I SA/Gd 1048/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania czynności w sprawie ze skargi P. D. na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r. w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, w uzasadnieniu którego wskazano, że jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Następstwem wykonywania zaskarżonej czynności jest wszczęcie przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego, w toku którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącego na ogólną kwotę 7.368,82 zł. W wyniku zajęcia saldo na jednym z rachunków skarżącego wynosi minus 27.000 zł. Ujemne saldo jest wynikiem zaciągniętego zobowiązania w banku w postaci linii debetowej w wysokości 30.000 zł. Zagrożenie wyczerpania się środków obrotowych na rachunku połączone z brakiem wpływów może stanowić podstawę wypowiedzenia przez bank umowy linii debetowej. W wyniku wypowiedzenia umowy skarżący będzie zobowiązany do natychmiastowej spłaty zaciągniętego zobowiązania, na co nie może sobie pozwolić. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, która jest zawieszona od dnia 14 marca 2013 r., oraz nie posiada zatrudnienia będącego źródłem stałych dochodów. Poza wyżej opisanymi dostępnymi środkami skarżący nie dysponuje innymi zapasami kapitału. Skarżący wskazał też na konieczność utrzymania czteroosobowej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez skarżącego we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem znany stan majątkowy skarżącego, w związku z czym nie jest możliwe dokonanie oceny czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonej czynności spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła znaczną szkodę. Skarżący sam wskazał we wniosku, że posiada kilka rachunków bankowych, niemniej jednak wyciągów obrazujących historię operacji na tych rachunkach nie przedstawił. Nie wiadomo też dlaczego zajęcie egzekucyjne kwoty 7.368,82 zł ma w konsekwencji spowodować przekroczenie ujemnego dopuszczalnego salda debetowego na jednym z tych rachunków w kwocie 30.000 zł, abstrahując już od faktu, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił faktu przekroczenia tego salda. Skarżący twierdzi, że nie posiada innych zapasów kapitału, jest to jednak twierdzenie całkowicie gołosłowne, niepoparte żadnymi bliższymi danymi. Także twierdzenie o braku środków na zaspokojenie potrzeb rodziny jest gołosłowne, skoro nie wiadomo, z czego skarżący się utrzymuje i czy jego żona uzyskuje jakieś dochody czy też nie. Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku zapłaty znacznej nawet kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Konieczność zapłaty zaległej opłaty geodezyjnej i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem czynności nakładającej taki obowiązek. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji tej opłaty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji tej czynności nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.