I SA/Gd 105/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: 1. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 27 września 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznanie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne. Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie, zwalniając go w niniejszej sprawie od kosztów sądowych w całości. Powyższe oznacza, że skarżący został w niniejszej sprawie zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, zatem nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Prawo pomocy przyznane skarżącemu powołanym postanowieniem nie zostało cofnięte w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W tym stanie sprawy za zbędne należało uznać rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego) wskazać należy, że okoliczność, iż został on zwolniony od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania w tym zakresie. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (kopii: zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 12 września 2017 r., zeznań podatkowych za lata 2015-2016, decyzji ZUS z dnia 19 maja 2014 r. o odmowie prawa do świadczenia przedemerytalnego, zaświadczeń lekarskich wydanych w okresie od 29 marca do 3 kwietnia 2017 r.), wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku i nie osiąga żadnych dochodów – od dnia 27 marca 2013 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie przysługuje mu prawo do świadczenia przedemerytalnego. Skarżący korzysta z pomocy finansowej, jakiej udzielają mu rodzina i przyjaciele – otrzymywane środki w całości przeznacza na – jak podał – skromne wyżywienie. Skarżący zamieszkuje nieodpłatnie u znajomych. Skarżący ze względu na stwierdzone choroby wymaga stałej opieki lekarskiej. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżący wykazał, że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.