I SA/Gd 1051/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" – Spółka jawna z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 sierpnia 2010 r., nr sprawy [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 6 września 2010 r. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością złożonego wniosku. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wniosek skarżącej odnosi się do odmowy umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek, a zatem aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. Akty administracyjne, których przedmiotem jest odmowa przyznania określonego uprawnienia, a taką jest zaskarżona decyzja, w żadnej mierze nie określają powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do podejmowania przez organy podatkowe czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. W związku z tym, wniosek złożony przez skarżącą uznać należy za bezzasadny. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia żadnych okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki niezbędne jest bowiem dysponowanie danymi o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.