I SA/Gd 1032/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Ł. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Na podstawie tytułów wykonawczych Prezydent Miasta (dalej w skrócie zwany Prezydentem lub organem pierwszej instancji), będący w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec L.W. egzekucję obowiązku pieniężnego polegającego na zapłacie opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniach: 16 lipca 2012 r., 3 sierpnia 2012 r., 2 czerwca 2014 r. i 21 listopada 2014 r. Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. L.W. złożył skargę, w której podniósł, że nie jest prawdą, że we wskazanych dniach parkował pojazdem w strefie płatnego parkowania nie uiszczając opłaty. Podniósł, że nie otrzymał żadnej informacji odnośnie nałożenia na niego opłat dodatkowych jak też nie otrzymał wezwań do uiszczenia takowych opłat. Postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. Prezydent odmówił uwzględnienia zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane organem odwoławczym lub Kolegium) postanowieniem z dnia 20 marca 2018 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, że organ egzekucyjny nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zdarzenia parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty w dniach 16 lipca 2012 r., 3 sierpnia 2012 r., 2 czerwca 2014 r., 21 listopada 2014 r., a ponadto nie poczynił stosownych ustaleń, czy w tych dniach miejsca, w których znajdował się pojazd, były miejscami wyznaczonymi w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej u.d.p., przy uwzględnieniu przepisów wykonawczych dotyczących znaków i sygnałów drogowych. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. Prezydent odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Kolegium postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że nie może rozpoznać zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnień, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających tę okoliczność. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2018 r. Prezydent uznał zarzuty zobowiązanego za bezzasadne. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez L.W. postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zobowiązany wniósł pismo z dnia 11 sierpnia 2018 r., w którym zdaniem Kolegium podniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm) – dalej w skrócie zwanej u.p.e.a., tj. nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Kolegium wyjaśniło, że co do zasady postępowanie egzekucyjne jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, którego celem jest przymusowe wykonanie obowiązku i nie może ono służyć kwestionowaniu obowiązku obciążającego zobowiązanego. Niemniej jednak, w przypadku opłaty dodatkowej jest inaczej, bowiem obowiązek jej uiszczenia wynika wprost z przepisów prawa, a zobowiązany nie ma możliwości wniesienia odwołania, czy też zażalenia celem zakwestionowania nałożenia na niego obowiązku. W tym zatem wypadku zarzuty są jedynym środkiem umożliwiającym zobowiązanemu dochodzenie swych racji. Kolegium wskazało dalej, że w niniejszej sprawie Prezydent stwierdził, iż pojazd stanowiący własność L.W., został w dniach 16 lipca 2012 r., 3 sierpnia 2012 r., 2 czerwca 2014 r. i 21 listopada 2014 r. zaparkowany w strefie płatnego parkowania, przy czym opłata za parkowanie nie została wniesiona. Organ odwoławczy wskazał, że warunkiem pobierania opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania jest postój tego pojazdu w granicach strefy płatnego parkowania, w miejscu wyznaczonym, w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Tym samym żądanie opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania uzasadnione jest wówczas, gdy kierujący pojazdem nie wniósł opłaty za parkowanie pojazdu w miejscu wyznaczonym w strefie płatnego parkowania w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Oznacza to, że miejsce takie musi być w sposób prawidłowy oznaczone, zgodnie z przepisami regulującymi oznaczanie miejsc postojowych na drogach - rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170 poz. 1393 ze zm.) oraz rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220 poz. 2181). Organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji przedstawił dowody świadczące o tym, że parkowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanych wyżej dniach rzeczywiście miało miejsce w strefie płatnego parkowania. Te dowody to wydruki raportów wezwań do wniesienia opłaty dodatkowej, wydruki zdjęć cyfrowych sporządzonych przez kontrolerów oraz oświadczenie Kierownika Samodzielnego Referatu Strefy Płatnego Parkowania w sprawie znakowania miejsc parkowania pojazdu zobowiązanego. Zdaniem Kolegium z zebranego materiału dowodowego wynika, że we wskazywanych dniach pojazd stanowiący własność skarżącego został zaparkowany w strefie płatnego parkowania w G. Dodatkowo z zawartego w aktach oświadczenia Kierownika Samodzielnego Referatu Strefy Płatnego Parkowania wynika, że miejsca postojowe, w których zaparkowany był pojazdu zobowiązanego zostały prawidłowo oznakowane znakiem pionowym D-18. Natomiast 2 załączone do zażalenia zdjęcia potwierdzają fakt oznakowania miejsc postojowych znakiem D-18. Ze zdjęć cyfrowych sporządzonych przez kontrolerów wynika ponadto, że za wycieraczką pozostawiano wezwania o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej co oznacza, że skarżący otrzymał tę informację. Odnośnie braku uprzedniego doręczenia upomnienia w decyzji stwierdzono, że do ich doręczenia doszło przed wystawieniem tytułów wykonawczych, co szczegółowo zostało opisane w zaskarżonym postanowieniu. W aktach sprawy znajdują się także oryginały nieodebranych trzech upomnień (dołączone do pisma z dnia 2 lipca 2018 r.), które uznać należy za skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Z kolei jeśli chodzi o podniesioną przez stronę okoliczność pozostawienia pojazdu innej osobie, a więc braku korzystania z niego przez skarżącego Kolegium wskazało, że zarzut ten jako spóźniony nie podlegał rozpatrzeniu. Na rozstrzygnięcie Kolegium L.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że pojazd nie stał w strefie płatnego parkowania na wyznaczonych stanowiskach postoju gdyż ani strefa płatnego postoju ani też stanowiska postoju nie były "wyznaczone" za pomocą odpowiednich, określonych w przepisach znaków drogowych. Skarżący zwrócił uwagę, że przepisy jednoznacznie wskazują, iż warunkiem pobierania opłaty za postój w strefie płatnego parkowania jest postój pojazdu samochodowego w granicach strefy płatnego parkowania oznakowanej znakiem pionowym D-44, w miejscu wyznaczonym znakiem pionowym D-18 i znakami poziomymi: P-18, P-19, P-20 czy P-24 w zrozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Zdaniem strony, oznakowanie miejsca postoju w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem pionowym D-18 informuje tylko o miejscu postoju na drodze bez informacji o strefie płatnego parkowania. Takie miejsce nie może być uznane za miejsce "wyznaczone" w strefie płatnego parkowania gdyż znak D-18 nie jest znakiem informacyjnym o strefie płatnego parkowania, a brak znaków poziomych typu P oznaczałby, że każdy m2 parkingu jest miejscem płatnym. Strona stwierdziła, że sytuację braku właściwego oznakowania potwierdzają załączone zdjęcia wskazujące na brak znaku D-18 na ulicy Z. gdzie miał stać pojazd w dniach 2 czerwca 2014 r. i 21 listopada 2014 r. Zdjęcia jednocześnie wskazują, że znak pionowy D-18 jest niezgodny z wzorem określonym w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. W tej sytuacji, zdaniem wnoszącego skargę, miejsca postoju na których stał pojazd nie były miejscami "wyznaczonymi" w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. co pozwala uznać zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty za postój oraz opłaty dodatkowej za nieopłacenie postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania dniach za uzasadniony. Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszaniem prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w piśmie z dnia 11 sierpnia 2017 r. sprzeciwiła się egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta. Jakkolwiek skarżący nie sformułował zarzutu przeciw prowadzonej egzekucji poprzez wskazanie jego podstawy prawnej, niemniej jednak z treści pisma prawidłowo organy wywiodły, że strona skarżąca kwestionuje istnienie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Postawiony zarzut L.W. opiera na stwierdzeniu, że postój pojazdu odbywał się w miejscach, które nie były miejscami "wyznaczonymi" w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. To zdaniem strony uzasadnia stwierdzenie, że brak jest podstaw do pobierania opłaty za postój oraz opłaty dodatkowej za nieopłacenie postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Strona podnosiła także, iż nie otrzymała żadnych wezwań do uiszczenia stosownej opłaty. Przechodząc do oceny zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia opłat za parkowanie (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) Sąd wskazuje, że w świetle przywołanego przepisu pojęcie "nieistnienia obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, względnie obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Tym samym skarżący jako zobowiązany, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia takich okoliczności. We wnoszonych środkach zaskarżenia, zarówno przed organami administracyjnymi jak i przed sądem strona koncentrowała się na kwestionowaniu istnienia dochodzonych w egzekucji obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych z uwagi na fakt błędnego przyjęcia przez organ, że skarżący miał obowiązek uiścić opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., mimo braku "wyznaczonego miejsca" za pomocą znaków pionowych i poziomych. W ocenie Sądu za ustalony fakt należy przyjąć, że to skarżący parkował swój pojazd w strefie płatnego parkowania w G. w dniach 16 lipca 2012 r., 3 sierpnia 2012 r., 2 czerwca 2014 r., 21 listopada 2014 r. Wprawdzie na etapie postępowania zażaleniowego (k. 101 akt administracyjnych) strona podnosiła, że we wskazanych terminach nie użytkowała samochodu, niemniej jednak słusznie stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że powyższy zarzut nie mógł podlegać rozpoznaniu. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanej został bowiem zgłoszony po upływie wymaganego prawem terminu. Zgodnie bowiem z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Jeżeli zatem zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od dnia otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), ograniczy je wyłącznie do jednej lub kilku podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a., traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśli art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo. W tym miejscu należy wskazać, że niejednolita praktyka interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia z dnia 9 października 2017 r., II GPS 2/17. Co w rozpoznawanej sprawie istotne - na treść tej uchwały, wykazując zasadność zajmowanego stanowiska, powołuje się zarówno organ jak i skarżący, wywodząc z niej jednak odmienne wnioski w zakresie stanowiącym de facto istotę sporu wraz z prawidłowością ustalenia stanu faktycznego. Sąd wskazuje w tym miejscu, że z art. 269 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej zwanej w skrócie p.p.s.a., wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład sądu orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podziela. Zgodnie z tezami wskazanej uchwały w obrębie strefy płatnego parkowania należności można pobierać jedynie za parkowanie w specjalnie wydzielonych do tego stanowiskach. Jak wskazał w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Rzeczywiście nie można odmówić art. 13b ust. 1 u.d.p. znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p. jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach - w przedmiotowej sprawie obowiązywała uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta G. oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami - "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju. W przywoływanej uchwale wskazano również, że miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Jak w dalszej części uzasadnienia uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Przenosząc powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, Sąd zauważa, że oznakowanie spornych miejsc postojowych, we wskazanych dniach nieopłaconego parkowania w płatnej strefie parkowania było prawidłowe i zgodne z obowiązującym rozporządzeniem Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U.170.1393 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz.U.220.2181 ze zm.). Miejsca postojowe, na których zaparkował skarżący oznaczone były znakiem pionowym D-18, które to oznaczenie, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma decydujące znaczenie dla oznaczenia miejsca płatnego parkowania. Zatem parkowanie w miejscu tak wyznaczonym przez znak D-18 oznaczało postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty. Znaki D-18, co wynika nie tylko z oświadczenia Kierownika Samodzielnego Referatu Strefy Płatnego Parkowania, ale także ze zdjęć dostarczonych przez skarżącego, znajdowały się we wszystkich miejscach parkowania nieopłaconego przez stronę. Znak ten, wbrew temu co twierdzi skarżący, jest umieszony również przy parkingu znajdującym się przy ul. Z. - znak umieszczony jest na słupie oświetleniowym (k. 9 akt sprawy). Poza tym należy mieć na uwadze, że samochód skarżącego był parkowany w miejscach konstrukcyjnie wyodrębnionych do postoju pojazdów. W przypadku postoju przy ul. W. oraz przy ul. O., pojazd skarżącego został zaparkowany w zatokach postojowych, a w przypadku postoju przy ul. Z., na wyznaczonym do tego celu parkingu. Nie powinno zatem budzić wątpliwości skarżącego, że parkowanie w tak wyznaczonych miejscach, oznaczonych dodatkowo znakiem pionowym D-18, wskazywało na postój pojazdu w płatnej strefie parkowania, w przeznaczonych do tego miejscach, co wymagało uiszczenia z tego tytułu stosownej opłaty. W związku z poczynionymi ustaleniami, mając na uwadze brzmienie przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Odnosząc się natomiast do zarzutu braku poinformowania skarżącego o obowiązku zapłaty opłat związanych z parkowaniem w strefie płatnego parkowania w ślad za organem należy powtórzyć, że zdjęcia sporządzone przez kontrolerów wskazują na fakt pozostawienia wezwania o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za wycieraczką pojazdu. Oznacza to, że skarżący został o powyższym obowiązku poinformowany. Jeśli chodzi natomiast o kwestię doręczenia upomnienia to jak wynika z akt sprawy oraz z postanowień organów obu instancji, doręczenie upomnień L.W. nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. na adres przy ul. Z. w G., będący adresem miejsca zamieszkania strony. Taki adres wskazany jest bowiem w wydruku z elektronicznej ewidencji ludności, wynika także z treści pełnomocnictwa z dnia 16 sierpnia 2017 r. udzielonego przez skarżącego w formie aktu notarialnego (k. 56 akt administracyjnych), jak również był podawany przez L.W. w nagłówkach pism kierowanych do organów administracyjnych. W związku z powyższym doręczenie upomnień, przy zachowanej procedurze doręczenia przesyłki o jakiej mowa w art. 44 k.p.a., na wskazany wyżej adres, należało uznać za niewadliwe. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.