I SA/Gd 106/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 21 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący nie posiada żadnego majątku i nie osiąga żadnych dochodów – od dnia 27 marca 2013 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie przysługuje mu prawo do świadczenia przedemerytalnego. Skarżący korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej udzielanej mu przez członków rodziny i przyjaciół. Skarżący zamieszkuje nieodpłatnie u znajomych, zaś środki pieniężne, jakie otrzymuje w ramach pomocy przeznacza na skromne wyżywienie. Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które skarżący złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dołączonych do niego dokumentów. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.