I SA/Gd 1075/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 3 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 sierpnia 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku M.J. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 26 listopada 2012 r., a zaskarżonego przez Prezydenta Miasta S.. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS wskazał, że wierzyciel - Prezydent Miasta S. - wystawił dnia 26 listopada 2012 r. tytuły wykonawcze celem przymusowego wyegzekwowania od zobowiązanego - M.J. nieuregulowanych opłat za zajęcie pasa drogowego za 2008 rok. W dniu 17 lipca 2013 r. zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny - wystąpił do Urzędu Skarbowego jako dłużnika zajętej wierzytelności o nie uiszczanie zobowiązanemu M.J. bez zgody organu egzekucyjnego kwoty 91,00 zł z tytułu zwrotu nadpłaty w podatku PIT-37. Odpis w/w zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono M.J. w dniu 1 sierpnia 2013 r. w trybie art. 44 k.p.a.. W celu wyegzekwowania w/w należności organ egzekucyjny skierował również do Banku A S.A. zawiadomienie z dnia 7 listopada 2013 r., którym dokonał w dniu 18 listopada 2014 r. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego. Pismem z dnia 21 listopada 2013 r. dłużnik zajętej wierzytelności uznał wskazaną wierzytelność, jednocześnie informując organ o braku środków pieniężnych na koncie zobowiązanego oraz zbiegu egzekucji. Odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 28 listopada 2013 r. w trybie art. 44 k.p.a.. Pismem z dnia 29 lipca 2015 r. organ egzekucyjny skierował do Banku B zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego. W dniu 6 sierpnia 2015 r. Bank poinformował organ o braku możliwości realizacji zajęcia z uwagi, iż nie prowadzi rachunku bankowego dla zobowiązanego. Tego samego dnia 29 lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej do J.K.. Dłużnik zajętej wierzytelności w piśmie z dnia 19 sierpnia 2015 r. oświadczył, że M.J. od 5 września 2014 r. nie jest pracownikiem jego firmy, dlatego zajęcie nie może być zrealizowane. W dniu 12 lutego 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę do C Sp. z .o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności w piśmie z dnia 4 marca 2016 r. oświadczył, że zobowiązany od 19 grudnia 2015 r. nie jest pracownikiem jego firmy. Organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.J. na podstawie trzech tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...] i [...], postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r., które w wyniku rozpatrzenia zażalenia Prezydenta Miasta S. z dnia 18 kwietnia 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r.. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2018 r. (doręczonym wierzycielowi w dniu 13 sierpnia 2018 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz nr [...] . W wydanym orzeczeniu organ egzekucyjny wskazał, iż opłata za zajęcie pasa drogowego za 2008 r. dochodzona wobec M.J. uległa przedawnieniu. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. wierzyciel - Prezydent Miasta S. - złożył w ustawowym terminie zażalenie na w/w postanowienie, wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji w celu kontynuowania postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego M.J.. W uzasadnieniu wierzyciel podniósł, że opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowią niepodatkowe należności budżetowe, do egzekucji których stosuje się (zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych dalej u.f.p.) - przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast do załatwiania spraw dotyczących tychże należności nieuregulowanych w ustawie (m. in. kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia) stosuje się (vide art. 67 u.f.p.) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu II Ordynacji podatkowej, w tym art. 70 § 4. Zdaniem wierzyciela, ustawa o drogach publicznych reguluje termin przedawnienia, nie określa jednak, czy i kiedy może on zostać przerwany. W tej kwestii znajdują zatem pełne zastosowanie właśnie przepisy art. 70 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej, tak jak brzmią, wprost, bez żadnej modyfikacji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że organ egzekucyjny prawidłowo umorzył, w oparciu o art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne - Dyrektor zauważył, że weryfikując, czy obowiązek objęty tytułami wykonawczymi nr [...] oraz nr [...] uległ przedawnieniu, wskazać w pierwszej kolejności należy, iż tytuły te obejmują należność z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego. Jak wynika z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm. - dalej u.d.p.) za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Stosownie do art. 40d ust. 3 u.d.p., obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W badanej sprawie bieg terminu przedawnienia opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie 4.192,40 zł, której płatność przypadała na dzień 21 czerwca 2008 r. ([...]) oraz w kwocie 15.148,90 zł, której płatność przypadała na dzień 15 lipca 2008 r. ([...]) rozpoczął się w dniu 1 stycznia 2009 r. i zgodnie z wyżej cytowanym przepisem przedawnienie obowiązku nastąpiło z końcem roku 2013. Przedawnienie wykonania (doprowadzenia do przymusowego wykonania) obowiązków publicznoprawnych - jako szczególnego rodzaju przywilej (ochrona) zobowiązanego, w każdym przypadku musi być wyraźnie przewidziane w przepisach ustawowych. Regulacja zawarta w art. 40d ust. 3 u.d.p. (dodana nowelą z dnia 29 lipca 2005 r.) w kwestii przedawnienia odnosi się do wszystkich opłat i kar pieniężnych, przy czym ustawodawca w/w przepisem nie wprowadził ani wprost, ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Tym samym należy wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 w/w ustawy. Ponadto artykuł ten stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu w tym przepisie wskazanego, przedawnia się obowiązek zapłaty m.in. opłaty za zajęcie pasa drogowego. Analiza powyższego uregulowania dowodzi, że stanowi ono odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia m.in. opłat pobieranych na mocy art. 40d ust 3 u.d.p. Jednocześnie w ustawie o drogach publicznych brak jest odesłania do przepisów Ordynacji podatkowej lub jakiejkolwiek innej ustawy, oprócz poddania obowiązku uiszczenia tej opłaty, przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta S. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powyższemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2017.2222 tj. z dnia 1 grudnia 2017 r.), dalej: "u.d.p.", poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że należności z tytułu opłat za zajęcie pasa drogowego obligatoryjnie przedawniają się po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin ich płatności i nie ma do nich zastosowania regulacja z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018. 800 tj. z dnia 27 kwietnia 2018 r.) dalej "O.p.", dotycząca przerwania biegu przedawnienia; 2) art. 67, w zw. z art. 60 pkt 7 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2017.2077 tj. z dnia 10 listopada 2017 r.) dalej: "u.f.p.", poprzez jego pominięcie, co spowodowało w konsekwencji niezastosowanie art. 70 § 4 O.p. i umorzenie postępowania egzekucyjnego; 3) art. 70 § 4 O.p. w zw. z art. 67 u.f.p., poprzez jego pominięcie i nieuzasadnione niezastosowanie; 4) art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018.1314 tj. z 6 lipca 2018 r.) dalej: "u.p.e.a.", w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania. W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta S. podniósł m.in., że wbrew stanowisku organów należy uznać, że jeżeli ustawa o drogach publicznych nie zawiera kompletnej regulacji w zakresie przerwania biegu przedawnienia, wskazując jedynie na termin, po którym należność się przedawnia, w zakresie nieuregulowanym mają zastosowanie przepisy znajdujące się w Ordynacji podatkowej, a dokładnie art. 70 § 4 O.p.. W tym zakresie art. 70 § 4 O.p. uzupełnia bowiem regulację znajdującą się w ustawie o drogach publicznych. Stosownie zaś do brzmienia art. 70 § 4, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym powiadomiono zobowiązanego. Oznacza to, że zastosowanie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienie o tym zobowiązanego stanowią dwie przesłanki, które muszą wystąpić, aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. Po przerwaniu biegu przedawnienia, biegnie ono na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Podniósł również, że w niniejszej sprawie w dniu 17 lipca 2013 r. zawiadomieniem nr [...] organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego ) wystąpił do Urzędu Skarbowego o nieuiszczanie zobowiązanemu bez zgody organu egzekucyjnego kwoty 91,00 zł, z tytułu zwrotu nadpłaty podatku PIT-37 (odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 1 sierpnia 2013 r.). W dniu 18 listopada 2013 r. (w zaskarżonym postanowieniu błędnie wpisano 2014 r. zamiast 2013 r.) organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego (odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 28 listopada 2013 r.. Następnie pismem z dnia 29 lipca 2015 r. organ egzekucyjny skierował do Banku B zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego. Tego samego dnia 29 lipca 2015 r. organ egzekucyjny skierował również zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej do J.K., w dniu zaś 12 lutego 2016 r. skierował zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę do C Sp. o.o.. Zatem w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania w dniu 18 listopada 2013 r., w związku z czym organ egzekucyjny nie miał podstaw, by umorzyć prowadzone postępowanie. Takie stanowisko jest tożsame z aktualnym stanowiskiem w orzecznictwie: W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, zatem nie ma potrzeby jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia. Na Zobowiązanym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty wynikającej wprost z przepisów prawa na podstawie art. 40 ust. 3 u.d.p.. Kwestią sporną jest jedynie zastosowanie do tego stanu faktycznego odpowiednich przepisów, regulujących przedawnienie należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym od Zobowiązanego w niniejszej sprawie i w konsekwencji prawidłowości umorzenia postępowania egzekucyjnego. Spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy dopuszczalności stosowania art. 70 § 4 O.p. do opłat, o których mowa w art. 40 ust. 3 u.d.p., - a tym samym, czy w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 40d ust. 3 u.d.p., ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony. W konsekwencji chodzi o to, czy Naczelnik US jako organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne, ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Kwestia możliwości badania przez organ egzekucyjny, czy obowiązek wygasł nie budzi wątpliwości w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a., który daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wyłącza zaś prawo organu do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzecznictwo dopuszcza w szczególności badanie, czy egzekwowany obowiązek nadal istnieje (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III SA 1321/98; wyrok NSA z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt III SA 1525/99; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 170/10 - wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organ egzekucyjny (Naczelnik US) oraz Dyrektor IAS oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że "obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 20a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty i kary powinny zostać uiszczone". Powołując się na powyższe uregulowanie organy uznały, że stanowi ono odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia m. in. opłat pobieranych na mocy art. 40 ust. 3 u.d.p.. Wskazały w tym zakresie na brak odesłania w tej ustawie do przepisów O.p. lub jakiejkolwiek innej ustawy, oprócz poddania obowiązku uiszczenia tej opłaty (jej przymusowego ściągnięcia) przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Nie uznały zatem, aby podstawę do zastosowania wobec spornej należności instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia miał stanowić przepis art. 70 § 4 O.p., na mocy art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 u.f.p.. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organów w tej sprawie trzeba na wstępie przypomnieć, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 40 ust. 3 (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 179, poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r., a więc po 20 latach obowiązywania ustawy. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem ten stan braku regulacji prawnej, a jednocześnie nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Można zatem zasadnie wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p.. Przedmiotem sporu jest kwestia, czy powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005 r., uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010 r. na skutek wejścia w życie uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 przewiduje, że "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.)". Zdaniem strony skarżącej, powyższy przepis uprawnia do uznania, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 u.f.p. niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym, należy zastosować art. 70 § 4 O.p., przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, którym podatnik został zawiadomiony. W ocenie Sądu, pogląd ten jest nieuprawniony. Przepis art. 67 u.f.p. stanowi bowiem, że przepisy K.p.a. i odpowiednio - działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych tą ustawą. U.f.p. nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p.. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulacją jest art. 40d ust. 3 u.d.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/GI 644/16, publ. CBOSA). Powyższy pogląd zaprezentowano także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29). Nie można także znaleźć uzasadnionych podstaw do wnioskowania, że ustawodawca zamierzał celowo, poprzez u.f.p., pogorszyć sytuację osób zobowiązanych do uiszczenia opłat wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p., w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w okresie od 2005 r.. Przedstawione wyżej wywody, oparte na wykładni gramatycznej, historycznej celowościowej, uprawniają do wniosku, że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu w tym przepisie wskazanego, przedawnia się obowiązek zapłaty m. in. opłaty z art. 13f tej ustawy. Wobec powyższego - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie ma możliwości zastosowania do ww. opłaty regulacji w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia, określonej w art. 70 § 4 O.p.. Nie ma zatem racji skarżący, iż termin przedawnienia przedmiotowej należności upływa z końcem 2020 r., o ile nie nastąpi kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia. Sąd stwierdza, iż prawidłowym było uznanie przez organy, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia opłaty dodatkowej za 27 i 28 kwietnia 2011 r. upłynął z końcem 2016 r.. Stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. Wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada zatem prawu, podobnie jak utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych postanowień, a których nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie zarzucił skarżący. W związku z tym za pozbawione uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzuty naruszenia przepisów art. 67 u.f.p. i art. 70 § 4 O.p. Sąd stwierdza w tym miejscu, że przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało również przepisom K.p.a.. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. DSz