I SA/Gd 1058/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2012 roku, czerwiec i lipiec 2013 roku oraz opłaty paliwowej za lipiec 2012 roku, czerwiec i lipiec 2013 roku postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący T. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.). Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że posiada on dom o powierzchni 180 m2 i wartości 350.000 zł, gospodarstwo rolne o wartości 500.000 zł, w skład którego wchodzą: nieruchomość rolna o powierzchni 24 ha (grunty rolne oraz użytki zielone), budynek gospodarczy, obora, stodoła, garaż, dwa traktory, maszyny rolnicze – rozrzutnik, siewnik, trzy maszyny do zbioru siana oraz inwentarz żywy – 80 sztuk świń i 40 sztuk bydła. Skarżący posiada także samochód (przy czym nie podał jego wartości) oraz oszczędności w kwocie 50.000 zł. Skarżący nie wskazał wysokości dochodów, jakie osiąga z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Podał natomiast wydatki związane z jego prowadzeniem, które kształtują się na poziomie 138.500 zł rocznie, a do których zaliczył: czynsz z tytułu dzierżawy gruntów (4.000 zł), zakup paliwa (25.000 zł), opału (8.000 zł), nawozów (30.000 zł), oprysków (4.000 zł), pasz (36.000 zł) i zwierząt hodowlanych (20.000 zł) oraz ubezpieczenie majątku (3.500 zł). Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, która także jest rolnikiem. Małżonka skarżącego nie uzyskuje dochodów i nie posiada majątku. Na utrzymaniu małżonków pozostają dwie małoletnie córki w wieku 4 i 7 lat. Skarżący koszty związane z utrzymaniem rodziny zadeklarował na poziomie 2.500 zł, z czego 2.000 zł stanowi kwota, jaką małżonkowie przeznaczają na wydatki mieszkaniowe, 400 zł na utrzymanie dzieci, zaś 100 zł na koszty leczenia. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iz skarżący nie wykazał zasadności wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z informacjami podanymi przez skarżącego posiada on znaczne oszczędności w kwocie 50.000 zł. Kwota ta wielokrotnie przewyższa wysokość kosztów postępowania, które mogą powstać w niniejszej sprawie, zarówno w zakresie przewidywanych kosztów sądowych – wpisu od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd, który wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpisu od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, który wynosi 123 zł (zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia opowiada on połowie wpisu sądowego od skargi, który został określony w kwocie 245 zł i który skarżący uiścił w dniu 1 sierpnia 2017 r.) oraz opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony na wniosek w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192), jak i wydatków na opłacenie pełnomocnika z wyboru, które jest ustalane, co do zasady, swobodnie pomiędzy stronami, tj. mocodawcą i pełnomocnikiem. Pewną wskazówką dla oceny obciążeń finansowych, jakie skarżący musiałaby ponieść z tego tytułu jest jedynie wysokość opłat, określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie podał ważnych powodów, dla których nie mógłby ww. kosztów uiścić z posiadanych oszczędności. Nadto podkreślić należy, iż poza znacznymi zasobami finansowymi skarżący posiada majątek o wartości co najmniej 850.000 zł (wliczając dom, gospodarstwo rolne i posiadane maszyny), którego składniki przynoszą mu stały dochód. Zauważyć przy tym trzeba, że chociaż skarżący nie podał wysokości dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, to biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonej przez niego działalności rolniczej oraz kwotę ponoszonych i związanych z nią wydatków, które miesięcznie wynoszą 11.541 zł, można przyjąć, iż dochody te są wysokie. Warto przy tym odnotować, że skarżący nie podnosi, iż ma jakiekolwiek trudności finansowe – zaprzestał regulowania swoich bieżących zobowiązań, czy też nie reguluje ich terminowo. W tych okolicznościach – mając na uwadze wysokość zadeklarowanych oszczędności oraz rozmiar wykazanego majątku – byłoby rzeczą zupełnie niezrozumiałą, gdyby koszty postępowania w niniejszej sprawie za skarżącego musieli ponieść inni podatnicy, których wpłaty podatkowe współtworzą budżet Państwa (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1040/13 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.