I SA/Gd 107/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. A. S. w dniu 22 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł oraz o ustanowienie adwokata. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 14 marca 2010 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz dołączonych do wniosku ustalono, że prowadzi ona sama gospodarstwo domowe, od 1989 r. jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do II grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia (dowód: kopia wypisu z treści orzeczenia z dnia 26 października 1989 r.), jedynym źródłem jej utrzymania jest renta, która podlega zajęciu i wypłacana jest w kwocie 1.129,59 zł (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 1 marca 2010 r. o waloryzacji renty), nie posiada majątku, tj. nieruchomości, oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, mieszkanie o powierzchni 26,93 m2, które zajmuje stanowi własność jej córki (dowód: k. 9 akt administracyjnych), posiada zadłużenie wobec Skarbu Państwa w wysokości 28.601,50 zł (kwota należności głównej), co wynika z odpisu zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 6 sierpnia 2009 r. o zajęciu świadczenia rentowego. Wnioskodawczyni podniosła, że wysokość osiąganego miesięcznego dochodu nie pokrywa wszystkich niezbędnych kosztów utrzymania, w tym opłat za czynsz, gaz, energię elektryczną oraz wydatków związanych ze stanem zdrowia, dlatego też zaciąga pożyczki bankowe. Wskazała, że aktualnie spłaca miesięcznie 3 raty. Okoliczności te potwierdzają ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji na podstawie dokumentów przedłożonych przez skarżącą i powołane w uzasadnieniu decyzji z dnia 11 września 2009 r. (k. 19 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez nią miesięcznych dochodów, z których nie jest ona w stanie poczynić oszczędności, brak zasobów pieniężnych i majątku. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie budzi wątpliwości. Tym samym spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.