I SA/Gd 1014/10

Dnia 10 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.S. i B.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2010 r., Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 7 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta określającą B.S. i B.O. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek wskazały, że wraz z zaskarżoną decyzją otrzymały trzy inne decyzje określające wysokość zobowiązani podatkowego na łączną kwotę przekraczającą 10.000 zł. Kwota ta stanowi dla skarżących znaczne obciążenie finansowe i może skutkować zagrożeniem dla ich utrzymania oraz funkcjonowania sklepu. Ponadto wskazały, że z uwagi na możliwość długotrwałego prowadzenia postępowania za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia ważny interes stron. Wstrzymanie wykonania leży także w interesie publicznym, albowiem w razie uchylenia zaskarżonej decyzji organ będzie zobowiązany do zwrotu pobranej kwoty z odsetkami. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Nie może budzić wątpliwości, że skarżące nie wykazały zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawczynie ograniczając się do podkreślenia, że zachodzi możliwość zagrożenia ich sytuacji bytowej i funkcjonowania prowadzonego przez nie sklepu, nie uzasadniły bliżej swojego stanowiska. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawczyń. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżących, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o ich sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżących, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Dodatkowo Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek decydujących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter zamknięty. Tym samym podstawę orzeczenia Sądu nie może stanowić działanie w celu ochrony interesu publicznego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.