I SA/Gd 1042/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2004 r. oraz ustalenia podatku dochodowego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 18 października 2011 r., G. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia z dnia 29 sierpnia 2011 r., oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 18 października 2011 r. oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (zaświadczenia z dnia 1 września 2011 r. komornika sądowego oraz zaświadczeń z urzędu pracy z dnia 6 lipca 2011 r. i 7 września 2011 r.) ustalono, że wnioskodawczyni w okresie od 18 października 2010 r. do 26 czerwca 2011 r. była zarejestrowana jako bezrobotna, w czerwcu br. podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej na okres do dnia 31 sierpnia 2011 r., na podstawie której otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 1.200 zł, od dnia 7 września 2011 r. została ponownie zarejestrowana jako osoba bezrobotna i nie otrzymuje z tego tytułu zasiłku. Wnioskodawczyni ma na utrzymaniu uczącego się syna, otrzymującego alimenty w kwocie 500 zł, egzekwowane przez komornika sądowego. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jej majątek stanowi udział w mieszkaniu o powierzchni 59,5 m2, stanowiącym współwłasność z byłym małżonkiem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności to, że aktualnie wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnych dochodów i nie posiada zasobów pieniężnych, utrzymując się wraz z synem z alimentów wysokości 500 zł, uznano, iż udowodniła ona, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.