I SA/Gd 1097/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. O. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 2.214 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano J. Z. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego K. O. Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. Z. na wyżej określoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] oraz przyznał wyznaczonemu w sprawie radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 4.428 zł brutto za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik skarżącego z urzędu sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku i wniosła w dniu 22 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia tej opinii, oświadczając jednocześnie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 86.636 zł, zatem stawka minimalna obliczona na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 powołanego rozporządzenia wynosi 3.600 zł. Należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadziła sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 1.800 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 2.214 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.