I SA/Gd 1020/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 30 sierpnia 2017 r., skarżąca M. K. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych wynika, że zamieszkuje wraz z małoletnim synem w wynajętym mieszkaniu, otrzymuje świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł, alimenty z funduszu alimentacyjnego w wysokości 950 zł (w kwocie tej mieszczą się również alimenty dla jej starszego, pełnoletniego syna, który obecnie przebywa na stypendium za granicą), zasiłek rodzinny w kwocie 230 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 160,66 zł. Wymienione świadczenia sumują się na kwotę 1.840,66 zł. W czerwcu br. wnioskodawczyni była zatrudniona na ¼ etatu i z tego tytułu uzyskała wynagrodzenie w wysokości 222,08 zł, aktualnie podejmuje się prac dorywczych na podstawie umowy zlecenia – w sierpniu br. uzyskała z tego tytułu dochód w wysokości 585 zł. Wnioskodawczyni nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zadłużenie w rachunku bankowym, którego saldo na dzień 31 sierpnia 2017 r. było ujemne i wynosiło 6.804,96 zł, zaległości podatkowe wraz z odsetkami w kwocie 23.427 zł, których umorzenia odmówiono zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, a ponadto przekazane do windykacji zadłużenie z tytułu umowy o kredyt/pożyczkę w kwocie 29.517,65 zł (stan na dzień 17 sierpnia 2017 r.), które spłaca na podstawie zawartej ugody w ratach wynoszących co najmniej 60 zł miesięcznie. Do stałych i koniecznych kosztów utrzymania wnioskodawczyni należy zaliczyć czynsz najmu w wysokości 1.300 zł oraz opłatę do zarządcy budynku w aktualnej wysokości 589,05 zł, opłaty za media (energię elektryczną, gaz, usługi telekomunikacyjne) w średniej miesięcznej wysokości 377,42 zł oraz za przedszkole syna w aktualnej wysokości 273 zł (opłata stała i wyżywienie). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, jak również brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.