I SA/Gd 1061/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 27 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę. Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. S.W. (dalej: podatnik, skarżący) złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) wniosek o udzielenie ulgi w spłacie w postaci umorzenia w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 17.379,00 zł, wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016r. nr [...](dalej: decyzja z dnia 2 września 2016 r.). W uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał m.in. na ważny interes publiczny uzasadniający udzielenie ww. ulgi w spłacie. Podatnik stwierdził, iż wbrew ocenie organów podatkowych spełnił warunki do skorzystania ze zwolnienia (tzw. ulgi meldunkowej), o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126, ust. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż w zbywanym lokalu był zameldowany na pobyt stały nie krótszy niż 12 miesięcy oraz złożył oświadczenie, że spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia. Organy bezzasadnie uznały, że jego oświadczenie pozwalające na skorzystanie ze zwolnienia nie zostało złożone - jego kopia z dnia 20 października 2010r. wraz z dowodem wysłania znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 1416/16. Ponadto zdaniem podatnika postępowanie dotyczące wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. zostało wszczęte ze znaczną zwłoką, tj. dopiero postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. Naczelnik US decyzją z dnia 7 marca 2018 r. (sprostowaną postawieniem ww. organu z dnia 19 kwietnia 2018 r. i uzupełnioną decyzją z dnia 21 czerwca 2018 r.) – odmówił podatnikowi umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 17.379,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 11.737,00 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 27 września 2018 r.: uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części, tj. w zakresie dotyczącym orzeczenia o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 11.737,00 zł i w tym zakresie orzekł o umorzeniu odsetek za zwłokę w kwocie 12.838,00 zł (tj. w wysokości na dzień wydania decyzji) od zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, w pozostałym zakresie tj. dotyczącym orzeczenia o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 17.379,00 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jak wynika z akt sprawy, sprzedaż nieruchomości miała miejsce w dniu 13 października 2010 r., natomiast postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostało wszczęte wobec podatnika postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. Nastąpiło to zatem w ostatnim roku przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania z ww. tytułu. Weryfikacja rozliczenia podatkowego podjęta przez urząd skarbowy ze znacznym opóźnieniem w stosunku do daty odpłatnego zbycia nieruchomości spowodowała naliczenie odsetek znacznie wyższych niż należne, gdyby czynność ta podjęta została we wcześniejszym terminie. W tego typu sytuacjach ustawa Ordynacja podatkowa umożliwia zminimalizowanie skutków naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie instytucji umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, przewidzianej w cytowanym wyżej art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego na podstawie tego przepisu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - dokonując wyważenia interesu podatnika i interesu publicznego - stwierdził, że na podstawie wszystkich okoliczności faktycznych występujących w niniejszej sprawie zasadne jest umorzenie odsetek za zwłokę w wysokości na dzień wydania decyzji. Powyższe wynika z zasady pogłębiania zaufania podatnika do organów podatkowych, która wpisuje się w przesłankę interesu publicznego, o którym mowa w art. 67a ww. ustawy. Odnosząc się natomiast do wniosku o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zasadniczym argumentem, jaki podatnik podniósł uzasadniając swój wniosek, było niesłuszne w jego ocenie wymierzenie podatku. Aby jednak argument ten mógł okazać się skuteczny, podatnik musiałby wskazać orzeczenie właściwego organu lub sądu uchylające bądź zmieniające w odpowiednim zakresie wydaną wobec niego decyzję. Wówczas, w postępowaniu o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych można byłoby wziąć pod uwagę powyższą okoliczność w kontekście istnienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia 2 września 2016 r. określająca podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, zaś wniesioną przez podatnika skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wyrokiem z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1416/16. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że powstanie zaległości podatkowej jest skutkiem błędnej decyzji podatkowej. W kwestii sytuacji finansowej podatnika organ ustalił, że średni miesięczny dochód jego gospodarstwa domowego wynosi 4.133,33 zł netto miesięcznie, natomiast deklarowane przez niego wydatki wynoszą około 3.080,00 zł (przy czym spłaty samych kredytów - hipotecznego i za samochód - wynoszą 2.150,00 zł). Różnica pomiędzy dochodami a wydatkami wynosi 1.053,33 zł miesięcznie, co pozwala uznać, iż podatnik posiada także środki na pokrycie pozostałych kosztów utrzymania, takich jak żywność, środki czystości, odzież itp. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że egzystencja podatnika nie jest zagrożona. Posiada on nieruchomość, która zaspokaja jego potrzeby mieszkaniowe, a także dochód pozwalający na całkowite pokrycie deklarowanych wydatków, a także - w ratach - kwoty zaległości podatkowej. W tej sytuacji należy uznać, że przedstawiona sytuacja finansowa podatnika (niestabilna w jego odczuciu m.in. ze względu na konieczność spłaty zadłużeń kredytowych z lat ubiegłych) nie może stanowić przesłanki, która mogłaby uzasadniać sama w sobie udzielenie ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Aktualna sytuacja podatnika nie jest sytuacją na tyle wyróżniającą się czy też nadzwyczajnie trudną w odniesieniu do innych osób uzyskujących nawet zdecydowanie niższe dochody, aby uzasadniała zastosowanie wnioskowanej ulgi. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony wyczerpująco, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Nie doszło również do naruszenia powoływanych przez podatnika przepisów prawa procesowego. S.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w części, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji i wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie; b) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący powtórzył argumenty przedstawione we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty w sposób wystarczający wykazują, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia uwzględnienie jego wniosku w całości. Dodatkowo, istotne są też okoliczności powstania zaległości podatkowej, tj. niejasne przepisy dotyczące tzw. ulgi meldunkowej. W wielu przypadkach zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych są umarzane przez organy podatkowe ze względu na interes publiczny z tego właśnie powodu, że zadłużenie dotyczy tej ulgi. Dalej skarżący przedstawił argumentację zmierzającą do podważenia przyjętego przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym ustalenia, że skarżący nie złożył oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Materialną podstawą uzyskania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych jest art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1), odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2), umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). Z powyższego przepisu wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej organ podatkowy winien w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w ww. przepisie. Brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek pozytywnych uzasadnia odmowę udzielenia wnioskowanej ulgi. Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przeglądu i analizy części poglądów judykatury w tej kwestii dokonał WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2013 r., (sygn. akt I SA/Lu 612/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a jej wynikiem jest możliwość wskazania na kilka głównych tez precyzujących te niedookreślone pojęcia. Zatem w świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie uzyskania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych. Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Z oświadczenia podatnika oraz przedłożonych dokumentów wynika, że średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi 4.133,33 zł netto miesięcznie, natomiast deklarowane przez niego wydatki wynoszą około 3.080,00 zł (przy czym spłaty samych kredytów - hipotecznego i za samochód - wynoszą 2.150,00 zł). Różnica pomiędzy dochodami a wydatkami wynosi 1.053,33 zł miesięcznie, co pozwala uznać, iż podatnik posiada także środki na pokrycie pozostałych kosztów utrzymania, takich jak żywność, środki czystości, odzież itp. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że egzystencja podatnika nie jest zagrożona. Posiada on nieruchomość, która zaspokaja jego potrzeby mieszkaniowe, a także dochód pozwalający na całkowite pokrycie deklarowanych wydatków, a także – choćby w ratach - kwoty zaległości podatkowej. W tej sytuacji prawidłowo organ stwierdził, że przedstawiona sytuacja finansowa podatnika (niestabilna w jego odczuciu m.in. ze względu na konieczność spłaty zadłużeń kredytowych z lat ubiegłych) nie może stanowić przesłanki, która mogłaby uzasadniać sama w sobie udzielenie ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Aktualna sytuacja podatnika nie jest sytuacją na tyle wyróżniającą się czy też nadzwyczajnie trudną w odniesieniu do innych osób uzyskujących nawet zdecydowanie niższe dochody, aby uzasadniała zastosowanie wnioskowanej ulgi. Skarżący jest osobą aktywną zawodowo, posiada również majątek nieruchomy, umorzenie zatem zaległości podatkowej byłoby przedwczesną rezygnacją budżetu państwa ze swoich należności, skoro istnieją realne możliwości jej wyegzekwowania. Słusznie też zauważył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że największą część deklarowanych comiesięcznych wydatków podatnika (2.150,00 zł) stanowią obciążenia z tytułu spłaty zaciągniętych kredytów. Tymczasem konieczność spłaty zobowiązań cywilnoprawnych nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Aprobowanie takiej sytuacji byłoby nieuprawnionym uprzywilejowywaniem podmiotów prawa cywilnego kosztem Skarbu Państwa, czyli kosztem ogółu obywateli. Każdy podatnik winien w pierwszej kolejności wywiązywać się z nałożonych na niego obowiązków podatkowych - w szczególności zapłaty należnych danin publicznoprawnych. Zarzuty skargi, że organ błędnie ocenił materiał dowodowy uznając, że sytuacja materialna skarżącego nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowej, są wobec powyższego bezzasadne. Zasadniczą część skargi poświęcono na wykazanie, że w wydanej wobec skarżącego decyzji wymiarowej z dnia 2 września 2016 r. organy podatkowe błędnie przyjęły, że nie złożył on oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwestie te nie podlegają badaniu w niniejszej sprawie. Ww. decyzja wymiarowa jest decyzją ostateczną, w związku z czym funkcjonuje w obrocie prawnym. Nie zmienia tego fakt, że skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1416/16, oddalającego skargę na powyższą decyzję. Skoro zobowiązanie podatkowe skarżącego wynika z ostatecznej decyzji Naczelnika US z dnia 2 września 2016 r., to zarówno Sąd, jak i organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie mogą badać prawidłowości ustaleń, które stały się podstawą wydania tej decyzji. Do tego zaś sprowadzałoby się uwzględnienie żądań skarżącego, które zmierzają wprost do zdyskredytowania ustaleń podjętych w postępowaniu wymiarowym. Sam natomiast fakt, że zaległość podatkowa, o umorzenie której wnosi skarżący, powstała z tytułu zbycia nieruchomości, a skarżący nie spełnił ustawowych warunków do skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej, nie świadczy jeszcze o istnieniu interesu publicznego w umorzeniu tejże zaległości. Sąd nie dostrzega powodów, dla których interes publiczny miałby przemawiać za umorzeniem przedmiotowej zaległości podatkowej, skoro konstytucyjność przepisu art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie została podważona, a prawidłowość zastosowania tego przepisu przez organ podatkowy w decyzji z dnia 2 wrzesnia 2016 r. w odniesieniu do sytuacji skarżącego została potwierdzona w wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 wrzesnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1416/16. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, bowiem prawidłowo uznały organy podatkowe, że w niniejszej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanek ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego przemawiających za udzieleniem skarżącemu ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania uregulowanych w Ordynacji podatkowej, na podstawie których orzekał organ odwoławczy i które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przytaczając powyższe przepisy skarżący nie wskazał, na czym polegało ich naruszenie przez organ, ograniczając się do stwierdzenia, że zostały niewłaściwe zastosowane. Dla skuteczności podniesionego zarzutu konieczne jest jego prawidłowe sformułowanie poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, który został naruszony oraz – przy odwołaniu się do okoliczności zaistniałych w konkretnej sprawie – wskazanie, jakie działanie bądź zaniechanie organu stanowiło naruszenie wskazanego przepisu. Skarżący nie dopełnił tych wymogów. Badając sprawę Sąd nie dostrzegł takiego naruszenia wskazanych przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.