I SA/Gd 1022/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 10 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca C. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 200 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w oświadczeniu złożonym przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dołączonej do wniosku kopii faktury z dnia 9 czerwca 2015 r. za zakup leków dla małżonka oraz decyzji ZUS z dnia 17 marca 2015 r. o waloryzacji jego emerytury, a także z uwzględnieniem okoliczności, że sytuacja finansowa i rodzinna skarżącej była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez nią wnioskami o przyznanie prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem w latach 2010-2011, które zostały rozpoznane pozytywnie. Z uwagi na fakt, że sytuacja finansowa skarżącej jest znana referendarzowi sądowemu dane zawarte w formularzu PPF, po uprzednim porównaniu ich z danymi ustalonym w poprzednich postępowaniach, uznano za wystarczające do oceny jej możliwości płatniczych. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, wciąż nie może podjąć pracy, gdyż sprawuje stałą opiekę nad chorym mężem, który jest osobą niepełnosprawną (w latach wcześniejszych otrzymywał z tego tytułu rentę inwalidzką), małżonkowie posiadają budynek mieszkalny z 1937 r., który wymaga remontu po pożarze, mieszkanie o powierzchni 37 m2, które zajmuje córka męża skarżącej na podstawie ustanowionej służebności mieszkania, nieruchomość rolną o powierzchni 1,50 ha oraz nieruchomość o powierzchni 2,09 ha zabudowaną halą produkcyjną, jedynym źródłem dochodu małżonków jest wypłacana mężowi emerytura, która po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wynosi 972,42 zł netto miesięcznie, natomiast miesięczne koszty ich utrzymania, do których skarżąca zaliczyła opłaty za energię elektryczną, telefon oraz zakup niezbędnych leków dla męża, wynoszą od 322 zł do 372 zł. W tak ustalonym stanie sprawy należało przyjąć, że skarżąca nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że instytucja prawa pomocy uregulowana w art. 243-263 p.p.s.a., stanowiąc jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu umożliwia dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por.: H. Knysiak-Molczyk, Pojęcie "prawo pomocy" [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 1077). Bez wątpienia skarżącą, która żyje poniżej minimum socjalnego należało zaliczyć do tej grupy osób. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.