I SA/Gd 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.),, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 29 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej– dalej "Dyrektor IAS", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia K. M. – dalej jako "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 23 stycznia 2019 r., którym organ umorzył w części wszczęte pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2018 r. o numerach: [...], na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 u.p.e.a., tj. wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania, braku wymagalności, wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku, błędnego określenia obowiązku z treścią wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalności egzekucji oraz zastosowanego środka, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie wystawionych w dniu 26 kwietnia 2018 r. wskazanych tytułów wykonawczych, których odpisy doręczono Skarżącemu w dniu 28 maja 2018 r. wraz z wydrukiem zawiadomienia z dnia 9 maja 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Korzystając z przysługującego prawa, Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułów wykonawczych, oparte na przesłankach art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10. Jednocześnie z zarzutami, Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego, zarzucając Naczelnikowi US naruszenie art. 80 § 1 - 3 u.p.e.a. W dniu 17 maja 2018 r. Naczelnik US zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Kolejno, pismem z dnia 8 czerwca 2018 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, i 8 u.p.e.a. Skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że kwoty, które zostały zaliczone postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. i wyegzekwowane, znaczenie przewyższają kwotę zadłużenia wynikającą z decyzji z dnia 2 marca 2018 r. Zarzucił również, że tytuły wykonawcze są nieważne, gdyż zawierają odręczne poprawki. Skarżący wskazał, że wniosek składany jest z ostrożności w postępowaniu, gdyż nie otrzymał ostatecznej odpowiedzi na wcześniejsze wystąpienia. Organ pierwszej instancji poinformował Skarżącego, że wniosek zostanie rozpatrzony po ustaniu przyczyny zawieszenie postępowania. Naczelnik US wydał: - w dniu 15 czerwca 2018 r. postanowienie oddalające skargę jako nieuzasadnioną; - w dniu 22 czerwca 2018 r. postanowienie dotyczące postępowania prowadzonego w oparciu o tytuły nr [...], którym uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w części zawyżonej kwoty odsetek za zwłokę, w związku z nieuwzględnieniem przerw w naliczeniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. - w dniu 22 czerwca 2018 r. postanowienie dotyczące postępowania prowadzonego w oparciu o tytuły nr [...], którym uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w części zawyżonej kwoty odsetek za zwłokę, w związku z nieuwzględnieniem przerw w naliczeniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W dniu 17 sierpnia 2018 r. Dyrektor IAS wydał postanowienia, którymi uchylił postanowienia Naczelnika US z dnia 22 czerwca 2018 r. i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a w dniu 20 sierpnia 2018 r. Dyrektor IAS wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie Naczelnika US z dnia 15 czerwca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Naczelnik US wydał w dniu 14 września 2018 r.: - postanowienie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], którym uznał za niedopuszczalny zarzut przedawnienia obowiązku objętego w/w tytułami wykonawczymi; uznał za niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w w/w tytułach przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p.; uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, braku wymagalności obowiązku i określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. - postanowienie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], którym uznał za niedopuszczalny zarzut przedawnienia obowiązku objętego w/w tytułami wykonawczymi; uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w w/w tytułach przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. za okres od 5 marca 2013 r. do 22 kwietnia 2013 r., od 6 grudnia 2016 r. do 16 marca 2018 r. i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku i określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. - postanowienie, którym oddalił skargę na czynność jako nieuzasadnioną. W wyniku rozpatrzenia złożonych zażaleń, Dyrektor IAS wydał w dniu 26 listopada 2018 r.: - postanowienie, którym uchylił postanowienie z dnia 14 września 2018 r. w części, w której uznano zarzut wykonania obowiązku za niezasadny i orzekł o uznaniu za zasadny zarzutu wykonania obowiązku w części dotyczącej kwoty 2.245,93 zł, dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, a w pozostałym zakresie uznał zarzut wykonania obowiązku za niezasadny oraz utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy w pozostały zakresie; - postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie nr [...] - postanowienie, którym uchylił postanowienie i orzekając co do istoty - uznał skargę za uzasadnioną. Po otrzymaniu przez organ pierwszej instancji w/w ostatecznych postanowień w sprawie wniesionych zarzutów, ustała przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a., w związku z czym, Naczelnik US przystąpił do rozpatrzenia złożonego przez na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. wniosku z dnia 8 czerwca 2018 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. organ odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 4, 7, 8 u.p.e.a., natomiast postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r., na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył w części postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 u.p.e.a. Oba postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 11 lutego 2019 r. Skarżący złożył zażalenie, w którym zażądał uchylenia w całości postanowienia z dnia 23 stycznia 2019 r., orzeczenia co do istoty sprawy poprzez umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Wydanemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił - poprzez niewłaściwe zastosowanie - naruszenie przepisów: art. 123 § 1 i art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 i 8 i § 2, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 i 8 i § 2 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8 i § 2. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, wniosek z dnia 8 czerwca 2018 r. nie stał się w żadnej części bezprzedmiotowy i zasługiwał w całości na uwzględnienie, ponieważ w sprawie zaistniały wszystkie wskazane przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, podniósł, że wniosek ten został rozpatrzony przedwcześnie, w okresie zawieszenia postępowania, gdyż rozstrzygnięcia w sprawie zarzutów nie stały się jeszcze prawomocne. Postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 18 i art. 59 § 1 u.p.e.a. i stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo przystąpił do rozpatrzenia wniosku z dnia 8 czerwca 2018 r. Dyrektor IAS nie podzielił stanowiska, że wniosek został rozpatrzony przez organ pierwszej instancji przedwcześnie. Artykuł art. 35 § 1 u.p.e.a., wskazuje, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Stosowany na mocy art. 18 u.p.e.a. Kodeks postępowania administracyjnego, nie zawiera co prawda ustawowej definicji postanowienia ostatecznego, jednakże ustawodawca wielokrotnie posługuje się tym terminem (art. 119 § 2, art. 120 § 1, art. 134 kpa) bądź terminem "postanawia ostatecznie" (art. 59 § 2 kpa). Stosując w drodze analogii, zawartą w art. 16 § 1 kpa, ustawową definicję decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że postanowienie ostateczne, to postanowienie, na które nie służy zażalenie, a zatem takie, które nie może być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Do postanowień ostatecznych należeć więc będą, między innymi, postanowienia wydane przez organ drugiej instancji w wyniku rozpatrzenia zażalenia. Takimi postanowieniami są również wydane przez organ w dniu 26 listopada 2018 r. postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia wniesionych zarzutów. Naczelnik US prawidłowo uznał więc, że w dniu 26 listopada 2018 r. - z mocy prawa - nastąpiło odwieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. W ocenie Dyrektora IAS, organ pierwszej instancji, przystępując do rozpatrzenia wniosku z dnia 8 czerwca 2018 r. stwierdził, że wskazane przez Skarżącego podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego: wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania (art. 59 § 1 pkt 1), brak wymagalności, umorzenie, wygaśnięcie, nieistnienie obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2) i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu (art. 59 § 1 pkt 3), niedopuszczalność egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 7), zostały już zbadane merytorycznie w toku postępowania zainicjowanego złożonymi przez Skarżącego zarzutami z dnia 15 maja 2018 r., w których jako podstawę wskazano m.in. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 6 u.p.e.a. Dlatego też, w postanowieniu organ umorzył postepowanie wszczęte wnioskiem z dnia 8 czerwca 2018 r. w części dotyczącej wskazanych podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu, nie ma możliwości merytorycznego badania okoliczności stanowiących przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy dane kwestie były już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu, dotyczącym tego samego obowiązku. Tym samym, prawidłowo organ pierwszej instancji uznał, że w badanej sprawie nie wystąpiły wskazane przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego; wystąpiła natomiast przesłanka bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 105 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 29 marca 2019 r. Skarżący zarzucając postanowieniom organu pierwszej i drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 123 § 1 i art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8 i § 2 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, 8 i § 2 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4, 7, 8 i § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów i zawiera tożsamą argumentację, którą Skarżący zawarł w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 29 marca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 23 stycznia 2019 r., którym organ umorzył w części wszczęte pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2018 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 u.p.e.a., tj. wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania, braku wymagalności, wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku, błędnego określenia obowiązku z treścią wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalności egzekucji oraz zastosowanego środka. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że w zakresie pozostałych zgłoszonych przez Skarżącego podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie powołanych tytułów wykonawczych, tj. w części dotyczącej wniosku złożonego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 4, 7, i 8 u.p.e.a. w sprawie zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie - postanowienie Naczelnika US z dnia 23 stycznia 2019 r., utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 29 marca 2019 r., zaskarżonym do tut. Sądu w odrębnej skardze, która wyrokiem z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1085/19 została oddalona, jako bezzasadna. W ocenie Sądu, Dyrektor IAS prawidłowo uznał, że w przedmiocie zarzutów wniesionych przez Skarżącego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych, w dniu 26 listopada 2018 r. zostały wydane ostateczne postanowienia Dyrektora IAS i tym samym z dniem ich wydania, wystąpiła przesłanka kończąca zawieszenie postępowania. Organ pierwszej instancji prawidłowo więc przystąpił do rozpatrzenia złożonego, na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., wniosku z dnia 8 czerwca 2018 r., co czyni bezprzedmiotowym zarzut Skarżącego, iż wniosek został rozpoznany przedwcześnie. Wskazać należy, że przepis art. 35 § 1 u.p.e.a. określa, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Takimi postanowieniami są niewątpliwie wydane w dniu 26 listopada 2018 r. postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia wniesionych przez Skarżącego zarzutów. W sprawie prawidłowo organy przyjęły, że w dniu 26 listopada 2018 r. nastąpiło z mocy prawa odwieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, brak było podstaw do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 8 czerwca 2018 r. w części dotyczącej podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazanych art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 u.p.e.a. Prawidłowo organ wyjaśnił, że powyższe podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego były już badane merytorycznie w toku postępowania zainicjowanego złożonymi przez Skarżącego zarzutami z dnia 15 maja 2018 r., w których jako podstawę Skarżący wskazał m.in. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 6 u.p.e.a. Stąd też nie mogły być one ponownie badane ani w postanowieniu organu egzekucyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r., ani w zaskarżonym do Sądu postanowieniu. Zdaniem Sądu, zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. żądać umorzenia postępowania, powołując się na okoliczności, które mógł podnosić wyłącznie w zarzutach albo które podniósł w zarzutach, ale zarzuty nie zostały uwzględnione. Analizując relację pomiędzy umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. a umorzeniem z art. 59 § 1 u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko organu, że relację pomiędzy tymi przepisami reguluje art. 59 § 3 u.p.e.a., a konstrukcja tego przepisu oznacza pierwszeństwo zastosowania trybu z art. 34 § 4 u.p.e.a., o ile został on zainicjowany przez zobowiązanego. Zainicjowanie przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie zarzutów i ewentualne ich uwzględnienie, a przez to - umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. czynić będzie bezprzedmiotowym wydanie postanowienia w tym samym przedmiocie na podstawie art. 59 u.p.e.a. Odmowa uwzględnienia zarzutów jest zaś równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego i w tym przypadku organ egzekucyjny nie wydaje odrębnego postanowienia na podstawie art. 59 u.p.e.a. Odrębną kwestią jest natomiast to, że niezależnie od złożonych przez zobowiązanego zarzutów w przeciągu trwania postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny obowiązany jest do monitorowania pojawienia się w sprawie przesłanek negatywnych prowadzenia egzekucji, o których mowa w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., warunkujących umorzenie tego postępowania. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie należy uznać jako wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z kpa oraz u.p.e.a. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zawiera również wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 124 § 1 i § 2 kpa. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 59 § 2 u.p.e.a. Sąd wskazuje, że Skarżący w toku postępowania nie wnioskował o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę wskazaną w tym przepisie, a zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało oparte na tej podstawie prawnej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.