I SA/Gd 1097/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz Sądowy WSA Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za listopad 2002 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2007 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 31 grudnia 2007 r., J. G. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku dołączono odpisy decyzji starosty powiatu w przedmiocie utraty przez wnioskodawcę prawa do zasiłku oraz dokumentu potwierdzającego okoliczność jego stawiennictwa w urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, nadesłanych przez niego dowodów oraz dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że wnioskodawca od dnia 16 lipca 2004 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna (akta administracyjne k. 51), od dnia 11 lutego 2006 r. nie przysługuje mu z tego tytułu prawo do zasiłku (decyzja o utracie prawa do zasiłku), nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która także nie osiąga żadnych dochodów. Małżonkowie nie są właścicielami nieruchomości, nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, korzystają z pomocy synów. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności brak dochodów i nieposiadanie zasobów pieniężnych, Sąd uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.