I SA/Gd 1073/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2015., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1073/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wniesioną przez R.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie powyższe został doręczone skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 4 listopada 2015 r., zgodnie z art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu sporu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o odrzuceniu skargi dowiedział się dopiero w dniu 8 marca 2016 r., kiedy to pracownik urzędu skarbowego okazał skarżącemu ww. postanowienie. Skarżący wyjaśnił, że nie zareagował na wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi, gdyż nie otrzymał awiza. Mieszka w domu, w którym oprócz niego mieszka jeszcze jedna rodzina. Listonosze nie mają klucza do drzwi wejściowych i zostawiają awiza w drzwiach po stronie zewnętrznej. Często zdarza się, że korespondencja jest wywiewana przez wiatr i tak też zapewne stało się w tym przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi. W niniejszej sprawie skarżący usprawiedliwiając niedochowanie przez siebie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazał, że nie otrzymał zawiadomienia o pozostawianiu przesyłki w placówce pocztowej, czyli tzw. awiza. Wskazał, że jego zdaniem doręczyciel pozostawił awizo w drzwiach zewnętrznych, przez co zostało ono zagubione. Twierdzeniom tym jednak przeczy treść zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki, na której doręczyciel wyraźnie zaznaczył, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej (k. 15). Tego rodzaju informacja – o pozostawieniu zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, a nie drzwiach adresata – widnieje również na zwrotnych potwierdzeniach odbioru innych przesyłek kierowanych do skarżącego (k. 25, 41, 42). Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że awizo zostało pozostawione w drzwiach, skoro w żaden sposób nie zostało to uprawdopodobnione, choćby poprzez wszczęcie odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości związanych z doręczeniem sądowego wezwania. Skoro zatem z treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wynika, że awizo pozostawione zostało w skrzynce pocztowej adresata, to twierdzenia skarżącego o zagubieniu awiza wskutek pozostawienia go w drzwiach zewnętrznych nie mogły zostać uwzględnione. W konsekwencji uznać należy, że skarżący nie wykazał, aby niedochowanie przez niego terminu do uzupełniania braku formalnego skargi spowodowane było okolicznościami, za które nie ponosi winy. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.