I SA/Gd 1049/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ż. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 24 stycznia 2017 r., skarżąca A. Ż. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że wnioskodawczyni samotnie wychowuje [...] syna, jej jedyny dochód stanowi wynagrodzenie za pracę w wysokości 4.500 zł, z którego prowadzona jest egzekucja zaległości podatkowych (zadłużenie wnioskodawczyni z tego tytułu na dzień 31 sierpnia 2016 r. kształtowało się na poziomie 686.545,18 zł). Po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych wynagrodzenie faktycznie otrzymywane przez wnioskodawczynię wynosi 2.250 zł netto. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, wierzytelności, innych papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, korzysta z limitu w karcie kredytowej, który wykorzystuje do kwoty około 1.000 zł, jej jedyny majątek stanowi udział wynoszący 104/10.000 w prawie własności nieruchomości (ciągach jezdnych i pieszych) o znikomej wartości, ponosi wydatki z tytułu opłat eksploatacyjnych zajmowanego mieszkania w kwocie około 1.000 zł miesięcznie, opłaca składkę na ubezpieczenie na życie w kwocie 53 zł miesięcznie, przeznacza na leczenie (choruje m.in. na depresję) kwotę około 300 zł, natomiast koszty utrzymania swojego dziecka, które choruje na atopowe zapalenie skóry oraz przechodzi częste infekcje, określiła na poziomie 1.000 zł miesięcznie. Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni była już przedmiotem oceny w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 905/14, I SA/Gd 614/16 oraz I SA/Gd 1047/16. W pierwszej z nich postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. referendarz sądowy przyznał jej prawo pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, natomiast w drugiej i trzeciej odpowiednio postanowieniami z dnia 6 października 2016 r. oraz 7 lutego 2017 r. zwolnił ją od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niej pełnomocnika. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie informacje pozwalają uznać, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie uległa poprawie i nie ma ona realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.