I SA/Gd 1037/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 grudnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 czerwca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego. Wnioskiem z dnia 27 września 2016 r. skarżąca Spółka zwróciła się o przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Z uwagi na to, że powyższy wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano skarżącej urzędowy formularz PPPr celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższą przesyłkę doręczono wnioskodawcy w dniu 30 listopada 2016 r. Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 7 grudnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącej Spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie wniosku na rzędowym formularzu. Skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego orzeczenia, w którym podniosła, że "formularz PPPr wobec niej nie ma zastosowania albowiem strona nie prowadzi działalności gospodarczej a cały jej majątek teraźniejszy i przyszły został zajęty na poczet postępowań egzekucyjnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...).. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika, że warunkiem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wskazany przepis nie przewiduje żadnych odstępstw od tej reguły. W tej sytuacji błędne jest stanowisko strony skarżącej, że skoro nie prowadzi ona działalności, nie ma obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 30 listopada 2016 r. doręczono skarżącej formularz PPPr wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i przesłania go do Sądu w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewykonanie powyższego zarządzenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia należało w pełni podzielić. Referendarz sądowy nie dopuścił się żadnych naruszeń prawa i właściwie uzasadnił zajęte stanowisko. Zatem wniesiony sprzeciw należało uznać za niezasadny. Przytoczona tam argumentacja w żaden sposób nie wykazała, że referendarz sądowy wydając zaskarżone zarządzenie naruszył obowiązujące w zakresie prawa pomocy przepisy. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 257 i art. 258 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.