I SA/Gd 1070/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. A. F. we wniosku dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 października 2010 r., ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i studiującą córką, jedynym źródłem utrzymania rodziny są osiągane przez wnioskodawcę dochody z prowadzonej działalności gospodarczej, które określił na poziomie 3.000 zł miesięcznie, z dokumentu księgowego zatytułowanego "Bilans z księgi" za okres od 1 sierpnia do 31 października 2010 r. wynika, że przychody ze sprzedaży towarów i usług wyniosły 27.185,37 zł, wydatki – 3.733,43 zł, a zakupy – 28.220,42 zł, żona od 21 października 2010 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku (dowód: odpis decyzji prezydenta miasta z dnia 21 października 2010 r.), majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 53 m2, działka letniskowa o powierzchni 600 m2 oraz garaż o powierzchni 18 m2, wnioskodawca posiada samochód dostawczy marki [...], rok produkcji 1997 r., którego zakup sfinansował kredytem bankowym. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, w tym środków zgromadzonych na rachunkach bankowych i innych (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 16 listopada 2010 r. o nieposiadaniu rachunków bankowych). Dokumentując wydatki związane z bieżącym utrzymaniem rodziny wnioskodawca przedłożył zawiadomienie spółdzielni mieszkaniowej z dnia 18 października 2010 r. o wysokości miesięcznych należności, potwierdzenia wpłat raty kredytu, należności z tytułu składek, opłaty za energię elektryczną oraz dwóch polis ubezpieczeniowych, umowę najmu powierzchni handlowej z dnia 15 marca 2010 r. na łączną kwotę 3.286,86 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego wpisu od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości, a których wysokość na dzień wydania niniejszego postanowienia nie jest znana. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że wnioskodawca posiada stałe źródło utrzymania, z którego miesięczny dochód wynosi 3.000 zł. W tym miejscu wskazać trzeba, że dochód wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej kształtuje się od grudnia 2009 r. na zbliżonym poziomie. Dokonując bowiem oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 230/10, w której skarżący również zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, ustalono, że jego średnie miesięczne dochody wynoszą 3.378 zł netto. Natomiast koszty związane z utrzymaniem rodziny przyjęto w kwocie 1.094,65 zł. Wśród dokumentów potwierdzających wysokość wydatków z tego tytułu wnioskodawca uwzględnił bowiem wydatki uiszczane do ZUS składki, opłaty targowe i za media, raty kredytu na zakup samochodu dostawczego, ubezpieczenie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, czyli te związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, a które bez wątpienia zaliczył do wydatków wykazanych w dokumencie zatytułowanym "Bilans z księgi". Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.