I SA/Gd 106/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu sprzeciwu W.P. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 maja 2018 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 grudnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 maja 2018r. Wnioskiem z dnia 1 marca 2018 r. Skarżący W.P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano Skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłkę zawierającą formularz PPF doręczono Wnioskodawcy w dniu 28 marca 2018 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 18). Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem z dnia 18 maja 2018 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania przedmiotowy wniosek. Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, Skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że formularz PPPr nie może mieć zastosowania do spółki biorąc pod uwagę jej obecną sytuację, tj. zaprzestanie prowadzenia działalności, nieosiąganie przychodów i dochodów oraz zajęcie całego majątku spółki. Wypełnienie formularza jest tylko czynnością techniczną, a odpowiedni przepis uzależnia przyznanie prawa pomocy od obiektywnej sytuacji materialnej Wnioskodawcy, nie zaś od wypełnienia formularza. Wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza Skarżący uznał w konsekwencji za niemający podstawy prawnej formalizm, który ogranicza prawa strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2) , sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Przede wszystkim zauważyć należy, że wnioskującym o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie jest skarżący W.P., a nie spółka, o której mowa w sprzeciwie. Skarżącemu doręczono również celem wypełnienia formularz PPF, a nie PPPr. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nakładają na wnioskującą o przyznanie prawa pomocy stronę obowiązek wypełnienia stosownego formularza. W myśl bowiem art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór tego formularza określony został z kolei w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Wymóg ten wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów prawa, przez co nie może zostać uznany za przejaw formalizmu. W związku z tym, że złożony do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na wymaganym formularzu, zarządzeniem z dnia 6 marca 2018 r. Wnioskodawca został wezwany do wypełnienia i odesłania formularza PPF. Odpis tego zarządzenia został Skarżącemu skutecznie doręczony, czego dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki przez adresata (k. 18). Określony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. Okoliczności doręczenia Skarżącemu przesyłki zawierającej przedmiotowy formularz nie budzą wątpliwości. Wnosząc sprzeciw Skarżący nie podniósł zasługujących na uwzględnienie argumentów świadczących o tym, że wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza było nieprawidłowe. Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji, z uwagi na ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Nadmienić nadto należy, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.