I SA/Gd 1043/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżący T. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Do wniosku skarżący dołączył kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz kopię decyzji z dnia 30 września 2015 r. o zmianie decyzji o przyznaniu zasiłku stałego w części dotyczącej jego wysokości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (dokumentacji medycznej, faktur za zakup leków oraz karty informacyjnej z GOPS), referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący posiada ubojnię drobiu, która podlega zajęciu komorniczemu. Innego majątku nie posiada. Skarżący zamieszkuje u syna, na którego utrzymaniu pozostaje. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, która wymaga stałej, długotrwałej opieki i pomocy innych osób. Z tego tytułu otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. Z uwagi na trudną sytuację finansową i życiową skarżący korzysta ze świadczeń przyznawanych przez gminny ośrodek pomocy społecznej – od roku 2013 otrzymuje zasiłek stały, który aktualnie wynosi 481 zł, przyznawana jest mu także pomoc celowa na zakup leków, leczenie, zakup opału, o którą występuje kilka razy w roku. Środki te w całości przeznacza na pokrycie swoich bieżących, koniecznych wydatków, przede wszystkim na koszty swojego leczenia, które miesięcznie wynoszą 660 zł. Z powyższego wynika, że pomoc finansowa przyznana skarżącemu ze środków pomocy społecznej nie wystarcza na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych. Tym samym – zdaniem orzekającego w sprawie referendarza sądowego – skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani w całości ani nawet w części. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.