I SA/Gd 1045/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 24 maja 2023 r. nr SKO.463.19.2022 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Pismem z dnia 6 maja 2021 r. Wójt Gminy (dalej jako Wójt lub organ pierwszej instancji) wezwał J. Z. (dalej: strona lub Skarżący), do złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obowiązującej od 1 lipca 2020 r. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie, postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r. Wójt wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2020 roku. Decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r. Wójt określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w miejscowości M., za okres od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. w wysokości 405,90 zł/miesiąc oraz od 1 czerwca 2021 r. w wysokości 319,98 zł/miesiąc. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej jako SKO lub organ odwoławczy), decyzją z dnia 4 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skoro strona zadeklarowała swoje zamieszkiwanie na nieruchomości w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia, to należy przyjąć, że opłata za gospodarowanie odpadami dotyczyć powinna właśnie tych trzech miesięcy. Powyższe skutkuje zaś tym, że całoroczne zużycie wody na nieruchomości powinno dzielić się właśnie przez wskazaną ilość miesięcy zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał następnie, że z poczynionych ustaleń wynika, iż faktyczne zużycie wody za miesiące od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. wynosiło 135,20 m3, zaś za okres od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. 24,7 m3. W rezultacie zasadnie ustalono zużycie roczne sumując wskazane wielkości zużyć, a następnie to zużycie zgodnie z zadeklarowanym okresem zamieszkiwania na nieruchomości, a więc w 2020 r. za 2 miesiące, zaś w 2021 r. za pełne 3 miesiące. Zdaniem SKO, w taki sposób organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. zużycie miesięczne wynosiło 67,65 m3 i tak uzyskaną wielkość zużycia prawidłowo pomnożono następnie przez stawkę opłaty zaczerpniętą z obowiązującej uchwały nr XVI.222.2020 Rady Gminy Ustka z dnia 8 maja 2020 r., stosując jednocześnie zwolnienie z części opłaty w związku z posiadaniem na nieruchomości kompostownika. Analogicznie, uwzględniając jednak zużycie za cały 2020 r. postąpiono w przypadku opłaty za okres od 1 czerwca 2021 r., a więc podzielono zużycie roczne (160 m3) przez ilość miesięcy zamieszkiwania na nieruchomości a następnie wynik pomnożono przez obowiązującą stawkę opłaty (6 zł). W świetle poczynionych ustaleń SKO stwierdziło, że nie znajdowały uzasadnienia zarzuty podniesione przez stronę w treści odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 187 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6i ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1169/22 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca wraz z odwołaniem przedłożyła pismo z Zakładu Usług Wodnych w S. (dalej: ZUW) z dnia 3 stycznia 2022 r., z którego wynika, że zużycie wody na nieruchomości w okresie od 20 grudnia 2018 r. do 11 grudnia 2020 r. wynosiło 160 m3, a w okresie od 12 grudnia 2020 r. do 30 listopada 2021 r. wynosiło 80 m3. Podane w tym dokumencie ilości zużytej wody odbiegają od tych, które zostały wskazane w treści decyzji organu pierwszej instancji, i które zostały przyjęte za podstawę obliczenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zważywszy zatem na odmienność danych przedstawionych przez podatnika od tych, które stanowiły podstawę decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zachodziła konieczność odniesienia się przez SKO do treści złożonego dokumentu. Skoro bowiem wielkość zużytej wody ma kluczowe znaczenie dla wyliczenia wysokości opłaty, to jakiekolwiek rozbieżności w tym zakresie wymagały wyjaśnienia przez organ odwoławczy. Obowiązkiem SKO było zatem rozważyć, jakie jest znaczenie przedłożonego dowodu dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzić analizę wpływu zawartej w nim treści na rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe było istotne z tej przyczyny, że w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazywał zarówno na fakt złożenia dokumentu przez stronę odwołującą, jak i na wynikające ze złożonego pisma dane o zużyciu wody na nieruchomości, w kontekście ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. SKO ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 24 maja 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie SKO podkreśliło mając na uwadze treść art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1297 ze zm.), dalej: ustawa, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku ww. nieruchomości powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. W tym zakresie SKO przywołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 221/20, w którym wskazano, że "w ustawie celowo nie posłużono się kategorią "miejsce zamieszkania", lecz posłużono się wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów. Oznacza to, że w przypadku nawet okresowego "zamieszkiwania" w tak przedstawionym znaczeniu, nieruchomość musi być uznana za zamieszkałą w rozumieniu art. 6c ust. 1 ustawy, a obowiązek ponoszenia opłaty powstaje, w odniesieniu do okresu zamieszkiwania, w sposób określony w art. 6i ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że w 2019 r. Strona nie zużywała wody na przedmiotowej nieruchomości, wobec czego, w przypadku ustalania wysokości opłaty za 2020 r. konieczne stało się posłużenie wielkościami rzeczywistymi zużycia wody w 2020 r., nie zaś za rok poprzedni. W związku zaś z tym, że z przedłożonych wydruków z ZUW załączonych do akt wynika, że w okresie od lipca do grudnia 2020 r. wielkość zużycia wody wynosiła 135,30 m3, to wielkość ta powinna stanowić podstawę ustalenia opłaty za okres od lipca do sierpnia 2020 r. SKO wskazało, że przy obliczaniu wysokości opłaty przyjąć należy zadeklarowany okres zamieszkiwania na nieruchomości. To podczas przebywania na nieruchomości wytwarzane są odpady komunalne, zaś kwestią drugorzędną dla ustalenia wysokości opłaty jest zużycie wody, na które wskazuje Strona w odwołaniu, która wykorzystywana jest do przygotowywania kortu tenisowego, czy podlewania krzewów. Skoro Strona zadeklarowała swoje zamieszkiwanie na nieruchomości w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia (co strona potwierdza w odwołaniu), to należy zdaniem SKO przyjąć, że opłata za gospodarowanie odpadami dotyczyć powinna właśnie tych trzech miesięcy. Powyższe skutkuje zaś tym, że zużycie wody na ww. nieruchomości powinno dzielić się właśnie przez ww. ilość miesięcy zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, faktyczne zużycie wody w okresie 2020 r. za miesiące od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. wynosiło 135,20 m3. zaś za okres od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. wyniosło 24,7 m3. SKO bazowało na wskazaniach otrzymanych przez organ I instancji z ZUW uznając je za wiarygodne i wskazujące na szczegółowe zużycie wody w wymaganym okresie. W opinii SKO wskazywane przez Stronę zużycie wody, udokumentowane przez ZUW nie wskazuje konkretnej wielkości zużycia wody w 2020 r., w przeciwieństwie do danych zawartych w zestawieniu zgromadzonym przez organ I instancji. W rezultacie, w opinii SKO, w przypadku ustalenia wysokości zużycia za rok 2021 przyjąć należało całkowite zużycie wody w roku poprzednim, a więc ww. 160 m3. Wobec powyższego zasadnie ustalono zużycie roczne sumując ww. wielkości zużyć (135,20 m3 i 24,7 m3), a następnie to zużycie podzielono zgodnie z zadeklarowanym okresem zamieszkiwania na nieruchomości, a więc w 2021 r. za pełne 3 miesiące. W konsekwencji skoro miesięczne zużycie wody w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. wynosiło 67,65 m3 a tak uzyskaną wielkość zużycia należało pomnożyć przez stawkę opłaty zaczerpniętą z obowiązującej uchwały nr XVI.222.2020 Rady Gminy Ustka w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty na terenie Gminy Ustka, tj. 6 zł /m3. Analogicznie uwzględniając zużycie wody za cały 2020 r. (160m3) obliczono opłatę za okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, Skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie: 1. art. 187 i 123 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie ilości zużycia wody według wskazań wodomierza wynikających z dostarczonego przez stronę pisma z dnia 3 stycznia 2022 r. z ZUW, zupełnie inne od tych, które organ przyjął za udowodnione. Ponadto organ nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu; przed wydaniem decyzji organ nie wyznaczył stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. 2. niewłaściwą interpretację art. 6i ustawy poprzez przyjęcie, że jeżeli strona zadeklarowała zamieszkiwanie na nieruchomości w okresie 2 czy 3 miesięcy w roku, to zbyteczne jest ustalanie zużytej wody w tym okresie, a do wyliczenia wysokości opłaty za odpady zawsze będzie brana ilość zużytej wody na danej nieruchomości w okresie całego roku. 3. całkowite zignorowanie przy orzekaniu przez organy I i II instancji zapisów art. 6j ust. 3f w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiącego, że miesięczna opłata za odpady wyliczana według zużycia wody, nie może wynosić więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe. W uzasadnieniu skarżący podkreśla, że zaniechanie przez organ odwoławczy wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego pozbawiło skarżącego możliwości wglądu w to, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie podjął jakichkolwiek działań w celu zweryfikowania informacji zawartych w piśmie z ZUW. Tym samym strona nie miała możliwości przedstawienia nowych dowodów czy argumentacji, która mogłaby prowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Żaden z przepisów ustawy "śmieciowej" nie daje organowi orzekającemu posłużenia się innymi danymi dot. zużycia wody niż odczyty z wodomierza. Jedynie w przypadku gdy brak jest wodomierza lub brak jest odpowiednich danych dotyczących ilości zużytej wody, rada gminy w uchwale może określić, w jaki sposób organ może wyliczyć ilość zużytej wody. Stanowi o tym jednoznacznie art. 6j ust. 3e ustawy, a Rada Gminy Ustka nie podjęła tez w tej sprawie żadnej uchwały. Posłużenie się więc przez organ I i II instancji zbiorczymi zestawieniami zużycia wody za 2019 i 2020 r. przez ZUW dla potrzeb określenia stronie wysokości opłaty za odpady za lipiec i sierpień 2020 r. było bezpodstawne. Bezpodstawne było również posłużenie się tymi zestawieniami dla hipotetycznego wyliczenia ilości zużytej wody w czerwcu, lipcu i sierpniu 2021 r., tym bardziej, że strona przedstawiła dokument (pismo z ZUW) wskazujący zużycie wody w całym 2021 r. w ilości 80 m3 oparte na odczytach z wodomierza. Poza tym dokumentem, w aktach sprawy nie ma żadnego innego, określającego ilość zużytej przez stronę wody w 2021 r. Ponadto, z ostrożności, strona wskazuje, że podany przez GUS przeciętny miesięczny dochód rozporządzalny na 1 osobę w 2020 r. wynosił 1919,00 zł i 2061,93 w 2021 r. Miesięczna opłata za odpady nie powinna więc być wyższa niż 7,8 % tych kwot, to jest 149,68 zł w 2020 r. i 160,83 w 2021 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm – dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Podstawę prawną działania w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1297 ze zm.), dalej zwanej ustawą. Zgodnie z art. 6q ust. 1 ustawy w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Art. 6h ustawy stanowi, że właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uwagi na wprowadzony na mocy ustawy obowiązek ponoszenia ww. opłat, ustawodawca nałożył w art. 6m ust. 1. ustawy na właściciela nieruchomości obowiązek złożenia do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku -uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 ustawy). Ten ostatni przepis stanowi podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie, podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja określająca wysokość należnej opłaty ma charakter deklaratoryjny. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie stawki takiej opłaty należy do kompetencji rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy). Może ona nawiązywać do liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub powierzchni lokalu mieszkalnego (art. 6j ust. 1). Powyższego dokonano uchwałą Rady Gminy Ustka nr XVI.222.2020 Rady Gminy Ustka z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty na terenie Gminy Ustka. Wskazano w uchwale, że stawka za zagospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi 6 zł za 1m3 zużytej wody w przypadku kompostowania odpadów. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku ww. nieruchomości, powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy). Odnosząc się do przytoczonego art. 6i ust 1 ustawy SKO trafnie wywiodło, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na przedmiotowej nieruchomości powstaje za każdy miesiąc, w którym skarżący zamieszkuje przedmiotową nieruchomość, albowiem w tym okresie wytwarza na tej nieruchomości odpady komunalne. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy ustalając wielkość zużycia wody za wskazany okres, prawidłowo oparły się na odczytach wodomierzy według zbiorczego zestawienia, przedłożonego przez ZUW (w aktach sprawy). Decyzją z dnia 2 listopada 2021 r. Wójt stwierdził nadpłatę za 2019 r. w wysokości 336 zł z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W 2019 r. Strona nie zużywała wody na przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego, w przypadku ustalania wysokości opłaty za 2020 r. konieczne stało się posłużenie wielkościami rzeczywistymi zużycia wody w 2020 r., nie zaś za rok poprzedni. W związku zaś z tym, że z przedłożonych wydruków z Zakładów Usług Wodnych w S. sp. z o.o. załączonych do akt wynika, że w okresie od lipca do grudnia 2020 r. wielkość zużycia wody wynosiła 135,30 m3, to wielkość ta powinna stanowić podstawę ustalenia opłaty za okres od lipca do sierpnia 2020 r. Dla ustalenia wysokości opłaty zużycie wody, na które wskazuje Strona w odwołaniu, która wykorzystywana jest do przygotowywania kortu tenisowego czy podlewania krzewów jest bez znaczenia. Organy prawidłowo uznały, że skoro Strona zadeklarowała swoje zamieszkiwanie na nieruchomości w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia, to należy przyjąć, że opłata za gospodarowanie odpadami dotyczyć powinna właśnie tych trzech miesięcy. Powyższe skutkuje zaś tym, że zużycie wody na ww. nieruchomości powinno dzielić się właśnie przez ww. ilość miesięcy zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, faktyczne zużycie wody w okresie 2020 r. za miesiące od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. wynosiło 135,20 m3. zaś za okres od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. wyniosło 24,7 m3, co wynika ze wskazań otrzymanych przez organ I instancji z ZUW uznając je zasadnie za wiarygodne i wskazujące na szczegółowe zużycie wody w wymaganym okresie czasu. Wskazywane przez Stronę zużycie wody, udokumentowane przez ZUW nie wskazuje konkretnej wielkości zużycia wody w 2020 r., w przeciwieństwie do danych zawartych w zestawieniu zgromadzonym przez organ I instancji. W rezultacie, w przypadku ustalenia wysokości zużycia za rok 2021 przyjąć należało całkowite zużycie wody w roku poprzednim, a więc ww. 160 m3. Wobec powyższego zasadnie ustalono zużycie roczne sumując ww. wielkości zużyć (135,20 m3 i 24,7 m3), a następnie to zużycie podzielono zgodnie z zadeklarowanym okresem zamieszkiwania na nieruchomości, a więc w 2021 r. za pełne 3 miesiące. W taki sposób organ zasadnie ustalił, że w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. zużycie miesięczne wynosiło 67,65 m3 i tak uzyskaną wielkość zużycia pomnożył następnie przez stawkę opłaty zaczerpniętą z obowiązującej uchwały nr XVI.222.2020 Rady Gminy Ustka z dnia 8 maja 2020 r., tj. 6 zł/m3 - stosując jednocześnie zwolnienie z części opłaty w związku z posiadaniem na nieruchomości kompostownika. Analogicznie, uwzględniając jednak zużycie za cały 2020 r. postąpiono w przypadku opłaty za okres od 1 czerwca 2021 r. uwzględniając zamieszkiwanie na nieruchomości w ww. okresie), a więc podzielono zużycie roczne (160 m3) przez ilość miesięcy zamieszkiwania na nieruchomości (23) a następnie wynik pomnożono przez obowiązującą stawkę opłaty (6zł). Dodatkowo należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, podstawą do naliczenia przedmiotowej opłaty nie był szacunek tylko rzeczywiste zużycie wody wynikające ze wskazań wodomierza (zestawienie w aktach) a nadto, skoro w 2019 r. nie wykazano zużycia wody na przedmiotowej nieruchomości – co skarżący zaakceptował odbierając w dniu 19 listopada 2021 r. decyzję Wójta z dnia 2 listopada 2021 r. określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2019 r., w której wyliczono nadpłatę w wysokości 336 zł, stwierdzić należy, że wskazane przez ZUW w piśmie z dnia 3 stycznia 2022 r. zużycie wody na nieruchomości Skarżącego za okres od 20 grudnia 2018 r. do 11 grudnia 2020 r. w wysokości 160 m3, dotyczyć może tylko i wyłącznie zużycia wody w 2020 r. W konsekwencji powyższych ustaleń wbrew zarzutom skargi, zasadnie podstawą do obliczenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi było faktyczne zużycie wody ustalone z odczytów wodomierzy. Trafny był jedynie zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie Skarżącemu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Powyższe uchybienie nie wpłynęło jednakże na treść rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną należało oddalić.