I SA/Gd 1013/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie NSA Zbigniew Romała, NSA Ewa Kwarcińska /spr./, Protokolant Agnieszka Zawadzka, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku rolnego na 2001 rok oddala skargę I SA/Gd 1013/01 UZASADNIENIE Wójt Gminy decyzją z dnia 13 lutego 2001r. ustalił podatnikowi D. K. podatek rolny na rok 2001 w wysokości 104,30 zł. Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie wskazując, że nie podlega podatkowi rolnemu. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15.XI.1984r. o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają określone w ustawie grunty gospodarstw rolnych. Za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar użytków rolnych, pod stawami oraz sklasyfikowanych zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha przeliczeniowy stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej lub osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej. Ustawodawca tym samym wiąże obowiązek podatkowy w podatku rolnym z własnością lub faktem posiadania gruntów, nie zaś z uzyskiwaniem z tych gruntów dochodami. Podatnik jest właścicielem gruntów o powierzchni 2,67 ha, w tym użytków rolnych 1,95 ha. Podatek rolny od 1 ha przeliczeniowego za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 2,5 q żyta obliczoną wg średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy ustalonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Rady Gminy są uprawnione do obliczenia cen skupu. Z uchwały nr [...] z dnia 15 grudnia 2000r. wynika, że Rada Gminy [...] obniżyła średnią cenę żyta z kwoty 35,82 zł do kwoty 28,00 zł. Uprawnionym organem do ustalania podatku rolnego od osób fizycznych jest wójt właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Zarzuty podniesione przez podatnika w odwołaniu nie stanowią podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji. Od decyzji tej skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że niczego w swym gospodarstwie rolnym nie roluje, w związku z tym nie ma obowiązku uiszczania podatku rolnego. Pozostałe zarzuty wskazane w skardze nie dotyczą niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona albowiem zaskarżona decyzja nie narusza, zdaniem Sądu, prawa znajdującego zastosowanie w sprawie, w stopniu który mógłby skutkować jej uchyleniem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( opublikowanej w Dzienniku Ustaw nr 94 z 1993 r. pod poz. 431 ) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione lub zakrzewione. Tym samym stwierdzić należy, iż obowiązek podatkowy w podatku rolnym związany jest z własności użytków rolnych a nie z faktem czy i w jakiej wysokości podatnik uzyskuje z tego prawa przychody oraz czy grunty te faktycznie użytkuje. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy podatnikami podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Poza sporem między stronami jest fakt, iż skarżący jest właścicielem 1,95 ha użytków rolnych, tym samym poza sporem jest okoliczność, że skarżący jest podatnikiem podatku rolnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy. Skarżący ani w toku postępowania podatkowego ani też w skardze nie wskazał na dowody, które by powyższe okoliczności podważały, operując jedynie stwierdzeniami stanowiącymi obraz jego poglądów politycznych i wyznawanej religii. Okoliczności te jednak nie stanowią podstawy do podważenia zasadności wydanej w sprawie decyzji organu odwoławczego. Wobec treści skargi, sąd wskazuje na następujące normy prawa: zgodnie z art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków rolnych następuje w drodze ustawy. W tej sprawie nałożenie podatku nastąpiło w drodze ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym; wszyscy są wobec prawa równi ( art. 32 ust. 1 Konstytucji ). Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczpospolitej Polskiej, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie ( art. 83 i 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ). Należności podatkowe są należnościami powszechnymi i brak jest podstawy prawnej do pozaustawowego stanowienia wyjątku od zasady powszechności opodatkowania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.