I SA/Gd 103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2016 r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że jest emerytką a wysokość jej emerytury wynosi 1573 zł netto. Jest to niewielka kwota na utrzymanie mieszkania, wyżywienie i wydatki na leczenie. Skarżąca od 4 września 2008 r. jest osobą samotną (wdową). Posiada orzeczenie o niepełnosprawności o stopniu umiarkowanym na stałe. Dla poratowania zdrowia korzysta z rehabilitacji w uzdrowiskach sanatoryjnych oraz z zabiegów zleconych przez lekarza. Często jest zmuszona do wykupienia zabiegów rehabilitacyjnych dla poprawy sprawności fizycznej i psychicznej. Dlatego swoje wydatki musi rozplanować z wyprzedzeniem. Wstrzymanie wykonania decyzji pomogłoby w utrzymaniu zdrowia i korzystaniu z niezbędnych zabiegów. Do wniosku dołączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, potwierdzenie przelewu emerytury oraz potwierdzenia pobytu w sanatoriach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika ze złożonego wniosku i dołączonych do niego dokumentów strona skarżąca jest emerytką a wysokość jej emerytury wynosi 1573 zł netto. Wnioskodawczyni jest osobą samotną (wdową) o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności a także korzysta z rehabilitacji w uzdrowiskach sanatoryjnych oraz z zabiegów zleconych przez lekarza. W związku z powyższym Sąd uznał, że istotnie, zapłata należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (2.375 zł plus odsetki) przez wnioskodawczynię, która to należność znacznie przekracza jej całkowite miesięczne dochody, wiązałaby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Uregulowanie zaległości kosztem rezygnacji z zaleconych przez lekarza zabiegów czy rehabilitacji mogłoby negatywnie wpłynąć na zdrowie skarżącej co wpisuje się w cytowane wyżej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie i nie przesądzając na obecnym etapie postępowania o kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.