I SA/Gd 1086/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. oddalił skargę E. K. Wnioskiem z dnia 11 października 2017 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 23 października 2017 r., skarżący zwrócił się przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. Z tego względu zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 23 listopada 2017 r. referendarz sądowy ustalił, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Małżonkowie są współwłaścicielami w części ½ dwóch nieruchomości – domu o powierzchni 102 m2, którego szacunkowa wartość wynosi 200.000 zł oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym znajdują się trzy mieszkania. Skarżący ani jego małżonka nie posiadają innego majątku, w tym oszczędności – na rachunku bankowym na dzień 22 października 2017 r. dysponowali środkami w kwocie 235,03 zł. Małżonkowie utrzymują się z emerytur, które wypłacane są im w łącznej kwocie 4.522,14 zł netto miesięcznie. Na swoje stałe udokumentowane wydatki, tj. na spłatę kredytu zaciągniętego na ocieplenie domu, kredytu na zakup aparatu słuchowego, opłaty za energię elektryczną, wodę i odprowadzanie ścieków, telewizję oraz ubezpieczenie na życie, przeznaczają średnio kwotę 1.880,98 zł miesięcznie. Ponoszą także wydatki na zakup opału (w październiku 2017 r. na ten cel przeznaczyli kwotę 550 zł), koniecznych leków (skarżący w październiku 2017 r. zakupił leki dla siebie za kwotę 240,04 zł, zaś miesięczną kwotę wydatków z tego tytułu dla obojga małżonków określił na poziomie 450 zł miesięcznie), a także na zakup środków czystości i z tytułu opłat za telefon, które – jak wskazano w oświadczeniu – wynoszą po 150 zł miesięcznie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, które skarżący mógłby przeznaczyć na opłacenie pełnomocnika z wyboru, zaś miesięczne dochody w całości wydatkują na swoje bieżące, podstawowe potrzeby, w tym te, które nie zostały przez skarżącego wskazane, a które bez wątpienia małżonkowie ponoszą jak chociażby na wyżywienie. Taką ocenę potwierdza brak oszczędności na rachunku bankowym małżonków. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.