I SA/Gd 102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 maja 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za 2016 r. postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 25 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), M. K., dalej jako "Skarżący", zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 7 maja 2018 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk formularza PPF: nr 7.1 przez wskazanie szacunkowej wartości każdej nieruchomości, a ponadto w przypadku innych nieruchomości – wskazanie ich rodzaju; nr 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; nr 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę; nr 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny; w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono Skarżącemu w dniu 14 maja 2018 r. (k. 54 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 21 maja 2018 r. wskazał, że nie jest mu znana cena rynkowa posiadanych nieruchomości i ruchomości. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, wskazując jedynie, że dochód, który uzyskuje przeznacza na koszty utrzymania siebie i rodziny. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 maja 2018 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 21 maja 2018 r. Zarządzenie to doręczono Skarżącemu w dniu 5 czerwca 2018 r. (k. 65 akt sądowych). Od powyższego zarządzenia Skarżący, pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego), wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie, wskazując, że sytuacja o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżącego jest Sądowi znana z toczących się spraw w tym Sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 7 maja 2018 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że odpowiedź udzielona przez Skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. W piśmie z dnia 21 maja 2018 r. Skarżący nie wskazał wartości posiadanych nieruchomości i ruchomości, ani nie podał wysokości osiąganego dochodu. Udzielona przez Skarżącego odpowiedź jest niewystarczająca, nie zawiera bowiem podstawowych informacji, które winny zostać podane w rubrykach urzędowego druku PPF nr: 7.1 (wartość nieruchomości), 7.3 (dane samochodów, maszyn i urządzeń), 10 (wysokość dochodu) oraz 11 (zobowiązania i wydatki), o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku do rozpoznania. Skarżący nie podał szczegółowych danych dotyczących wartości posiadanych nieruchomości, danych posiadanych pojazdów mechanicznych, maszyn i urządzeń oraz ich wartości, nie podał wysokości osiąganych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Wskazane przez Skarżącego okoliczności nie stanowią pełnego i prawidłowego uzupełnienia braków wymaganych danych, zawartych w w/w rubrykach formularza urzędowego. Skarżący nie wypełnił zobowiązania referendarza sądowego w sposób prawidłowy i kompletny. Wbrew stanowisku Skarżącego, nie ma wpływu na słuszność powyższej oceny okoliczność dysponowania przez Sąd danymi przedłożonymi przez Skarżącego w toku innych postępowań sądowoadministracyjnych (przy czym Sąd zaznacza, iż w pozostałych postępowaniach Skarżący również uchylał się od przedłożenia kompletnych danych i informacji na temat jego sytuacji majątkowej i finansowej, por. np. postanowienia tut. Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1371/17, z dnia 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1503/17). Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 29 maja 2018 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.