I SA/Gd 1069/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W nadesłanym formularzu PPF skarżący w rubryce 7.3 wskazał, że posiada "sprzęt, maszyny, środki transportu i narzędzia do prowadzenia zakładu usługowego"; w rubryce 10. Dochody, w której winien był podać odpowiednio źródła oraz wysokość miesięcznych dochodów w kwocie netto podał, że dochód, który uzyskuje z działalności wystarcza na utrzymanie rodziny i działalności usługowej, zaś w rubryce 11. Zobowiązania i stałe wydatki wskazał jedynie, że ponosi opłaty i koszty utrzymania warsztatu i mieszkania oraz koszty opłat za media. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 lutego 2018 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem (tj. podanie wymaganych danych bądź przekreślenie), rubryki 7.3. poprzez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn, urządzeń i narzędzi; rubryki 10. poprzez wskazanie źródeł i wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę oraz rubryki 11. poprzez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia 20 marca 2018 r., skarżący wskazał, iż posiadane nieruchomości to budynek mieszkalny oraz lokale użytkowe, zaś ruchomości to sprzęt: maszyny, narzędzia oraz środki transportu wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wyjaśnił także, że dochód, który uzyskuje przeznacza na pokrycie kosztów utrzymania rodziny oraz zakładu. Podał, iż posiada zadłużenie wobec gminy z tytułu podatków i opłat oraz ponosi wydatki na opłaty za media. Zarządzeniem z dnia 29 marca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem skarżący nie uzupełnił w sposób prawidłowy braków formalnych wniosku zawartych w rubrykach 7.3., 10. oraz 11. urzędowego druku PPF. Od powyższego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że uzupełnił braki wniosku, o które został wezwany przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z art. 260 p.p.s.a. wynika, że, orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania. Oznacza to, że nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody, czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący nieprawidłowo wypełnił rubryki formularza PPF: 7.3., 10. oraz 11. W związku z powyższym prawidłowo został zobowiązany w wezwaniu z dnia 19 lutego 2018 r. do ich prawidłowego wypełnienia. Skarżącego poinstruowano w jaki sposób należy prawidłowo wypełnić ww. rubryki. Tymczasem pismo nadesłane przez skarżącego nie zawierało danych, do których podania został zobowiązany. W tej sytuacji prawidłowo referendarz sądowy zarządził o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania - na podstawie art. 257 p.p.s.a. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.