I SA/Gd 105/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Po rozpoznaniu 12 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z powodu nienależytego umocowania pełnomocnika substytucyjnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 21 grudnia 2005 r. pełnomocnik T. W. wniósł skargę do sądu na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z powodu nienależytego umocowania pełnomocnika substytucyjnego. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 powołanej ustawy stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że od decyzji z dnia [...] Wójta Gminy [...] określającej podatnikowi podatek od nieruchomości na 2004r przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania. Strona złożyła środek zaskarżenia od tej decyzji. Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, póz 60) wydał postanowienie nr [...], z dnia [...], w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu nienależytego umocowania pełnomocnika substytucyjnego. Pouczył stronę o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ww. postanowienie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż w sprawie nie został wyczerpany tok instancyjny, o którym mowa w art. 127 Ordynacji podatkowej, albowiem od wymienionej wyżej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] złożono odwołanie, które winien rozpoznać organ odwoławczy. Przepis art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej upoważnia bowiem jedynie organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego nieważność odwołania, zatem Wójt Gminy [...], rozpoznający sprawę jako organ l instancji, wniesiony środek zaskarżenia winien był przekazać według właściwości organowi odwoławczemu. Dopiero od orzeczenia tegoż organu przysługiwałoby stronie prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.