I SA/Gd 1079/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") stwierdził, że odwołanie G. K. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 18 kwietnia 2016 r., w sprawie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku 2016 z tytułu wykonywania pracy najemnej na statku A, z uwagi na fakt, iż nie uprawdopodobniono wszystkich, niezbędnych okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, które winny zaistnieć łącznie, by takie ograniczenie było możliwe, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 2. Rozstrzygnięcia zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Wnioskiem z dnia 16 lutego 2016 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika US o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku podatkowym 2016 ze względu na ich niewspółmierność do wysokości należnego podatku od dochodu przewidywanego na ten rok. Skarżący wyjaśnił, że jest marynarzem i w 2016 r. będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statków eksploatowanych w komunikacji międzynarodowej przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii B na statku M/T A. W dniu 29 lutego 2016 r. Skarżący ustanowił w sprawie pełnomocnika – K. G. 3. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2016 r. Naczelnik US odmówił Skarżącemu ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 rok od dochodów z pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku M/T A, z uwagi na fakt, że Skarżący nie uprawdopodobnił wszystkich, niezbędnych okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, które winny zaistnieć łącznie, by takie ograniczenie było możliwe. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 20 kwietnia 2016 r. 4. W dniu 12 maja 2016 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo datowane na dzień 9 maja 2016 r. (nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 maja 2016 r.) zatytułowane "Uzupełnienie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 28 kwietnia 2016 r.", do którego dołączono pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M.R. W piśmie z dnia 29 maja 2016 r. pełnomocnik Skarżącego wskazał, że organ błędnie przyjął o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, gdyż nie odnotowano wpływu odwołania oraz przyjęto, iż uzupełnienie odwołania stanowi odwołanie od decyzji. Pełnomocnik wskazał, że odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 28 kwietnia 2016 r. wraz z odwołaniem innego podatnika, które zostało zarejestrowane w urzędzie skarbowym. Pełnomocnik wyjaśnił, że uzupełnienie odwołania zostało przesłane w późniejszym terminie z uwagi na niedołączenie pełnomocnictwa do odwołania oraz poinformowanie o złożeniu wniosku w imieniu podatnika o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Ponadto po zarejestrowaniu w urzędzie uzupełnienia odwołania pracownik urzędu skarbowego skontaktował się z kancelarią pełnomocnika informując, że odwołanie nie wpłynęło. W związku z tym tego samego dnia wysłano drogą e-mailową do pracownika urzędu zeskanowane dokumenty dotyczące wysyłki odwołania. Po tygodniu kancelaria otrzymała stanowisko Naczelnika US w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu lecz nie odniesiono się do dostarczonych dokumentów i zaginięcia odwołania. Do pisma załączono komplet dokumentów potwierdzających złożenie odwołania w terminie: kserokopię odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia 18 kwietnia 2016 r. doręczonej w dniu 20 kwietnia 2016 r., na którym widnieje pieczątka nadania z l.dz. 1469 z dnia 28 kwietnia 2016 r., kserokopię książki nadawczej z dnia 28 kwietnia 2016 r. wraz z dziennikiem korespondencji, gdzie wskazano pod pozycją 1469 adresata Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], a w treści "odwołanie od decyzji x 2 dot. B. M. i K. G". Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 13 czerwca 2016 r. zwrócił się do Naczelnika US z prośbą o wyjaśnienie kwestii wpływu odwołania. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik US w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. poinformował, iż w okresie od 28 kwietnia 2016 do 12 maja 2016 r. nie zanotowano wpływu odwołania wniesionego przez Skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika od decyzji Naczelnika US. Jedynym pismem odnoszącym się do wskazanej decyzji było "Uzupełnienie odwołania" z dnia 9 maja 2016 r., które zakwalifikowano jako odwołanie. Do pisma dołączono kopertę z akt sprawy podatnika M. B. z datą nadania w G. w dniu 28 kwietnia 2016 r. Organ wyjaśnił, że w dniu 2 maja 2016 r. wpłynęła przesyłka o numerze [...] (nadana w dniu 28 kwietnia 2016 r. w G. za pośrednictwem poczty polskiej), zawierająca wyłącznie odwołanie od decyzji dotyczące podatnika M. B. Organ ustalił, że wszystkie odwołania wniesione do Urzędu Skarbowego za pośrednictwem r. pr. M. R. jako pełnomocnika zawierały podobną ilość kart, wszystkie również składane były w oryginale plus odpis. Odwołanie M. B. zawierało 13 kartek jednego egzemplarza odwołania oraz 13 kartek jego odpisu - łącznie 26 kart A4, w kopercie formatu C5 (koperta zwykła, niewzmacniana, nieposzerzana). Odwołanie Skarżącego zawierałoby podobną ilość kartek, a zatem łącznie 26 kart A4. Tym samym przesyłka musiałaby zawierać 52 karty A4 - złożone na pół. W ocenie Naczelnika US wątpliwe jest jakoby rzeczywiście pełnomocnikowi udałoby się umieścić tyle kart w takim formacie i rodzaju koperty. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w dniu 13 maja 2016 r. osoba prowadząca sprawę, po otrzymaniu pisma zatytułowanego "uzupełnienie odwołania" skontaktowała się telefonicznie z kancelarią pełnomocnika, w toku rozmowy poinformowano pracownika kancelarii, że nie zarejestrowano wpływu odwołania. W odpowiedzi pracownik kancelarii wysłał w formie elektronicznej skan książki nadawczej i dziennika korespondencji. W efekcie sprawdzenia dokumentów ze wskazanej przesyłki [...] ustalono, że nie zawierały one odwołania w sprawie Skarżącego. Nie doszło zatem do "zarejestrowania odwołania po ustaleniach z pracownikiem urzędu" - przeciwnie, pracownik urzędu poinformował pracownika kancelarii pełnomocnika o braku wpływu odwołania. Organ wyjaśnił również, że w sprawach, w których pełnomocnikiem był radca prawny M. R. nie zanotowano sytuacji nadania kilku odwołań w jednej przesyłce, podczas gdy zdarzały się sytuacje, gdzie jednego dnia wysłano kilka odwołań (w osobnych przesyłkach) przez kancelarię pełnomocnika. 5. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie - "Uzupełnienie odwołania" Skarżącego reprezentowanego przez radcę prawnego złożone w dniu 10 maja 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazując na treść art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W kontekście powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżący uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania i nie złożył wniosku o jego przywrócenie. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 r., zarzucając mu mającą wpływ na wynik sprawy, niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez podjęcie przez organ podatkowy działań niezgodnych z przepisami prawa, poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść podatnika wszystkich niejasności organów oraz uporczywe twierdzenie, że brak jest dowodów potwierdzających, że podatnik wniósł w terminie odwołanie oraz poprzez podjęcie przez organ podatkowy działań, które nie zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 O.p. poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie wyjaśnień przedstawionych przez podatnika w toku prowadzonego postępowania, w tym kopii książki nadawczej, poprzez wyprowadzenie nielogicznych wniosków przez organ na skutek pseudointerpretacji przepisów dokonanej na podstawie własnej oceny i uznania organu; niewyczerpujące i nierzetelne rozpatrzenie całego materiału dowodowego przedstawionego przez podatnika; dokonanie przez organ oceny dowodów w sposób dowolny, nielogiczny, nierzetelny i niespójny. Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w terminie, a wszelkie informacje i dokumenty, w tym książka nadawcza kancelarii, zostały pozostawione bez ich merytorycznego rozpoznania. Skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące sposobu nadawania korespondencji w kancelarii pełnomocnika i powołując treść art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe wyjaśnił, że potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową ma moc dokumentu urzędowego. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: 8.1. Skarga nie jest zasadna. 8.2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. 8.3. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 r. stwierdzające, że odwołanie Skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie podstawą prawną zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania był art. 220 § 2 i art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Na wstępie należy podnieść, że organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bowiem bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Natomiast rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zaś zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, a więc nie może być przez organy podatkowe przedłużany, ani skracany. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Naczelnika US z dnia 18 kwietnia 2016 r. została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 20 kwietnia 2016 r. (potwierdzenie odbioru decyzji – k. 95 akt administracyjnych), w związku z powyższym termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upływał z dniem 4 maja 2016 r. Natomiast pismo zatytułowane "uzupełnienie odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 28 kwietnia 2016 r.", datowane na dzień 9 maja 2016 r., zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 maja 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie – karta 97 akt administracyjnych), a organ wobec nieodnotowania wpływu innego odwołania przyjął, że pismo to stanowi odwołanie od decyzji, które wniesione zostało po terminie określonym w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazać w tym miejscu należy, że w toku przeprowadzonego postępowania organ zasadnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, Skarżący nie złożył w urzędzie skarbowym innego odwołania od decyzji, niż to które zawarte zostało w piśmie z dnia 9 maja 2016 zatytułowanym; ,,uzupełnienie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 28 kwietnia 2016 r.". Twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej, że pierwotne odwołanie Skarżącego z dnia 28 kwietnia 2016 r. zostało przesłane przesyłką pocztową nadaną w dniu 28 kwietnia 2016 r. wraz z odwołaniem w sprawie innego podatnika, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie kwestionował nadania w dniu 28 kwietnia 2016 r. przesyłki o nr [...], jednakże zasadnie skonstatował, że wskazana przesyłka zawierała jedynie odwołanie w sprawie innego podatnika. Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo przyjął, że dokument, na którym opisana jest zawartość przesyłek, jest wewnętrznym dokumentem kancelarii pełnomocnika, niepotwierdzającym w żaden sposób ani faktu nadania danej przesyłki ani jej rzeczywistej zawartości. Powoływanie się przez pełnomocnika na regulację art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe nie uzasadnia twierdzenia, że wskazana przesyłka pocztowa zawierała odwołanie od decyzji w niniejszej sprawie, bowiem dokument potwierdzenia nadania przesyłki pocztowej potwierdza jedynie datę nadania przesyłki, a nie jej zawartość. Zdaniem Sądu wyjaśnienia organów obu instancji wskazujące, na dotychczasową praktykę w zakresie odrębnego składania środków zaskarżenia przez kancelarię pełnomocnika reprezentującego stronę, jak i że umieszczenie w zwykłej kopercie formatu C5 około 50 kart formatu A4, obejmujących dwa odwołania byłoby praktycznie niemożliwe, potwierdza stanowisko co do braku wiarygodności twierdzenia strony skarżącej w zakresie nadania dwóch odwołań, dotyczących decyzji różnych podatników w jednej przesyłce pocztowej. Sąd stanął na stanowisku, że twierdzenie pełnomocnika, iż przesyłka zawierająca odwołanie innego podatnika zawierała również odwołanie od decyzji w sprawie rozpoznawanej, nie zostało w żaden sposób wykazane przez stronę skarżącą, natomiast dokonane ustalenia poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej przeczą stanowisku strony. Należy podkreślić, że powołane przez Skarżącego dowody pochodzące od operatora pocztowego potwierdzają jedynie, nadanie przesyłki rejestrowanej w dniu 28 kwietnia 2016 r. o wskazanym numerze, co jest zgodnie z postanowieniami art. 3 pkt 21 Prawa pocztowego, a której to fakt nadania i zarejestrowania wpływu do urzędu skarbowego potwierdzają również organy podatkowe, jednakże dowody te nie wskazują jaka była zawartość tej przesyłki. Z wyjaśnień Naczelnika US wynika, że pracownik urzędu skontaktował się z kancelarią pełnomocnika dopiero po otrzymaniu pisma zatytułowanego jako uzupełnienie odwołania w celu wyjaśnienia sprawy braku odwołania. Skoro wskazane przez stronę odwołanie z dnia 28 kwietnia 2016 r. od decyzji organu pierwszej instancji w ogóle nie wpłynęło do urzędu skarbowego, to nie sposób przyjąć, że zasadnym jest twierdzenie strony, iż mogło dojść do ewentualnego zagubienia odwołania przez pracownika Urzędu Skarbowego, względnie nieprawidłowego zarejestrowania przesyłki. 8.4. Organ słusznie podniósł także okoliczność, że Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ma to znaczenie o tyle, że w przypadku złożenia odwołania po terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie, organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przed rozpoznaniem tego wniosku. Uwzględnienie bowiem wniosku o przywrócenie terminu wyłącza możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. W związku z tym uznać należy, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 kwietnia 2016 r. Skarżący złożył z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 8.5. W ocenie Sądu, nie są zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy odniósł się do okoliczności podniesionych przez Skarżącego, przeprowadził w tym zakresie postepowanie wyjaśniające celem sprawdzenia okoliczności związanych z wpływem do urzędu skarbowego i zawartością przesyłki z dnia 28 kwietnia 2016 r., zebrał w sposób pełny i prawidłowy materiał dowodowy, który potwierdził stanowisko organu co do braku złożenia odwołania w niniejszej sprawie w ustawowym terminie. Wskazać należy, że w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako profesjonalni pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Natomiast w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił dowodów potwierdzających prawidłowe złożenie i udokumentowanie wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego, co niewątpliwie przekłada się na ocenę wiarygodności twierdzeń, co do wniesienia odwołania w terminie. Podsumowując, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddał rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Wbrew stanowisku Skarżącego zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 8.6. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.