I SA/Gd 1014/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę. W dniu 29 stycznia 2018 r. "A" Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w G. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2018r. Podatnik jako podstawę opodatkowania wskazał grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 24.713 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 5.733 m2, budowle o wartości 1.043.497 zł. Łączna kwota zadeklarowanego podatku od nieruchomości wyniosła 162.516 zł. Przedmiot opodatkowania stanowią grunty i budynki położone w G., przy ul. P. (działki nr [...],[...],[...] ob. P.). W skład budynku wchodzą hala produkcyjna - magazyn, budynek biurowy i budynek garażowy. Podatnik w deklaracji wskazał przedmioty zwolnione z opodatkowania na podstawie uchwały nr XXXVIII/412/2014 Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2014 r. - tj. budynki o powierzchni 3.774 m2. Jednocześnie podatnik złożył do Urzędu Gminy zgłoszenie o przystąpieniu do programu pomocy de minimis na wspieranie nowych inwestycji i tworzenia nowych miejsc pracy na terenie Gminy działającego w oparciu o ww. uchwałę Rady Gminy. W zgłoszeniu wskazano, że podstawą wniosku jest zakończona w dniu 9 listopada 2016 r. rozbudowa istniejącego budynku, w związku z którą przedsiębiorca stworzył nowe miejsca pracy w liczbie co najmniej pięć na podstawie § 3 ust. 1 uchwały Rady Gminy. Do zgłoszenia załączono niezbędną dokumentację, o której mowa w § 5 uchwały Rady Gminy, tj. kopię decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zaświadczenie o pomocy de minimis, oświadczenie o niekorzystaniu z innej pomocy dotyczących tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, listę zatrudnionych od 2017 r., zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy oraz umowy o pracę z nowo zatrudnionymi pracownikami. Następnie pismem z dnia 14 marca 2018 r. wniesiono korektę deklaracji, wynikającą z nabycia budowli. Pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] organ pierwszej instancji wezwał stronę do skorygowania deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 r.. Podatnik złożył korektę deklaracji, w której wskazał nowo wybudowane budynki jako zwolnione z podatku od nieruchomości. Dlatego też, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2018. W dniu 11 kwietnia 2019 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] określając stronie wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 237 357 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano § 3 ust. 2, § 3 ust. 3 i § 6 ust. 1 uchwały Rady Gminy. Uznano, że warunek utworzenia nowych miejsc pracy w ciągu jednego roku od zakończenia inwestycji został spełniony. Wskazano, że podatnik w okresie 2 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym w związku z zakończeniem nowej inwestycji utworzono nowe miejsca pracy oraz w okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia nie może posiadać zaległości wobec Gminy. Podniesiono, że przedsiębiorca nie może skorzystać ze zwolnienia, jeśli zalega z zapłatą zobowiązań wobec Gminy w dniu przystąpienia do programu oraz przez cały okres korzystania ze zwolnienia i w okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia. W ocenie Wójta Gminy, analizie terminowości regulowania zobowiązań wobec Gminy podlegał okres od 1 sierpnia 2017 r. z uwagi na fakt, iż podatnik powiększył stan zatrudnienia w dniu 31 lipca 2017 r.. W ocenie organu, podatnik posiadał zaległości w podatku od nieruchomości i środków transportowych na dzień 1 sierpnia 2017 r.. Zatem, organ pierwszej instancji uznał, że strona nie może skorzystać ze zwolnienia na podstawie powołanej uchwały. Według Wójta Gminy, Strona w 2018 r. zadeklarowała podatek w wysokości 158.103 zł, wobec czego zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę 79.254 zł. Z tytułu podatku od nieruchomości, strona uiściła w 2018 r. kwotę 172.982,86 zł, więc w ocenie Wójta Gminy do zapłaty pozostało 64.374,14 zł wraz z odsetkami za zwłokę. "A" Sp. z o.o. sp. k. złożyła od powyższej decyzji odwołanie, zaskarżając ją w całości. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie § 3 i § 6 uchwały Rady Gminy. Skarżąca spółka wskazała, że zaległości podatkowe wobec Gminy wystąpiły w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do dnia 18 grudnia 2017 r., natomiast strona przystąpiła do programu pomocy de minimis w dniu 29 stycznia 2018 r.. Zatem okres rozpoczęcia korzystania z programu przypadał na dzień 1 stycznia 2018 r. i od tego dnia należałoby badać istnienie ewentualnych zaległości podatkowych wobec Gminy. Nadto, w ocenie strony konstrukcja przepisu § 3 ust. 3 uchwały Rady Gminy wymaga łącznego zaistnienia wszystkich wymienionych w nim przesłanek utraty przez przedsiębiorcę prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości. W przypadku nie ziszczenia się choćby jednego z warunków, przepis ten nie może mieć zastosowania. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją organu drugiej instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie nr [...] uchylono zaskarżoną decyzję [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że organ pierwszej instancji powinien ustalić istnienie zaległości podatkowych w okresie od 1 stycznia 2018 r.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu 15 kwietnia 2020 r. Wójt Gminy wydał decyzję [...] określającą wysokość zobowiązania podatnika z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 237.357 zł. Strona odwołała się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie prawa materialnego § 3 uchwały Rady Gminy, w szczególności ust. 3 tego paragrafu poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy brak było po temu przesłanek w niniejszej sprawie. Wniesiono o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy w decyzji z 26 kwietnia 2021r. stwierdził, że Wójt Gminy ponownie rozpatrując sprawę prawidłowo ustalił moment przystąpienia do programu, tj. dzień 1 stycznia 2018 r.. Data ta stanowić powinna początek analizy terminowości regulowania zobowiązań wobec Gminy. I tak organ ustalił, że w dniu 31 lipca 2018 r.. Podatnik nabył pojazd podlegający podatkowi od środków transportowych. Strona nie złożyła w ustawowym terminie korekty deklaracji na ten podatek i nie uregulowała go w ustawowym terminie. Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2018 r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o zaliczenie części nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. na poczet II raty podatku od środków transportowych za 2018 r.. Z uwagi na powyższe, w ocenie Kolegium strona uchybiła obowiązkowi, o którym mowa w § 3 ust. 3 uchwały Rady Gminy, gdyż zalegała z zapłatą zobowiązania podatkowego w okresie korzystania ze zwolnienia, dlatego organ drugiej instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona powołała się na zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 3 uchwały nr XXXVIII/412/2014 Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. 2014.2618 ogłoszony dnia 29 lipca 2014 r., w skrócie uchwała Rady Gminy) poprzez błędne przyjęcie, że zwolnienie, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww. uchwały nie przysługuje przedsiębiorcy w przypadku spełnienia się którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, podczas gdy wykładnia literalna tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że przesłanki te muszą się ziścić łącznie, aby stanowiły podstawę utraty prawa do zwolnienia podatkowego. Ewentualnie, w przypadku uznania bezzasadności powyższego zarzutu, z ostrożności procesowej zarzucono naruszenia: 2. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021.735 t.j. z dnia 21 kwietnia 2021 r., w skrócie k.p.a.) w związku z art. 75 § 1 i art. 75 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020.1325 tj. z dnia 31 lipca 2020 r., w skrócie O.p.) poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez nieustalenie, czy podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za rok 2018 i czy ewentualne wszczęcie postępowania podatkowego i zaliczenie stwierdzonej nadpłaty na poczet II raty podatku od środków transportowych zaspokoiłoby zaległość podatkową z tytułu tego podatku, - a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że istniała zaległość podatkowa podatnika z tytułu niezapłaconego podatku od środków transportowych, co w konsekwencji skutkowało utratą zwolnienia podatnika z tytułu podatku od nieruchomości w ramach programu pomocy de minimis na podstawie uchwały nr XXXVIII/412/2014 Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2014 r.; 3. przepisów postępowania, tj. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 O.p. i art. 165 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że pismo podatnika do Wójta Gminy z dnia 11 grudnia 2018 r. nie stanowiło wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2018 rok - a które to naruszenie skutkowało nie wszczęciem postępowania podatkowego w tym przedmiocie i nie uwzględnieniem wniosku o zaliczenie nadpłaty podatku na poczet II raty podatku od środków transportowych. Mając to na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jak wynika z niniejszej sprawy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia prawidłowego sposobu wykładni treści uchwały Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2014r. nr XXXVIll/412/2014 w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach programu pomocy de minimis na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy na terenie Gminy, w szczególności zaś § 3 tej uchwały. Zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały, zwalnia się od podatku od nieruchomości nowo wybudowane lub nowo nabyte budynki lub ich części będące w posiadaniu przedsiębiorcy i związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, jeżeli w związku z nową inwestycją utworzono nowe miejsca pracy. Na podstawie zaś § 3 ust. 3, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 nie przysługuje przedsiębiorcy, który zalega z zapłatą zobowiązań wobec Gminy w dniu przystąpienia do programu oraz w całym w okresie korzystania ze zwolnienia i w okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia. Zwolnienie, o którym mowa w § 3 przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym w związku z zakończeniem nowej inwestycji utworzono nowe miejsca pracy, a w przypadku nowo wybudowanych budynków lub ich części od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym oddano budynek do użytkowania (§ 6 ust. 1 uchwały). Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji uznał, że warunek utworzenia nowych miejsc pracy w ciągu 1 roku od zakończenia inwestycji został spełniony, bowiem nowa inwestycja została zakończona w dniu 27 lipca 2016 r., zaś nowe miejsca pracy zostały utworzone do dnia 31 lipca 2017 r.. W ocenie Kolegium, na co wskazywano w uzasadnieniu decyzji ,to treść wniosku, czy też deklaracji wskazującej na okres zastosowania zwolnienia powinna definiować moment objęcia zwolnieniem, a więc przystąpienia do programu. Innymi więc słowy, momentem przystąpienia do programu, w rozumieniu § 3 ust. 3 uchwały, był w ocenie Kolegium, pierwszy dzień faktycznego skorzystania ze zwolnienia, tj. w przedmiotowej sprawie dzień 1 stycznia 2018 r.. Strona bowiem precyzyjnie wskazała, od którego momentu chce być objęta zwolnieniem. Ponownie rozpatrując sprawę organ przyjął, że strona zgłosiła przystąpienie do programu pomocy de minimis na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy na terenie Gminy w dniu 29 stycznia 2018 r., uznając jednocześnie, że pierwszym dniem faktycznego skorzystania ze zwolnienia jest w przedmiotowej sprawie dzień 1 stycznia 2018 r. Stanowisko to w ocenie Sądu jest prawidłowe. Mając więc na uwadze treść Uchwały Sąd uznał, że prawidłowo organ analizie terminowości regulowania zobowiązań wobec Gminy poddał okres od 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z ustaleniem organu w dniu 31 lipca 2018 r. podatnik nabył pojazd podlegający podatkowi od środków transportowych. Nie została też przez stronę złożona korekta deklaracji na ten podatek w ustawowym terminie i nie zostało również uregulowane w terminie zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 11 grudnia 2018 r. Spółka złożyła wniosek o zaliczenie części nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. w związku ze złożeniem deklaracji na podatek od środków transportowych za 2018 r. na poczet II raty podatku od środków transportowych za 2018 rok. Analizując te fakty należy pamiętać, że zgodnie z art. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ust. 1 podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest płatny w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał: 1) po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku, podatek za ten rok płatny jest w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie: a) w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego - I rata, b) do dnia 15 września danego roku - II rata. Skoro Spółka nabyła pojazd podlegający temu podatkowi w dniu 31 lipca 2018 r. to I ratę podatku powinna zapłacić do dnia 15 sierpnia 2018 r., a drugą do-dnia 15 września 2018 r. Z wniosku podatnika z dnia 11 grudnia 2018 r. wynikało, że na dzień 11 grudnia 2018 r. nie dokonano zapłaty drugiej raty podatku od środków transportu. Przepis art. 51 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi: § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. § 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, tub ratę podatku. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta. Zatem w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że na dzień 11 grudnia 2018 r., czyli w okresie korzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości istniała zaległość Spółki wobec Gminy z tytułu drugiej raty podatku od środków transportowych. Strona wskazuje, że według niej sporny przepis należy interpretować tak, że chodzi o sytuację trwałego zalegania z płatnością. Sąd poglądu tego nie podziela. Przepis bowiem stanowi: "Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 nie przysługuje przedsiębiorcy, który zalega z zapłatą zobowiązań wobec Gminy w dniu przystąpienia do programu oraz całym w okresie korzystania ze zwolnienia i w okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia". W ocenie Sądu, prawidłowy jest pogląd organu, że przepis ten stanowi ogólnie o zaleganiu wobec Gminy z zapłat zobowiązań, bez rozróżnienia czy będzie to jedna zaległość i bez znaczenia w jakiej wysokości. Wobec tego uznać należy, że nawet powstanie jednej zaległości dyskwalifikuje podatnika z możliwości skorzystania ze zwolnienia, bowiem nie spełnia on już wymaganego warunku. W skardze pełnomocnik strony także twierdzi, że przesłanki wskazane w przedmiotowym przepisie Uchwały, aby mogły stanowić podstawę utraty prawa do zwolnienia podatkowego, muszą być spełnione łącznie, na co wskazuje zdaniem pełnomocnika wykładnia literalna. Sąd nie podziela tego stanowiska. Prawo do zwolnienia nie przysługuje bowiem przedsiębiorcy, który zalega z zapłatą zobowiązań wobec Gminy w dniu przystąpienia do programu oraz w całym w okresie korzystania ze zwolnienia i w okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia. Oznacza to zdaniem Sądu, że we wszystkich opisanych przypadkach przedsiębiorca nie będzie mógł skorzystać ze zwolnienia, jeśli zajdzie któraś z tych przesłanek. W ocenie Sądu, prawidłowy jest zatem pogląd organu, że każda z tych przesłanek może wystąpić niezależnie od drugiej. Z uwagi na to, że spójnik "i" pełni w języku polskim taką samą funkcję jak spójnik "oraz", wobec trzeciego przypadku wymienionego w ww. paragrafie Uchwały (zalega z zapłatą zobowiązań wobec Gminy okresie 3 lat kalendarzowych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia), za chybioną należy uznać argumentację skargi w tym zakresie Mając to na uwadze Sąd nie podzielił poglądu, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanego w skardze przepisu Uchwały. Sąd także stwierdził, że w sprawie nie naruszono opisanych w skardze przepisów procedury administracyjnej, tak co do oceny czy spółka miała zaległość podatkową czy odczytania treści pisma z 11 grudnia 2018 r. w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy. Z tych powodów skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.