I SA/Gd 1053/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2013 r. F. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 17 września 2013 r., ustalono, że prowadzi ona sama gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, utrzymuje się z emerytury, która wynosi 3.303 zł brutto miesięcznie, co po uwzględnieniu zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, daje kwotę rzędu około 2.658 zł netto, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 44 m2 oraz samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], posiada zobowiązanie wobec banku w wysokości 11.700 zł, względem jej majątku nie jest prowadzona egzekucja. Średnie miesięczne wydatki wnioskodawczyni, do których zaliczono opłaty za: czynsz, energię elektryczną (płatną co drugi miesiąc) i gaz, składkę ubezpieczenia na życie, odsetki od kredytu oraz zakup niezbędnych leków, kształtują się na poziomie 792 zł. W ocenie Referendarza sądowego przedstawione okoliczności nie pozwalają uznać wnioskodawczyni za osobę, która nie może ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym należnego wpisu sądowego od skargi, do którego uiszczenia w kwocie 200 zł została zobowiązana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 sierpnia 2013 r. W niniejszej sprawie przeciwko przyjęciu, że wnioskodawczyni obecnie nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych świadczy wysokość środków pieniężnych, jaka pozostaje do jej dyspozycji po odliczeniu ponoszonych przez nią stałych wydatków związanych z eksploatacją mieszkania, własnym utrzymaniem i spłatą zobowiązań kredytowych, która wynosi 1.866 zł netto. Kwota ta wprawdzie nie uwzględnia kosztów wyżywienia wnioskodawczyni, czy też zakup środków czystości, jednak biorąc pod uwagę wysokość należnego wpisu sądowego od skargi, nie sposób uznać, że jego poniesienie spowoduje uszczerbek w koniecznym utrzymaniu wnioskodawczyni. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.