I SA/Gd 1041/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzy PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca E. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 1.847 zł (§ 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Referendarz sądowy ustalił, że skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 71 m2 oraz współwłaścicielką działki budowlanej o powierzchni 2.500 m2, nie posiada oszczędności, na jej utrzymaniu pozostaje troje dzieci w wieku 6, 13 i 18 lat, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką, źródłem dochodów rodziny jest wynagrodzenie za pracę skarżącej – z tego tytułu na jej rachunek bankowy w okresie od 1 kwietnia do 10 lipca 2015 r. wypłynęła łącznie kwota 8.459,63 zł (średnio 2.114,90 zł miesięcznie), alimenty, które ww. okresie zostały przekazane przez komornika sądowego w łącznej kwocie 3.086,44 zł (średnio 771,61 zł miesięcznie) oraz emerytura wypłacana matce w kwocie 1.328,48 zł miesięcznie, natomiast średnie miesięczne koszty, jakie skarżąca ponosi na pokrycie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem własnym, swoich dzieci oraz matki kształtują się na poziomie 1.649,22 zł. Do wydatków tych zaliczono: opłaty za mieszkanie, energię elektryczną, wodę i ścieki, internet, telewizję kablową i cyfrową, telefon komórkowy, spłatę rat kredytowych oraz podatek od nieruchomości. Powyższe ustalenia zostały podjęte na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonego na urzędowym druku PPF oraz dokumentów dołączonych do wniosku i przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2015 r., tj. odpisów: umów o pracę zawartych na czas określony z dnia 30 marca i 18 czerwca 2015 r.; zaświadczenia od pracodawcy z dnia 13 lipca 2015 r. o wysokości średniego wynagrodzenia w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2015 r.; zaświadczeń od naczelnika urzędu skarbowego z dnia 13 lipca 2015 r. o wysokości dochodów za lata 2013-2014; decyzji ZUS z dnia 17 marca 2015 r. o waloryzacji emerytury matki skarżącej; sentencji wyroku rozwodowego z dnia 7 listopada 2012 r.; wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 kwietnia do 10 lipca 2015 r.; harmonogramu spłat kredytu gotówkowego; umowy o kredyt zaciągnięty przez matkę skarżącej na zakup telefonu komórkowego; rozliczenia opłat za lokal mieszkalny; faktur za: energię elektryczną (za okres od 8 stycznia do 7 lipca br.), dostawę wody i odprowadzanie ścieków (za okres od kwietnia do maja br.), internet i telewizję kablową (za kwiecień i czerwiec br.) oraz cyfrową, telefon komórkowy (za okres od kwietnia do czerwca br.); decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2014 r. wraz z informacją o nadpłacie w tym podatku. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Do dyspozycji skarżącej i jej matki, po uwzględnieniu udokumentowanych kosztów ponoszonych na opłaty związane z eksploatacją mieszkania i inne media oraz spłatę kredytów, pozostaje bowiem średnio kwota 2.565,77 zł miesięcznie (po 513,15 zł na osobę). Z kwoty tej skarżąca musi pokryć pozostałe konieczne koszty utrzymania rodziny takie jak wyżywienie, zakup środków czystości i odzieży oraz dodatkowe wydatki związane z edukacją przedszkolną i szkolną swoich dzieci. W ocenie referendarza sądowego środki, jakimi dysponuje skarżąca pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb pięcioosobowej rodziny. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.