I SA/Gd 108/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska (spr.) NSA Alicja Stępień Protokolant Monika Orska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oddala skargę I SA/Gd 108/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 123 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 Nr 98, poz. 1071 z późno zm.; dalej jako k.p.a) oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. 2002 Nr 110, poz. 968 z późno zm.; dalej jako u.p.e.a.) umorzył postępowanie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezprzedmiotowość. W dniu [...] Dyrektor Izby Celnej wystawił wobec dłużnika J.S. tytuł wykonawczy nr [...]. Jednocześnie wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego tj. Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o wszczęcie w sprawie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 18 sierpnia 2004 r., powołując się na art. 35 § 1 u.p.e.a., J.S. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o wstrzymanie prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Przesyłką nadaną w dniu 12 września 2004 r. J.S. uzupełnił złożony uprzednio wniosek o brakujące znaki opłaty skarbowej. W dniu 24 sierpnia 2004 r. poborca celny pobrał od dłużnika egzekucyjnego pełną kwotę zadłużenia wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny Dyrektor Izby Skarbowej uznał żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjne za bezprzedmiotowe mając na uwadze, iż w dniu wpływu ww. pisma uzupełniającego wniosek o opłatę skarbową, tj. w dniu 14 września 2005 r., postępowanie to było już ukończone w związku z wyegzekwowaniem całości obciążającego dłużnika zobowiązania przez poborcę celnego. W zażaleniu od powyższego postanowienia J.S. wniósł o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z naruszeniem art. 18 u.p.e.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 77 i art. 80 k.p.a. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 1972/95 J.S. wskazał, iż wykonanie zobowiązania podatkowego w czasie toczącego się postępowania o umorzenie zaległości podatkowych nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym i nie uzasadnia jego umorzenia. Jednocześnie odwołujący się wyjaśnił, iż w dniu 9 kwietnia 2004 r. wystąpił on do Urzędu Celnego z wnioskiem o umorzenie długu celnego na zasadzie art. 226 § 4 w zw. z art. 230 § 1 i § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. 2001 Nr 75, poz. 802 z późno zm.: dalej jako u.kc.), a postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w całości podzielił stanowisko organu I instancji, iż wobec okoliczności zakończenia postępowania egzekucyjnego w dniu 24 sierpnia 2004 r., po tej dacie jego wstrzymanie stało się niemożliwe. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy podkreślił, iż przytoczony przez J.S. wyrok nie ma jakiekolwiek związku z przedmiotową sprawą, mając na uwadze, iż zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a nie postępowanie dotyczące umorzenia długu celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej J.S. w całości podtrzymał zarzuty oraz uzasadniającą je argumentację podniesioną uprzednio przez niego w zażaleniu. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżący w dniu 18 sierpnia 2004r. złożył, na podstawie art. 33 pkt. l ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm. w skrócie u.p.e.a.), zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym ( tytuł wykonawczy został skarżącemu doręczony w dniu 18 sierpnia 2004r.; data zakończenia postępowania egzekucyjnego - 24 sierpnia 2004r. wobec uregulowania należności głównej wraz z odsetkami i kosztami postępowania), jednocześnie wnosząc, jak wskazał, na podstawie art. 35 § l u.p.e.a., o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił uznania zgłoszonych zarzutów, zaś postanowieniem z dnia [...], będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy, Dyrektor Izby Celnej, kierując się art. 123 w zw. z art. 105 § l k.p.a. oraz art. 17 § l i art. 18 u.p.e.a., umorzył postępowanie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zgodnie z art. la pkt. 16) u.p.e.a. przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych, Rozpoznając tę sprawę, w pierwszej kolejności, wskazać należy na dyspozycję art. art. 35 u.p.e.a., w której ustawodawca postanowił, iż wniesienie przez zobowiązanego (skarżącego ) zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania; organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu; organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Powyższe oznacza, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wprowadzając instytucję wstrzymania postępowania egzekucyjnego z urzędu, jednocześnie nie zna instytucji wstrzymania tego postępowania na wniosek dłużnika (skarżącego) , czego domagał się skarżący. Ustawa przewiduje natomiast możliwość zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego z powodów wskazanych w art. 56 § l u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w następujących przypadkach: l) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ze złożonych Sądowi akt postępowania egzekucyjnego nie wynika, że w odniesieniu do skarżącego wystąpiła którakolwiek z przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w cyt. przepisie. Gdyby organy celne, na podstawie art. 152 § l k.p.a., wstrzymały wykonanie decyzji merytorycznej, byłaby to przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § l pkt l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponieważ tego nie zrobiły, organy egzekucyjne postępowania zawiesić nie mogły, zaś brak podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku dłużnika o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji winien, wobec powyższego, odrzucić wniosek skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, wobec braku podstawy prawnej, zaś organ odwoławczy fakt ten winien wskazać a nie wywodzić swego stanowiska z dyspozycji art. 105 k.p.a., jednak to uchybienie nie ma wpływu na finalne następstwo złożonego przez skarżącego wniosku objętego omawianą sprawą. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona wart. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonego postanowienia pod względem legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia prawa w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.