I SA/Gd 1036/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r., w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 Burmistrz ustalił B. i B.K.: - podatek od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 491,00 zł, na co składał się: podatek od budynków pozostałych o pow. 15 m2 ( stawka 5,30 zł/m2), podatek od budynków mieszkalnych o pow. 75 m2 (stawka 0,75 zł/m2), podatek od gruntów o pow. 961 m2 (stawka 0,37 m2), - podatek rolny od gruntów za rok 2019 w kwocie 16 złotych, na co składał się grunt rolny o pow. 0,0579 ha (stawka 271,80 zł/ha). W aktach sprawy znajdował się akt notarialny, na podstawie którego małżonkowie B. i B.K. nabyli do majątku wspólnego działkę nr [...] i [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Zgodnie z wykazem zmian w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 26 lutego 2014 roku B. i B.K. są współwłaścicielami na zasadzie współwłasności majątkowej małżeńskiej działki nr [...] o pow. 961 m2 oznaczonej jako B - tereny mieszkaniowe ( zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz innym niemieszkalnym), oraz działki nr [...] o pow. 0,0579 ha oznaczonej jako RI - rola. 16 września 2002 roku B. i B.K. złożyli wykaz nieruchomości danych do ustalenia podatku od nieruchomości w którym wskazali, iż powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych o wysokości powyżej 2,2 m wynosi 75 m2, a powierzchnia użytkowa budynków pozostałych o wysokości powyżej 2,2 m wynosi 15 m2. Od decyzji tej odwołanie złożył B.K. wskazując, że gmina przesłała decyzję jemu i żonie, co mogło oznaczać, że on i żona mają płacić podatek podwójnie. Decyzją z dnia 15 kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 31 stycznia 2019 roku, w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok. Kolegium uznało, iż łączne zobowiązanie pieniężne na 2019 rok zostało prawidłowo ustalone na podstawia danych z ewidencji gruntów jak i deklaracji złożonych przez strony. Natomiast problem wysyłania stronom - małżonkom decyzji uzasadniono łączącą skarżącego z żoną współwłasnością nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego SKO skarżący podtrzymał stanowisko, że decyzja powinna być doręczona wyłącznie małżonkom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa tub z innego tytułu prawnego albo b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i Lasów Państwowych. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i 7. Mając na uwadze powyższe należy uznać za prawidłowe stanowisko, że dopóki przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność organ, opodatkowując współwłaścicieli, wydaje jedną decyzję dotyczącą całej nieruchomości, bez wyszczególnienia udziałów poszczególnych współwłaścicieli. Zaś warunkiem powstania solidarnej odpowiedzialności jest doręczenie decyzji wymiarowej (art. 92 § 1 O.p.). Istota zaś solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Tym samym prawidłowe i zgodne z przepisami art. 3 ust. 4 u.p.o.l. i art. 3 ust. 5 u.p.r. jest stanowisko organu, że łączne zobowiązanie pieniężne od całej nieruchomości ciąży na nich solidarnie, a treść decyzji powinien poznać każdy ze współwłaścicieli. Wiąże się to z koniecznością doręczenia jej każdemu z nich. W tej sytuacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury podatkowej i prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.Oznacza to,że skarga na podstawie art.151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.