieniu nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje. Tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. też wyrok WSA Łodzi z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1394/15, WSA w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 8/09, CBOSA). 5.4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych co do braku ziszczenia się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Trzeba podkreślić, że korekty deklaracji podatkowych złożone przez Skarżącego nie są dowodem nowym, istniejącym w dniu wydania decyzji. Decyzja podatkowa została wydana 23 grudnia 2021 r., zaś korekta deklaracji powstała 25 lutego 2022 r. i została złożona po wydaniu decyzji przez organ podatkowy. Dokument ten więc nie istniał w czasie kiedy organ wydawał decyzję. Nie może zatem być uznany za spełniający przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W konsekwencji stanowisko Skarżącego w tym zakresie jest nieprawidłowe. Skarżący zarzuca, że o błędach wynikających z nieprawidłowych ustaleń faktycznych dowiedział się dopiero z wydanej decyzji podatkowej, zatem Burmistrz Gminy miał obowiązek przed jej wydaniem wezwać go do złożenia korekty deklaracji. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że Skarżący formułując ten zarzut zmierza do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, co w postępowaniu wznowieniowym nie jest dopuszczalne. Jeżeli Skarżący nie zgadzał się z ustaleniami faktycznymi w sprawie, to ustalenia te mógł zwalczać w postępowaniu odwoławczym od decyzji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji postępowania wymiarowego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Z tego względu także zarzuty dotyczące naruszenia w decyzji podatkowej art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, O.p. nie mogły być ocenianie w tym postępowaniu. Jedynie na marginesie zasygnalizowania wymaga, że to na Podatniku spoczywa odpowiedzialność za dane wykazane w deklaracji składanej dla potrzeb określenia podatku od nieruchomości, a informacje w niej wykazane ulegają weryfikacji jedynie w toku kontroli organów. Natomiast przed wydaniem decyzji podatkowej Skarżący był wzywany do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w celu ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania oraz poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tym samym umożliwiono mu wypowiedzenie się w sprawie. 5.5. Skarżący we wniosku o wznowienie powołał się także na okoliczność nieuwzględniania przez organ podatkowy, że w budynku prowadzona jest działalność oświatowa. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że w decyzji z 23 grudnia 2021 r. Burmistrz Gminy w stanie faktycznym sprawy, na stronie drugiej uwzględnił tą okoliczność. Organ w decyzji ostatecznej wskazał, że "w części budynku prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie edukacji (...), dalej wyjaśnił z jakich powodów Skarżącemu nie przysługuje zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 2a u.p.o.l. Wskazana wyżej okoliczność była zatem znana organowi w dniu wydania decyzji. Organ podatkowy w decyzji wprost wypowiedział się dlaczego jego zdaniem mimo prowadzenia na nieruchomości działalności oświatowej przez najemcę (niebędącego podatnikiem), Skarżącemu nie przysługuje zwolnienie. Z tego względu całkowicie bezzasadnie Skarżący wskazuje, że Burmistrz Gminy tej okoliczności nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji. Przeciwnie organ podatkowy znał tę okoliczność i właśnie dlatego odwołał się do niej w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo o tym fakcie świadczy znajdujące się w aktach postępowania materiał dowodowy - zaświadczenie o wpisie w rejestrze żłobków i klubów dziecięcych oraz o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Dokumenty te jako siedzibę placówek wskazują na ulicę [...] w [...]. Ponadto, 14 października 2021 r. Skarżący przedstawił organowi podatkowemu umowę najmu z A. z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczącą ww. lokalu. Okoliczności powyższe niezbicie dowodzą, że prowadzenie w nieruchomości działalności przez jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty było organowi podatkowemu znane w chwili wydania przez niego decyzji ostatecznej. Jeśli zatem okoliczność ta była znana organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji, nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, gdyż nie można przyjąć, że okoliczność ta wyszła na jaw już po wydaniu decyzji. Wznowienie postępowania jak już wyżej wskazywano nie może być sposobem na ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, do czego zmierza Skarżący formułując w skardze zarzuty przeciwko decyzji podatkowej. Tryb nadzwyczajny uruchomiany jest tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy zaistnieje jedna z przesłanek, opisanych w art. 240 O.p. Nie można więc w postępowaniu wznowieniowym badać merytorycznych podstaw decyzji ostatecznych, lecz dokonać oceny przez pryzmat zajścia przesłanek z art. 240 O.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są bezzasadne. Organy zaś prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. nie wystąpiła. 5.6. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 5.7. Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.