I SA/Gd 1047/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ż. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem zawartym w zażaleniu, złożonym na formularzu PPF w dniu 24 stycznia 2017 r., skarżąca A. Ż. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącej. Sytuacja finansowa skarżącej była już bowiem przedmiotem ustaleń w związku z wnioskami o przyznanie jej prawa pomocy w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 905/14 oraz I SA/Gd 614/16. W pierwszej z nich postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. referendarz sądowy ustanowił pełnomocnika z urzędu. Natomiast w drugiej, postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił pełnomocnika. Porównując sytuację finansową skarżącej ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie uległa ona poprawie. Skarżąca nadal samotnie wychowuje rocznego syna. Wraz z dzieckiem utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę w kwocie 4.500 zł netto, z którego dokonywane są potrącenia w wysokości 50% tej kwoty. Skarżąca ponosi wydatki z tytułu opłat eksploatacyjnych w kwocie około 1.000 zł miesięcznie, opłaca składkę na ubezpieczenie na życie w kwocie 53 zł miesięcznie oraz dodatkowo kwotę około 300 zł przeznacza na koszty leczenia (z dotychczasowych ustaleń wynika, że skarżąca od 2004 r. pozostaje pod stałą opieką poradni zdrowia psychicznego), natomiast koszty utrzymania dziecka, które choruje na atopowe zapalenie skóry oraz przechodzi częste infekcje, określiła na poziomie 1.000 zł miesięcznie. Skarżąca korzysta z limitu w karcie kredytowej, który wykorzystuje w kwocie 1.000 zł. Jedyny majątek skarżącej stanowi udział wynoszący 104/10.000 w prawie własności nieruchomości (ciągach jezdnych i pieszych) o znikomej wartości. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżąca znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i życiowej. W tym stanie sprawy obciążenie skarżącej kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek, choćby nawet w niewielkiej części doprowadziłoby do pozbawienia jej środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych jej i rocznego dziecka. Z tych względów referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.