I SA/Gd 1045/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 października 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.269.2024.2.AK w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 28 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) - dalej: k.p.a., art. 64c § 1, art. 64 § 1, § 6 i § 10, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553) – dalej: ustawa zmieniająca, po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej: strona lub Skarżący) na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku (dalej: Dyrektor ZUS) z dnia 27 sierpnia 2024 r., którym określono wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku strony na podstawie tytułu wykonawczego z 13 stycznia 2016 r. na kwotę 223 zł, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Dyrektor ZUS będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku strony m.in. na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego z 13 stycznia 2016 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Dyrektor ZUS zgodnie z dyspozycją art. 80 § 1 u.p.e.a. - w oparciu o ww. tytuł wykonawczy przesłał do Bank S.A. zawiadomienie z 13 stycznia 2016 r. o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W odpowiedzi na zawiadomienie pismem z 1 marca 2016 r. Bank poinformował, że prowadzony rachunek bankowy został zamknięty. Odpis w/w zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono stronie w dniu 29 stycznia 2016 r. Zawiadomieniem z 15 maja 2023 r., Dyrektor ZUS zgodnie z dyspozycją art. 72 § 1 u.p.e.a. - w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącego w B Sp. z o.o. Zawiadomienie doręczono Skarżącemu 29 maja 2023 r. oraz pracodawcy 19 czerwca 2023 r. W odpowiedzi na zawiadomienie pracodawca poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnych do zajętego wynagrodzenia za pracę z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik US). W związku ze zbiegiem egzekucji do wynagrodzenia za pracę Dyrektor ZUS przekazał Naczelnikowi US adnotację z 28 lipca 2023 r., celem łącznego prowadzenia egzekucji oraz pismem z 28 lipca 2023 r. zawiadomił Skarżącego o przekazaniu sprawy innemu organowi egzekucyjnemu. Pismem z 5 lipca 2024 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika US o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Zawiadomieniem z 8 sierpnia 2024 r. Naczelnik US przekazał zgodnie z właściwością rzeczową powyższy wniosek do Dyrektora ZUS. Pismem z 5 sierpnia 2024 r. Skarżący wystąpił do Dyrektora ZUS o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r. Dyrektor ZUS wydał postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych naliczonych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku Skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 17 września 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora ZUS, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu strona zakwestionowała sposób przedstawienia naliczonych kosztów egzekucyjnych, brak wskazania daty naliczenia odsetek, wysokość oprocentowania; obawy strony budzi również kwestia, czy nie doszło do przedawnienia dochodzonych zaległości, na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Dyrektor IAS po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia postanowieniem z 28 października 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora ZUS. W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 lutego 2021. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego zostało bowiem wszczęte 13 stycznia 2016 r. (tj. w dniu wystawienia tytułu wykonawczego przez Dyrektora ZUS), a niezakończone przed 20 lutym 2021 r. (tj. przed wejściem w życie ustawy zmieniającej) zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z 4 lipca 2019 r., który stanowi, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11. W ocenie Dyrektora IAS, Dyrektor ZUS postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r. prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 223,00 zł, na które złożyły się: opłata manipulacyjna w wysokości - 29,53 zł, związana z doręczeniem Skarżącemu 29 stycznia 2016 r. odpisu tytułu wykonawczego, naliczona zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. - tj. 1% egzekwowanych należności nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. opłata za czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę w wysokości 193,49 zł, powstała w wyniku zajęcia wynagrodzenia za pracę, naliczona zgodnie z art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. - tj. 4 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Dyrektor IAS odniósł się do zarzutu Skarżącego dotyczącego przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wskazując, że wykracza on poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie może on być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Ponadto wskazał, że data, od której naliczane są odsetki o należności objętej ww. tytułem wykonawczym została wskazana w bloku E.l. pkt 2 tytułu wykonawczego, natomiast odpis tego tytułu doręczono Skarżącemu 29 stycznia 2016 r. Reasumując, na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor IAS stwierdza, że Dyrektor ZUS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący wnosząc o jego uchylenie powtórzył zarzuty z zażalenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Otóż na wstępie Dyrektor IAS trafnie zauważył, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 lutego 2021. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego zostało bowiem wszczęte 13 stycznia 2016 r. (tj. w dniu wystawienia tytułu wykonawczego przez Dyrektora ZUS), a niezakończone przed 20 lutym 2021 r. (tj. przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej) zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z 4 lipca 2019 r. który stanowi, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Dyrektora IAS, że Dyrektor ZUS postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r. prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 223,00 zł, na które złożyły się: opłata manipulacyjna w wysokości - 29,53 zł, związana z doręczeniem Skarżącemu 29 stycznia 2016 r. odpisu tytułu wykonawczego, naliczona zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. - tj. 1% egzekwowanych należności nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, opłata za czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę w wysokości 193,49 zł, powstała w wyniku zajęcia wynagrodzenia za pracę, naliczona zgodnie z art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. - tj. 4 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr. Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu również prawidłowo odniósł się do zarzutu Skarżącego dotyczącego przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wskazując, że wykracza on poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie może on być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Ponadto wskazał, że data, od której naliczane są odsetki o należności objętej ww. tytułem wykonawczym została wskazana w bloku E.l. pkt 2 tytułu wykonawczego, natomiast odpis tego tytułu doręczono Skarżącemu 29 stycznia 2016 r. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dyrektor IAS wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez Skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny, dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.